ΕΝΑ ΓΕΡΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ ​Η σελήνη μετέωρη φωτίζει τα σπασμένα γυαλιά της ύπαρξής μας. ​Σκηνογραφεί το δρασκέλισμα της απογυμνωμένης ψυχής την ώρα που σωριάζεται αθόρυβα κάτω από ένα γέρικο δέντρο. ​Αποκαρδιωμένα τα όνειρα επιστρέφουν στον δρόμο της...

Στις πιέτες τοῦ φουστανιοῦ της μητέρας κρύβεται Το κορίτσι μέ τή στέκα ἀπό λουλούδια.Η ντρο- παλοσύνη, ἀθώα και ἀνυπόκριτη, σκιτσάρει τό χαμόγελο στο πρόσωπό σου έτσι που τα λακκάκια καί οι ρυτίδες φουσκώνουν. Θυμάσαι τη διαδρομή. Ἀπό τή στέκα μέ...

Αναμνήσεις Σε ονόμασα Παναγιά. Με τάιζες γάλα και κάστανα κι όταν έτρωγες το ξύλο της χρονιάς. σε μένα ερχόσουν με κλάματα και με φιλούσες. “Τι έγινε πάλι;”, σε ρωτούσα. Δεν απαντούσες. Με κρατούσες σφιχτά στην αγκαλιά, λες και ήξερες τι...

Π Ε Φ Τ Α Σ Τ Ε Ρ Α   Π Ε Ν Τ Α Σ Τ Ε Ρ Α Ἀπόψε ἡ νύχτα, ντυμένη στὰ βελοῦδα γλυκιᾶς ἀπαντοχῆς, στὸ σαράφικο μιᾶς δυνατῆς βροχῆς, ἐξαργυρώνει μὲ χρυσό ἐπιταγὲς τῆς σιωπῆς, κυοφορεῖ πεφτάστερα, πεντάστερα...

Άργησα, έχεις δίκιο Άργησα, έχεις δίκιο. Σε βλέπω να σκοτεινιάζεις (ευτυχώς δεν έφυγες), μα έτυχαν στο δρόμο μου πολλά.  Έτυχε το Βουνό• άλλαζε χρώματα σε κάθε βρόχινη στάλα, σε κάθε σύννεφο κι...

Χρόνος άχρονος Χρόνος... Το απέραντο της Ζωής. Και το Τίποτα. Χρόνος... Αγιοκέρι σεπτού προσκυνητή. Και μια Βλαστήμια Χρόνος... Κήπος που πενθεί την Τελεία. Και με το “α” Ανθεί. Χρόνος... Ανεμώνη που ζεσταίνει το χιονιά. Με το “η” της Λήξης....

ΟUT OF THE BOX Αυτό το κουτί έχει έξι έδρες, οκτώ γωνίες, δώδεκα ακμές Έχει εμβαδό που ολοένα μικραίνει κι έναν όγκο που μου λιώνει το στήθος Εγκλωβισμένη μέσα του μετρώ την απόσταση από το πάτωμα ως το ταβάνι για να βρω το ύψος μου το...

ΈΒΛΕΠΕ Έβλεπε τα δάκρυα του φεγγαριού να γίνονται σίδερα ειρκτής να φυλακίζουν τα συναισθήματα των ονείρων Έβλεπε και το πρόσωπο της νύχτας χαραγμένες ουλές στην πληγή μιας σκοτεινής της ψυχής θλίψης Έβλεπε και την μοναξιά με πολύχρωμα κεντημένα...

Ετών εβδομήντα επτά Ορφανός και φρέσκος  με ένα στήθος ευάλωτο  ετών εβδομήντα επτά μου δίνει ραντεβού το ξημέρωμα Εκατό χρόνια μετά  τον άδικο θάνατό μου με λυμένα όνειρα συναντηθήκαμε να ψαρέψουμε λέξεις με των χεριών του τις...

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ Κίτρινα τα φύλλα, σαστισμένα,  ρίχνουν κλεφτή ματιά στο καλοκαίρι  που αχνοσβήνει, ένα βλέμμα θλίψης στον αέρα που σφυρίζει. Τα βήματα βαριά στο πλακόστρωτο. Μακραίνει η νύχτα, βαραίνουν οι ανάσες στο ταβάνι  σαν σπασμένα...

1. Allegro ma non troppo Το καθαρό ποτάμι πηγάζει απ' τη μήτρα της μητέρας γης κι εκεί εκβάλλει. Καμιά φορά ξεχνούσα πως ήμουν απ' τη γη, ζούσα απ' τη γη και για τη γη - όπως κι εσύ - κι ότι είχα μέσα μου κλεισμένο ένα ποτάμι - όπως κι εσύ. Κοίτα...

​Άλφα ​Μια μέρα, ακριβώς ενενήντα δύο άνθρωποι αναρωτήθηκαν : ​Μπορεί άραγε κανείς να πεθάνει ​πηδώντας από την πεζογέφυρα στις Τρεις Γέφυρες, ​πάνω από την Εθνική στο Περιστέρι της Αθήνας; ​Ωμέγα...

ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ ​Λαξευμένη η αλυσίδα της υπομονής... ​Πάει καιρός που οι ψυχικοί μου παλμοί αναγιγνώσκουν την παρακμιακή συμφόρεση της κοινωνίας. ​Ώρα μηδέν για να σκοντάψω σε ριψοκίνδυνα χαντάκια από φίλων χέρια. ​Ευφροσύνη Στρατιώτη © 16-9-2026 Η ΦΩΝΗ...

HOTEL DE LA GLORIA Ελάτε… Δεν είναι μακριά! Ελάτε πιο γυμνοί στο Τίποτε με την ομορφιά ελάτε νύμφες και νυμφίοι από την ξεχασμένη Ταρούσα όρθιοι σαν λεύκες, σαν αέρινες σημύδες Τα λάγνα μάτια, τα χάδια τα ερωτικά καλέσματα της ηδονής τα ανεξίτηλα...