Αν ποτέ συναντούσα κάποιο μαγικό ραβδάκι, θα του ζητούσα να με μεταμορφώσει σε Κοκκινοσκουφίτσα. Θα χανόμουν για ώρες μέσα στο δάσος — παρά τις όποιες παραινέσεις για το αντίθετο. Θα μάζευα λουλουδάκια, πετρούλες μικρές, αποτσίγαρα, πλαστικά...

Δημιουργία Κρατούσε από το ένα χέρι τον ήλιο, κι από  το άλλο τ’ άστρα. Καθότανε πάνω σ’ ένα κόκκινο βράχο, που από μέσα του έτρεχαν γαλάζιες χίμαιρες. Σήκωσε το ένα χέρι και τίναξε τον ήλιο στο άπειρο. Μετά σήκωσε το άλλο χέρι κι έσπρωξε τα...

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΣΥΛΛΑΒΟΙ ΕΥΠΑΡΕΥΝΕΙΑΣ             Ι Γυμνό κορίτσι την αυγή στην αυλακιά της μέρας Αγρότης ήλιος πρόβαλε και πάει να το κουρσέψει ΙΙ Δέντρο της μνήμης άνυδρο στη γη τη στεγνωμένη...

Στη Μνήμη των Γυναικών, των Μανάδων, για τις Εργαζόμενες του νυχτοκάματου, που έχασαν τη ζωή τους στο φοβερό δυστύχημα της "Βιολάντα" Μοιραίο το νυχτέρι, Το νυχτοκάματο θάνατος, Ο χάρος διαφεντευτής. Το ξημέρωμα στο σύθαμπο Μιας καπνισμένης...

Landai * Αδικημένες απ’  την γεωγραφία Στεγνή από τη θάλασσα πατρίδα κι όμως τόσο μπλε Απ' τη γιαγιά Ρωξάνη κληρονομούν τη δυστυχία χιλιάδες χρόνια Στα μάτια τους χρόνια γεύση πολέμου Φυλακισμένες σε γαλάζιους υφασμάτινους λόφους Δεν έχουν...

Η σκεπή Τώρα που βροχή πέφτει ο πόλεμος πάνω στις πολιτείες και τους δρόμους οπλισμένη με το πρόσωπό μου και με έναν βαρύ λυγμό στο λαιμό σφηνωμένο θα τον συναντήσω Στο φτερό των μαχητικών μπρούμυτα θα στριμωχτώ και θα τον προσμένω Στα πεζοδρόμια...

ΓΝΑΦΑΛΑ 1.Κάτω απ' τις ανθισμένες φλαμουριές θα ξαναγαπηθούμε 2. Τρανός της θάλασσας σπασμός μέσ' στης ακτής τα σκέλια 3. Μέσ’ απ’ αγκάθια και γκρεμνά φτάνω στην καίρια λέξη 4. Ηχούν τα νιάτα των πουλιών στα γερασμένα πεύκα 5. Στον ήλιο με τ’...

ΑΦΙΞΗ Κάθε άνθρωπος έρχεται στη δική του ώρα. Γιατί δεν είναι όλα τα ρολόγια το ίδιο ρυθμισμένα. Αφού άλλα πηγαίνουν μία ώρα πιο νωρίς, άλλα μία ήπειρο αργότερα. Κάποτε όμως. Ενώ δύο άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι περπατούν μόνοι σε ξέρα λεωφόρο...

ΕΠΙΧΡΥΣΗ ΠΟΡΠΗ ΜΕ ΚΟΥΜΠΩΜΑ ΔΙΚΕΦΑΛΟ ΑΕΤΟ Πωγώνι Ηπείρου,19ος αιώνας Ἔχει στραβώσει λίγο ἀριστερά στό πλάι ὁ μάστορας πού τήν ἔφτιαξε θα βλαστήμαγε ἄν τήν ἔβλεπε, ἀλλά κάνει ἀκόμα τή δουλειά της. τό ὂποιο χρυσάφι στή θέση του πολύτιμο σημάδι...

ΑΡΜΕΝΙΑ Πάσχα Τά κλαδιά τῆς σημύδας λυγίζουν ἀπό θυμό μά  δέν θά σπάσουν ποτέ, ἒτσι μοῦ λένε τά φύλλα τους. Τό ρυάκι κατεβαίνει χαμηλά ἀπό τό Χελιδονόκαστρο στήν κοιλάδα μέ μιά δύναμη πού δεν υποχωρεῖ μέρα – νύχτα φτάνει ὣς ἐκεῖ πού οἱ μνῆμες...

Νύχτα, η μόνη ελπίδα για το φως σου ακατάληπτη.           * Γιώργος Βέης [πρώτη δημοσίευση, Λογοδιαδρομές]

Αkira Vincent  και Fryderyk Χθες είδα πάλι το όνειρο του Akira για τον Vincent. Μπορεί να’ ναι ο Fryderyk που με παρασύρει και με κάνει να μου αρέσει τόσο γιατί αν ο κοκκινογένης ζωγράφος έμενε στη γειτονιά μου θα κατέβαινα το δρόμο από το απέναντι...