Ικεσία Ι Μέσα στη νύχτα ρίχνω δυο ψίχουλα — αν θέλεις πάλι να γίνεις ο λύκος μου πέφτω σαν Κοκκινοσκουφίτσα —μπερδεύω βλέπεις τα παραμύθια— τα ψίχουλα μουλιάζουν στο σκοτάδι εγώ αφηγούμαι ιστορίες στα δέντρα — τώρα το ξέρουν πως δεν θα ’ρθεις. ΙΙ...
ΑΘΕΑΤΟΣ Στην τρικυμία της ελαττωματικής καθημερινότητας ναυάγησα φορτωμένος επιθυμίες. Εγκλωβισμένος σε φουσκάλες αγωνίας με τα όνειρα να επιπλέουν σαν κηλίδες, έκαιγα το οξυγόνο μου. Από ανάσες μόνο οι αναγκαίες. Κατέληξα να ζω δίπλα μου, αθόρυβα....
Ο ΙΟΥΝΙΟΣ Έφτασε ο Ιούνιος ο μήνας ο αγαπημένος, μ' ένα φιλί στυφό στα χείλη, δανεικό της άνοιξης και της ανθοφορίας. Τινάζει με καμάρι τα πέταλα του άνθους να γείρει αποκαμωμένος ο καρπός στης αφθονίας το πανέρι! Να τρέξει και ο ήλιος...
ΕΦΕΓΓΕ Έφεγγε και η λέξη απαγκιστρώθηκε από την καρδιά του μίσους Έφεγγε και μια σκέψη φορώντας χρυσό στέμμα υποκλινόταν στης αποθέωσης την εφήμερη ματαιότητα… Έφεγγε και το δάκρυ έπλυνε το πρόσωπο του φεγγαριού, έφεγγε και ο στίχος πάντα...
Φάση REM Ονειρεμένη ζωή με ακούς; Απαντάς αινιγματικά και σε ακατάληπτη γλώσσα. Δεν μπορώ να σε ερμηνεύσω. Μάλιστα, πολλές φορές, σε ξεχνώ, άλλες σε κυνηγάω, σε χάνω και προσπαθώ να σε ανακτήσω. Προδίδεις και επανέρχεσαι και πάλι φεύγεις. Συνεχίζω...
ΔΥΣ-ΚΑΤΑΠΟΣΙΑΣ ΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ Σε δυο κόσμους αντίθετους συναντηθήκαμε. Σε μια ανατολή θαμπώσα, εσύ. Κι εγώ, σε μια ξεθωριασμένη δύση. Κοιτάζαμε, λέει, τον ίδιο ουρανό. Και τεντώναμε τα χέρια να τον φτάσουμε. Μα, απ' την πολλή προσπάθεια,...
Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΠΑΓΩΝ Το χαμηλωμένο κίτρινο φως έλιωνε στάλα στάλα τον αρκτικό πάγο που είχε τυλίξει την ψυχή της. Η απουσία των ερωδιών σημάδευε το νησί κάθε καλοκαίρι. Οι ζογκλέρ με τα κόλπα τους από την άλλη άκρη έδιναν για λίγο χαρά στα παιδιά....
Ένα βαθειά συναισθηματικό ποίημα για εκείνους που έφυγαν και όμως είναι πάντα εδώ : τιμή που το δημοσιεύουμε στις Λογοδιαδρομές ! «Ορίστε;»...
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Η ομορφιά είναι έννοια υποτελής. Καταδιώκεται, μουντζουρώνεται, ανακυκλώνεται ή άμα τη εμφα- νίσει, απλά λάμπει. ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΑΝΙ Δηλώνω ότι λατρεύω οτιδήποτε μου δημιουργεί ταχυκαρδία. Έρω- τας, πάλη με τα κύματα, τρέξιμο χωρίς...
48 Κάποτε οι απουσίες σταλάζουν μέσα μας διαβρωτικά όπως το πένθιμο φως του φθινοπώρου μέσα στην ψυχή της μέρας˙ κι άλλοτε οι αμφιβολίες μάς κατατρώγουν όπως ο σκόρος τα παλιωμένα ξύλα˙ αλλά έρχεται ώρα που ξεκαθαρίζουν τα πράγματα, γίνονται...
Ο Δημήτρης Τσικριτέας ευχαριστεί το Ίδρυμα Ωνάση για την μεγάλη προσφορά της τοποθέτησης του γλυπτού του Κ.Π.Καβάφη επί του πεζόδρομου της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ένα υπέροχο έργο του γλύπτη Πραξιτέλη Τζανουλίνου και με μεγάλο...
ΠαυσίλυποΣου το ’χα πει, θυμάσαι;Θα φύγουμε γρήγορα από αυτόν τον προθάλαμο.Τη μαρμαρένια πάλη δεν την κέρδισε ποτέ κανείς,μα είναι η μόνη που έχει έπαθλο και για τον ηττημένο.Δεν πειράζει που δεν το θυμάσαι.Τίποτε δεν πειράζει πια.Δεν θα...
πορεία ζωής Ρακένδυτοι με παλιές λέξεις σε παιδικά μαξιλά- ρια ακουμπάμε το κεφάλι μας. Είναι τα όνειρά μας όμως γενναίες πράξεις κι αθόρυβος ο ύπνος όπως η ζωή μας. Πώς να σου πιάσω το χέρι χωρίς να μας καταλάβουν τώρα που καιροφυλαχτούν να πιουν...
Κάθε σου λέξη — λουλούδι στον αέρα, που φέρνει ζωή σε μια σιωπή λίγο πιο πέρα. Σαν άνοιξη μέσα στον άγριο χειμώνα, με κάνει να υπάρχω το κάθε σου "λίγο ακόμα". Κάθε σου φιλί — σφαίρα φωτεινή, που σκίζει την καρδιά κι αυτή γεννάει ζωή. Δεν πονά, μα...
Μάη, μελισσοκόμε και τρυγητή ονείρων, άδραξε το φως και κάνε το στεφάνι...Να, δες! Κατηφορίζουν νιοι και νιες με τραγούδια ατίθασου ανέμου. Ho, Ho, Ho Chi Minh στα πεζοδρόμια του Παρισιούκαι στους κόκκινους ορυζώνες.Ερωτήματα ανοιχτά, ποιήματα...