ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ
Ὄλα εἶναι παλιά κουρασμένα μάτια
πού κάποτε σέ κάρφωσαν γυμνό
σέ σταμάτησαν γιά λίγο μές στόν χρόνο τοῦ πάθους
κι ὒστερα σ΄εγκατέλειψαν εκεῖ, στή σκόνη τῶν βλεφάρων
οξειδωμένα κορμιά αγνώστων στή σειρά
νά σαπίζεις αργά στην ἂμμο πού σωρεύει ὁ καιρός
μέχρι νά ξεχάσεις κι ἐσύ ὁ ἲδιος τό ὄνομά σου.
Πρώτη φορά μοῦ μίλησες ἔτσι ὒστερα από τόσα χρόνια.
Τα ποτάμια εδῶ παγώνουν εὒκολα, πρόσθεσες,
ὁ ἂνεμος φυσάει πολύ δυνατά
ξεριζώνει σηκώνει ψηλά τους πεθαμένους
ὃλα λιώνουν βρέχει δέκα μῆνες τόν χρόνο
δρόμοι ἀτέλειωτοι ἀμέτρητες ὑπόγειες στοές
βαθιά στήν κόλαση τῆς ἀνωνυμίας ὁδηγώντας.
Ὄλα εἶναι παλιά κουρασμένα μάτια
κάποτε καθρέφτισαν τ΄ἀληθινό σου πρόσωπο,
θυμᾶμαι τ΄ἀπογεύματα κοντά στή θάλασσα
κι αὐτά τά σιωπηλά σπλάγχνα κάποτε γεμάτα μουσική
ἔτοιμα νά πέσουν εκεῖ πού κάθεσαι με τίς ὧρες
και καπνίζεις τή ζωή σου.
Τοιχογραφίες τοῦ ψεύτικου ουρανού ξεκολλᾶνε μέ τή βροχή
γεμίζουν τά πρωινά μέ ἀσβέστη, τό βράδυ ρίχνουν
τό λίπασμα τοῦ τρόμου εκεῖ πού ριζώνει ὁ ὕπνος
κι ἐκείνη ἡ παλιά γνώριμη αἴσθηση
πώς τίποτα δεν μπορεῖ νά σέ ἀντικαταστήσει μέ τά χρόνια
ἐσύ νά τό ξέρεις καλά καί νά φυλάγεσαι
μές στήν ἀσφάλεια τῆς φαντασίας μου
κομμάτι μου, σάρκα ἀπ΄το μυαλό μου.
Μή φοβᾶσαι σιγά σιγά θά συνηθίσεις κι ἐσύ ἐδῶ.
Εἲναι ἡ σκουριά πού ἂφησαν οἱ θεοί πίσω τους
ὁ θησαυρός τῆς πόλης μας,
Κοίτα ἀπ΄το παράθυρο ἔξω στήν αὐλή
τά ξύλινα σπαθιά τῶν παιδιών
πού κυνήγησαν ὃλη μέρα τόν ἐχθρό τους
καί τά ΄σπασαν, αὕριο οἱ σοφοί θα τ΄ἀλείψουν
μέ τά δηλητήρια τῆς ερμηνείας τοῦ κόσμου
παιχνίδι πού δέν πήραμε στά σοβαρά καί μας ἀφάνισε.
Ὄλα εἶναι παλιά κουρασμένα μάτια
Να βάλω για καφέ;
Θα μείνεις ἀπόψε εδῶ;
(ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1974-2023, ΠΑΡΑΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ)