Περπατώντας στους κήπους Σόμερς των Βερμούδων, βρέθηκα μπροστά σε έναν τέλεια στρογγυλό κύκλο από πέτρες, μια Φεγγαροπύλη—Moongate. Υπάρχουν πάνω από σαράντα τέτοια πύλες διάσπαρτα σε όλο το νησί, που κοσμούν δημόσια πάρκα, κήπους, ξενοδοχεία και ιδιωτικές κατοικίες. Λαξευμένες από τον ασβεστόλιθο που αποτελεί τον πυρήνα των νησιών, εκτός από διακοσμητικά αρχιτεκτονικά στοιχεία, είναι και αιώνια σύμβολα που γεφυρώνουν το ορατό με το αόρατο.
Ο σχεδιασμός τους είναι εμπνευσμένος από τους κήπους της Κίνας, όπου το κυκλικό σχήμα συμβολίζει την πανσέληνο, την αρμονία και την ανανέωση. Λέγεται πως ένας Βερμουδιανός πλοίαρχος, γοητευμένος από την ομορφιά και τον συμβολισμό τους, έφερε την ιδέα στο νησί στις αρχές του 19ου αιώνα, φυτεύοντας τους σπόρους για μια νέα παράδοση.Από τότε, οι « πύλες του φεγγαριού» έχουν ριζώσει βαθιά στην κουλτούρα των Βερμούδων, αναπτύσσοντας τους δικούς τους μύθους.
Εδώ στο νησί, το πέρασμα μέσα από μια φεγγαροπύλη είναι μια πράξη πίστης, ένα τελετουργικό υπόσχεσης— ιδίως για τους νεόνυμφους που, περνώντας χέρι-χέρι, αναζητούν την αιώνια ευτυχία. Κάθε πύλη, με το κυκλικό της σχήμα, λειτουργεί ως ένας φυσικός φακός, πλαισιώνοντας τη θέα: είτε το βαθύ μπλε του Ατλαντικού, είτε έναν οργιώδη κήπο, είτε τον ουρανό που αλλάζει χρώματα.
Μέσα από αυτό το στρογγυλό άνοιγμα, μπορεί κανείς να εστιάσει και να συλλογιστεί την ομορφιά που συχνά παραβλέπεται στην καθημερινή ζωή. Ο κόσμος παρουσιάζεται από μια νέα προοπτική, αποκαλύπτοντας τη φύση της ίδιας της ύπαρξης, που χαρακτηρίζεται από κύκλους πληρότητας — γέννηση, ανάπτυξη, παρακμή, θάνατος και αναγέννηση.
Πίσω από τον αρχικό συμβολισμό των πυλών του φεγγαριού κρύβεται η αρχαία ιστορία της Chang΄´e, της κινεζικής θεάς του φεγγαριού.
Μια φορά κι έναν καιρό, δέκα ήλιοι έκαψαν τη γη, μέχρι που ο τοξότης Χου Γι έριξε εννέα από αυτούς, σώζοντας τον κόσμο. Όταν έλαβε το ελιξίριο της αθανασίας ως ανταμοιβή από τη Βασίλισσα του Ουρανού, το εμπιστεύτηκε στην αγαπημένη του σύζυγο, Τσανγκ Έ.
Ωστόσο, ο δόλιος Peng Meng απείλησε την Chang’e για να της πάρει το ελιξίριο. Εκείνη, για να το προστατεύσει, το ήπιε και αμέσως μεταφέρθηκε στο φεγγάρι, αποκτώντας αθανασία. Ωστόσο, αυτή η πράξη την καταδίκασε να ζει σε αιώνια μοναξιά, μακριά από τον αγαπημένο της. Προς τιμήν της μνήμης της, ο Hou Yi έχτισε ένα βωμό στον κήπο τους, δημιουργώντας την παράδοση της λατρείας της Chang’e κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ της Φθινοπωρινής Πανσελήνου.
Η ιστορία της Chang’e συνδέεται με την έννοια των «πυλών της Σελήνης», καθώς αντιπροσωπεύει τη μετάβαση από τον γήινο κόσμο στον ουράνιο, από το ορατό στο αόρατο. Οι πύλες του φεγγαριού, λοιπόν, λειτουργούν όπως το πλαίσιο ενός πίνακα ζωγραφικής. Από τη μία πλευρά, είναι το μονοπάτι στο οποίο βρισκόμαστε, κι από την άλλη, η άγνωστη συνέχεια. Δημιουργούν ένα σύνορο που δεν αποκλείει, αλλά ενώνει δύο κόσμους. Μία διέλευση που πρέπει να γίνεται συνειδητά.
Στέκομαι σε αυτό το όριο για να νιώσω τη στιγμή που κάτι τελειώνει κι αμέσως, αρχίζει κάτι άλλο.
Τη στιγμή που μια μικρή, εσωτερική αλλαγή κλείνει τον έναν κύκλο κι ανοίγει έναν άλλον.
Τη στιγμή που ένα μικρό βήμα αφήνει πίσω έναν κόσμο αλλαγμένο.
H Σοφία Μότσια είναι Θεατρολόγος, απόφοιτη από το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και κάτοχος Μεταπτυχιακού διπλώματος στη Δημιουργική Γραφή του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου. Η διπλωματική της διατριβή με τίτλο “Δημιουργική γραφή, Ενσυνειδητότητα κι Αυτογνωσία” αποτέλεσε την αφετηρία για τη δημιουργία διαδικτυακών μαθημάτων Ενσυνείδητης Γραφής μέσω της ιστοσελίδας Write Oneself-Eαυτογραφίες εστιάζοντας στη γραφή ως μέσου αυτοπαρατήρησης και προσωπικής ανάπτυξης. Έχει συγγράψει τα βιβλία The Write Way to Mindfulness – διαθέσιμο μέσω της πλατφόρμας Amazon Books και Πέντε διαδρομές προς την Ενσυνειδητότητα από τις εκδόσεις Γράφημα.
.