Ποιος σε θυμάται όταν φεύγεις Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΑΣ ΕΜΕΙΝΕ ΜΕΤΕΩΡΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ, σαν να είχε βάρος. Ο λουκουμάς που είχε φέρει ο Νικήτας άφηνε μικρούς κόκκους ζάχαρης να πέσουν στο ξύλο, αλλά κανείς δεν άπλωνε το χέρι του. Έξω, η βροχή είχε...
48 Κάποτε οι απουσίες σταλάζουν μέσα μας διαβρωτικά όπως το πένθιμο φως του φθινοπώρου μέσα στην ψυχή της μέρας˙ κι άλλοτε οι αμφιβολίες μάς κατατρώγουν όπως ο σκόρος τα παλιωμένα ξύλα˙ αλλά έρχεται ώρα που ξεκαθαρίζουν τα πράγματα, γίνονται...
Τριγυρνούσε, συνεχώς, με τη φωτογραφική της μηχανή απαθανατίζοντας τοπία, ανθρώπους και στιγμές της καθημερινότητας. Τις βροχερές μέρες που δε μπορούσε να βγει βόλτα, μεταφόρτωνε τις φωτογραφίες στον υπολογιστή και τις κοίταζε ξανά και ξανά...
Πιάσε τα µαλλιά σου πίσω µη µου ρίξεις καµιά τρίχα στο φαϊ, πήγαινε στην άκρη, όχι έτσι, άσε θα το κάνω εγώ -η θεία Μυρσίνη µοιράζει διαταγές σκυφτή µε τα χέρια απλωµένα πάνω από τα κατσαρολικά και τους αγκώνες προς τα έξω, σαν να περιφρουρεί...
Οικογενειακό γεύμα Τους θυμάμαι καθισμένους γύρω απ΄το τραπέζι όταν τελείωναν το φαγητό – με τους ώμους πια πεσμένους και την κοιλιά τους πρησμένη – να συνεχίσουν να μιλάνε ακατάληπτα, ενώ τα λαδωμένα τους στόματα άνοιγαν διάπλατα κάθε τόσο που...
Ο Κων.Ι. Δάλκος είναι Φιλόλογος, ἐπίτιμος Διευθυντής τοῦ 3ου Λυκείου Αἰγάλεω. Η διάλεξη που ακολουθεί ἔγινε τὴν 26η Μαρτίου 2026 στὸ Πολιτιστικὸ Κέντρο τοῦ Δήμου Αἰγάλεω «Γιάννης Ρίτσος». Το κείμενο έφτασε στις Λογοδιαδρομές μέσω...
ΧΩΡΙΣ ΠΟΔΗΛΑΤΟ στόν Δημήτρη Νόλλα Μέ περίμενε στήν πρώτη σειρά, λές κι ἦταν φτιαγμένο γιά μένα. Θά μοῦ ἔφτανε ἄνετα ὥς τή μέση, μέ...
Διήγημα α΄ επιπέδου τεχνοτροπίας δομημένου ρεαλισμού Μέσα Γενάρη του 1942, πρωινό Πέμπτης. Το κρύο τσουχτερό. Το χιόνι σκέπασε τα πάντα. Ακόμα κι αυτό, το κέντρο της Αθήνας. Ο δρόμος της Αιόλου, σε όλο το μάκρος, δεξιά κι αριστερά, μέσα από την...
8. στερεότυπα Διαβάζοντας μαντρικά, στη δυτική βεράντα, τον κόμη Λωτρεαμόν, ενώ το φως καταβυθίζεται στη θάλασσα και στη θέση του αφυπνίζονται σταγόνες κατακερματισμένης νύχτας, δεν αποφεύγω να συλλογιστώ επί των...
«...κι εσύ που ξέρεις όσα η καταιγίδα...» Μάνος Ελευθερίου Όπως κάθε πρωί, στήθηκε μπρος στον καθρέφτη του μπάνιου. Ήταν λίγο πριν τις εννέα το πρωί, αλλά είχε περιθώριο να ετοιμαστεί με το πάσο του πριν πάει να τη συναντήσει σε ένα καφέ για να...
Προτιμώ τη λάμψη του παραμικρού γεγονότος που γίνεται. Είμαι όντας, και βλέποντάς με∙ βλέποντάς με να βλέπομαι, κι έτσι καθεξής…Ας σκεφτούμε από πολύ κοντά /Παύλος Βαλερί, Η βραδιά με τον κύριο Τεστ. Τα σιντοϊστικά λατρευτικά κέντρα, ανακαινισμένοι...
Πότε είσαι μόνος;Όταν είναι μόνη η ψυχή σου κι εσύ ανάμεσα σε πλήθη άλλων τριγυρνάς βαρύθυμος, χωρίς να μπορείς να επικοινωνήσεις με μια άλλη ψυχή;Όταν είσαι ερωτευμένος και η καλή σου δεν σε θέλει ή λείπει μακριά κι εσύ υποφέρεις;Όταν οι...
Ο ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΛΕΕΙ Στα κατάλοιπά μου σας είχα προϊδεάσει: αφήστε κατά μέρος τις προηγούμενες καταθέσεις μου: θα πω την αλήθεια μόνο όταν θέλω εγώ ή όταν μ’ αφήσουν να κλάψω και ίσως θυμάστε ότι εκείνο το καλοκαίρι...
Διήγημα δομημένου ρεαλισμού Α' επιπέδου τεχνοτροπίας [Πρώτη δημοσίευση Λογοτεχνικό Δελτίο, τεύχος 36, Φεβρουάριος, Αθήνα 2026] Είναι Σάββατο πρωί και η πλατεία Μεταξουργείου είναι γεμάτη κόσμο. Ο αέρας μυρίζει μούχλα, καπνό από μαγκάλια και...
Η Φαίη είναι μια γυναίκα που έχει τη ζωή της υπό έλεγχο. Ακόμα κι αν η καριέρα της στη νευροψυχιατρική βασίστηκε σε μια λανθασμένη υπόθεση που παραλίγο να τη σκοτώσει. Ακόμα κι αν ο γιος της την αποφεύγει, βέβαιος πως θα τη χάσει, και ο Θωμάς,...