– Ι –
Περιμένοντας
Στο στόμα του λύκου μονίμως
ψάχνω το «αρνίον».
Στη μέση του χάους «Εκείνον»
που τάξη θα βάλει.
Στην άγονη γη της ζωής μου
νερό καθαρό κι ανεξάντλητο.
Στο τέρμα του κόσμου αυτού
αρχή ενός άλλου καιρού.
«Παν εκ των οφθαλμών μου δάκρυον
να εξαλείψει ο Θεός περιμένω».
– ΙΙ-
Κάθε λάθος
Νομίζεις πως γυρεύει τη δικαίωση,
νομίζεις πως ζητάει μια «συγνώμη»;
Μα αυτά είναι αυτονόητα,
θα γίνουν και το ξέρεις.
Θέλει το κάθε λάθος σου
να πει ότι υπήρξε
κι εσύ σαν στοργικός γονιός
ξανά να συγχωρήσεις.
-ΙΙΙ-
Ο στοχασμός μου
Ο ελεύθερός μου στοχασμός
δεν είναι ποτέ πραγματικά ελεύθερος.
Στραγγίζεται
από μνήμες
κι ευθύνες.
Σαν όμως βγει και αποτυπωθεί
φωτίζει
στο σκοτάδι της καθημερινής αβεβαιότητας
μία αλήθεια.
Έτσι, σαν αστραπή.
Και σβήνει πάλι. Τίποτα. Ακινησία. Κρύο σκοτάδι αχρονικό.
Μα δεν μπορείς να πεις ότι δεν άστραψε.
-ΙV-
Αξημέρωτα
Μόνο η καρδιά μου μπορεί να σε βλέπει
η γη μου, ο αέρας, φωτιά και νερό
εσύ· και αυτά πώς μπορώ να στερώ
την ύπαρξή σου, το κακό που ανατρέπει.
Μόνο η ψυχή μου μπορεί να σε βλέπει
εσένα περίμενε σ’ άθλιο καιρό
μα όσο προσθέτω άλλο τόσο αφαιρώ
και δεν σ’ αγαπώ ακόμα όσο πρέπει,
όχι· σε γύρευα. Μάταια χρόνια
για χρόνια. Πού ήσουν; Αυτά ας μιλήσουν
τα μάτια σου, νικούν θλίψη αιώνια.
Μα ήρθες, μη φύγεις, πνοή στη ζωή σου
εγώ, κι εσύ, που ζούμε τον έρωτα
εμείς, που αγαπάμε αξημέρωτα.
Η Δέσποινα Διαμάντη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αποφοίτησε
από το τμήμα κλασικής Φιλολογίας του ΕΚΠΑ το 2010 και δύο χρόνια μετά
ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Δημοτικό Ωδείο Αργυρούπολης (πτυχίο
πιάνου και ανώτερων θεωρητικών). Είναι υποψήφια διδάκτορας της Αρχαίας
Ελληνικής Γλώσσας στο τμήμα κλασικής Φιλολογίας του ΕΚΠΑ, γνωρίζει
αγγλικά και ιταλικά. Εργάζεται στην ιδιωτική εκπαίδευση. Ξεκίνησε την
ενασχόλησή της με την ποίηση το 2010.