ΈΝΑ ΣΤΕΝΟ ΜΩΡΟΥΔΙΑΚΟ ΡΟΥΧΟ (ΧΕΡΙΑ-ΨΑΛΙΔΙΑ) «Δεν μπορώ να σου μιλήσω τώρα, κλαίει το παιδί… Σε κλείνω». Ήρθε ένα «πεινάς πάλι;» και έσταξε μες στ΄αυτιά μου, άχρηστο όπως το ζεστό γάλα στο στόμα μου, μετά από λίγο, το οποίο αρνιόμουν πεισματικά να...
ΟΙ ΛΕΜΟΝΙΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΡΙΚΚΟΥΣ Η Αντρικού ήταν συγχωριανή της γιαγιάς μου και πρόσφυγας από το ΄74 στη Λεμεσό. Ζούσε μόνη τα τελευταία χρόνια σ΄ένα μικρό σπίτι στο τέρμα του δρόμου μας. Έμοιαζε πολύ στή γιαγιά μου. Αγρότισσα, με χέρια που γέρασαν...
Ο Γιώργος Χ. Θεοχάρης στο Φασματοσκόπιο Ερωτικού Λόγου (εκδόσεις Τηλέγραφος 2024) γράφει για τον Οδυσσέα Ελύτη, την ευγλωττία στον ποιητικό λόγο, την απομάκρυνση από την “κακοφορμισμένη σύμβαση” και την ομορφιά ως τρόπο...
Το σχολικό Η ζωή έχει πολλά χαϊμαλιά να κρέμονται στα χέρια μου, η ζωή του τι κι αν εξιστορεί παραμύθια ηχητικά, απο εκείνα που δε ξέρεις αν τα ζεις ή σε ζούνε, είναι χίλια γράμματα στη σειρά, μόνο χίλια, αρκετά για να σε πάρει ο ύπνος ξυπνητό. Η...
ΠΡΟΛΟΓΟΣ «Νωρίς ένα πρωί οι λέξεις είχαν χαθεί. Πιο πριν δεν είχαν χαθεί. Τα γεγονότα είχαν, τα πρόσωπα είχαν. Σε μια καλή ιστορία, μας λέει ο Αριστοτέλης, ό,τι συμβαίνει το φέρνει στην επιφάνεια κάτι άλλο. Μια μέρα κάποιος πρόσεξε πως υπήρχαν...
Σκούνα απαλάμιστη το σώμα, πλέει στις απόκρημνες ακτές της κάθε μέρας, χτυπιέται στα φαγωμένα βράχια της πραγματικότητας, μ’ αρκεί ένα βλέμμα μουσικό, μια συγχορδία στεναγμών, θελκτική μια μορφή, ή πρόσκληση θερμή, για να βρεθεί σ’ άλλην ακτή,...
Ποιος σε θυμάται όταν φεύγεις Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΑΣ ΕΜΕΙΝΕ ΜΕΤΕΩΡΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ, σαν να είχε βάρος. Ο λουκουμάς που είχε φέρει ο Νικήτας άφηνε μικρούς κόκκους ζάχαρης να πέσουν στο ξύλο, αλλά κανείς δεν άπλωνε το χέρι του. Έξω, η βροχή είχε...
48 Κάποτε οι απουσίες σταλάζουν μέσα μας διαβρωτικά όπως το πένθιμο φως του φθινοπώρου μέσα στην ψυχή της μέρας˙ κι άλλοτε οι αμφιβολίες μάς κατατρώγουν όπως ο σκόρος τα παλιωμένα ξύλα˙ αλλά έρχεται ώρα που ξεκαθαρίζουν τα πράγματα, γίνονται...
Τριγυρνούσε, συνεχώς, με τη φωτογραφική της μηχανή απαθανατίζοντας τοπία, ανθρώπους και στιγμές της καθημερινότητας. Τις βροχερές μέρες που δε μπορούσε να βγει βόλτα, μεταφόρτωνε τις φωτογραφίες στον υπολογιστή και τις κοίταζε ξανά και ξανά...
Πιάσε τα µαλλιά σου πίσω µη µου ρίξεις καµιά τρίχα στο φαϊ, πήγαινε στην άκρη, όχι έτσι, άσε θα το κάνω εγώ -η θεία Μυρσίνη µοιράζει διαταγές σκυφτή µε τα χέρια απλωµένα πάνω από τα κατσαρολικά και τους αγκώνες προς τα έξω, σαν να περιφρουρεί...
Οικογενειακό γεύμα Τους θυμάμαι καθισμένους γύρω απ΄το τραπέζι όταν τελείωναν το φαγητό – με τους ώμους πια πεσμένους και την κοιλιά τους πρησμένη – να συνεχίσουν να μιλάνε ακατάληπτα, ενώ τα λαδωμένα τους στόματα άνοιγαν διάπλατα κάθε τόσο που...
Ο Κων.Ι. Δάλκος είναι Φιλόλογος, ἐπίτιμος Διευθυντής τοῦ 3ου Λυκείου Αἰγάλεω. Η διάλεξη που ακολουθεί ἔγινε τὴν 26η Μαρτίου 2026 στὸ Πολιτιστικὸ Κέντρο τοῦ Δήμου Αἰγάλεω «Γιάννης Ρίτσος». Το κείμενο έφτασε στις Λογοδιαδρομές μέσω...
ΧΩΡΙΣ ΠΟΔΗΛΑΤΟ στόν Δημήτρη Νόλλα Μέ περίμενε στήν πρώτη σειρά, λές κι ἦταν φτιαγμένο γιά μένα. Θά μοῦ ἔφτανε ἄνετα ὥς τή μέση, μέ...
Διήγημα α΄ επιπέδου τεχνοτροπίας δομημένου ρεαλισμού Μέσα Γενάρη του 1942, πρωινό Πέμπτης. Το κρύο τσουχτερό. Το χιόνι σκέπασε τα πάντα. Ακόμα κι αυτό, το κέντρο της Αθήνας. Ο δρόμος της Αιόλου, σε όλο το μάκρος, δεξιά κι αριστερά, μέσα από την...
8. στερεότυπα Διαβάζοντας μαντρικά, στη δυτική βεράντα, τον κόμη Λωτρεαμόν, ενώ το φως καταβυθίζεται στη θάλασσα και στη θέση του αφυπνίζονται σταγόνες κατακερματισμένης νύχτας, δεν αποφεύγω να συλλογιστώ επί των...