<< Ιφιμέδεια: Αναδρομή στο χρόνο >> είναι μια δραματοποιημένη ποιητική σύνθεση, όπου δυο φωνές – η Ιφιμέδεια και η Φωνή – συνομιλούν σε διαχρονικό επίπεδο, διαπλέκοντας τον φιλοσοφικό στοχασμό με το υπαρξιακό βίωμα.
Μέσα από τα μέρη του έργου, αναδεικνύονται θεματικές όπως ο χρόνος, η μνήμη, η λήθη, ο εαυτός και η αναζήτηση της αλήθειας.
Ο μύθος χρησιμοποιείται όχι ως αφήγηση αλλά ως υπόστρωμα εσωτερικού δράματος, ενώ η γλώσσα υπηρετεί τον σκοπό της σκέψης: πυκνή, στοχαστική και συχνά αποσπασματική, ακολουθεί το ρυθμό της συνείδησης που παλεύει να συγκροτήσει τον εαυτό της μέσα από τον εσωτερικό διάλογο.
Είναι μια απόπειρα να ειπωθεί το άρρητο του χρόνου, της απώλειας και της ψυχικής ανάτασης, μέσα από δραματοποιημένο ποιητικό λόγο.
(Συνοδευτικό σημείωμα /ποιητική πρόθεση από την παρουσίαση της έκδοσης)
Ε΄ — Ο ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ
Ιφ.
Μια γυναίκα με άσπρα μαλλιά
πλάι μου στάθηκε,
της ζωής μου το βιβλίο στα χέρια κρατούσε
και μια – μια τις σελίδες τις έσκιζε.
Ψηλά τις πετούσε.
– Τι κάνεις; της είπα
– Την παλιά σου ζωή χαρτοπόλεμο, φτιάξε νέα.
– Δεν μπορώ.
– Μπορείς!
Μη στέκεις στη σκιά αυτού του κόσμου ασάλευτη,
στα πόδια σου στυλώσου
κι άρχισε να χορεύεις ξυπόλητη,
ακούραστα στου κόπου σου το περιβόλι.
Δίχως φόβο,
με δύναμη τα πόδια κτύπα
και χάραζε στο χώμα αδιάκοπα τ’ αχνάρια σου
με των ποδιών τα δάκτυλα, φλόγιζε το έδαφος
και όρισε το νέο δρόμο που θα ακολουθήσεις.
Η γη διαβάζει, το γυμνό σου πέλμα
σαν ψηλαφίζει το κορμί της.
Και αν σ’ απόκρημνο σημείο βρεθείς
μην κάνεις πίσω, μη φοβηθείς .
Τα δυο σου χέρια άπλωσε ψηλά στον αέρα,
Ικάρια θα γίνουνε φτερά –
δέσου με τα σύννεφα και με το γαλανό στερέωμα.
Ο ήλιος ποτέ δεν θα σε προδώσει
δεν θα σου λιώσει τα φτερά.
Ποτέ!
Αυτά είπε κι έφυγε,
με το χαρτοπόλεμο μπλεγμένο
στα λευκά μαλλιά, ακολουθώντας
το φως στις αλέες των άστρων.
Το άπειρο οδηγεί το χρόνο της
στο άπειρο.
Φ.
Πάντα συνομιλείς με κάποιον που λείπει…
Τα πέτρινα σκαλιά ανεβαίνεις
απόμακρη, μοναχική
που καταλήγουν στο μαρμάρινο θυσιαστήριο.
Ιφ.
Ίσα – ίσα προλάβαμε
να διαβούμε τις Συμπληγάδες,
λίγα ιμάτια μόνο χάνοντας.
Μα ακολουθώντας το φως
μέσα από τους καθρέφτες
λάθος πορεία πήραμε…
Φ.
Σε ομόκεντρους κύκλους
μπερδεύονται οι βόστρυχοι των μαλλιών
και οι σκέψεις μου.
Συλλογίζομαι την ελικοειδή πορεία
των λόγων σου.
Πόσο πόνο,
πόσες άηχες λέξεις,
κρύβει μια άγραφη σελίδα;
Ο Δημήτρης Τσικριτέας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1959. Σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός Τ.Ε. στην Αθήνα. Έχει δικιά του επιχείρηση με αντικείμενο τις Η/Μ εγκαταστάσεις. Ασχολείται με τον αθλητισμό και από νεαρή ηλικία εκδήλωσε το ενδιαφέρον του για την ανάγνωση και την γραφή της ποίησης
Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές:
- ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ, Εκδόσεις ΔΡΟΜΩΝ.
- ΙΦΙΜΕΔΕΙΑ Αναδρομή στο χρόνο, Εκδόσεις ΔΡΟΜΩΝ.
- ΠΑΡΑ ΘΙΝ’ ΑΛΟΣ, Εκδόσεις ΔΡΟΜΩΝ.
Έχει βραβευθεί:
- 1ο Βραβείο ποίησης στον 44ο διαγωνισμό της ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ( ΠΕΛ ), με το ποίημα ΚΑΙΝ.
- 50 Βραβείο ποίησης της ποιητικής συλλογής ΙΦΙΜΕΔΕΙΑ Αναδρομή στο χρόνο, στον ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ 2025.
- 50 Βραβείο ποίησης ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗ, στον 20ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό ΙΔΕΟΠΝΟΟΝ και ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ με το ποίημα ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ.
- Βραβείο τιμητικής συμμετοχής στους 40ους ΔΕΛΦΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ( ΠΕΛ) με το ποίημα ΤΟΝ ΣΚΟΝΙΣΜΕΝΟ ΚΟΙΤΑΖΕΙΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗ.
- Βραβείο τιμητικής συμμετοχής στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Κ.Π. Καβάφης για τις ποιητικές συλλογές «Το φως του προσώπου σου» 2017 και « Δυο ζεστά χέρια » 2018.