ΑΡΜΕΝΙΑ
Πάσχα
Τά κλαδιά τῆς σημύδας
λυγίζουν ἀπό θυμό
μά δέν θά σπάσουν ποτέ,
ἒτσι μοῦ λένε τά φύλλα τους.
Τό ρυάκι κατεβαίνει χαμηλά
ἀπό τό Χελιδονόκαστρο στήν κοιλάδα
μέ μιά δύναμη πού δεν υποχωρεῖ μέρα – νύχτα
φτάνει ὣς ἐκεῖ πού οἱ μνῆμες ἒχουν γίνει λίμνες
ἀσπρόμαυρες, τσαλακωμένες φωτογραφίες
πού δεν πρόκειται να ξεθωριάσουν
ὄσα χρόνια κι ἄν περάσουν
πιό πέρα
στή ρίζα τοῦ ἒλατου
στάζει ἀκόμα τῆς γυναίκας
ὁ κομμένος λαιμός.