Την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2026 ο Φιλολογικός Όμιλος Ελλάδας διοργάνωσε το 16ο Φιλολογικό Σαλόνι με προσκεκλημένο τον ποιητή Κώστα Λουκόπουλο. Ο ποιητής μίλησε για το έργο και τις θέσεις του απέναντι στην ποίηση, λέγοντας, μεταξύ άλλων, ότι για τον ίδιο αυτό που αξίζει να διαβαστεί είναι η ποίηση, ότι ακόμα και αν γράφεις πεζογραφία αλλάζει η φόρμα, αλλά πρέπει να διατηρείς τη μαγεία και να τροφοδοτείται με τη μαγεία του να περνάμε σε έναν άλλο κόσμο διαφορετικό από την καθημερινότητά μας. «Η ζωή έτσι είναι, κάνεις κάθε μέρα κάποια σχέδια και ό,τι βγει», είπε χαρακτηριστικά ο ποιητής, και αυτό που έχει σημασία είναι να είμαστε καλά μεταξύ μας και καλά με την γραφή.
Στη συνέχεια παρουσίασε τα βιβλία του, αναφέροντας το πώς τα εμπνεύστηκε, αρχίζοντας από τον Επιτάφιο εν Ελευσίνι και λέγοντας ότι ξεκίνησε με αφορμή μια παράσταση που ήταν αφιερωμένη σε ανθρώπους αγωνιστές και είχαν χαθεί σε μικρή ηλικία και το δεύτερο μέρος του είναι γραμμένο για την Ελευσίνα, που κουβαλάει πάντα μέσα του. Η συλλογή Ενύπνια τα Μεθεόρτια γράφτηκε με αφορμή μια συζήτηση με τη μητέρα του, μετά από ένα όνειρο και ακολούθησαν οι Πόλεις το Χειμώνα, σε εξώφυλλο του Γ. Κόρδη που απέσπασαν πολύ θετικές κριτικές. Στο βιβλίο αυτό υπάρχουν κείμενα που προλογίζουν τα επόμενα βιβλία προς την αισθητική από την πλευρά των εργαλείων που χρησιμοποιεί και επίσης πολύ βαθειά υπαρξιακά κείμενα. Όταν γράφεις ποίηση, είπε, «δε μπορούμε πάντα να είμαστε αρεστοί, δεν έχει σημασία πού σε πάει η αγορά, η αναγνωστική φόρμα, το mainstream, αλλά μόνο η ψυχή σου».
Την εποχή του κορωνοϊού γράφτηκαν τα Γενόσημα, που είναι 49 ολότητες, ολιγόστιχα ποιήματα – αφορισμοί που βρίσκονται σε διάλογο με τους τίτλους τους και είναι φόρος τιμής στο φωτογράφο που απεικόνιζε την αστική τάξη με απίθανη αμφισημία και ειλικρίνεια – διττότητα. Μετά έγραψε την Οικογενειακή Ρίζα 70, ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα που έχει να κάνει με την καταγωγή του από τη Φωκίδα και αφηγήσεις που είχε αφομοιώσει και έβγαιναν μέσα από μια εσωτερική φωνή σαν μικρά διηγήματα. Το βιβλίο για μία μόλις ψήφο δεν μπήκε στη Βραχεία Λίστα Κρατικών Βραβείων και ουσιαστικά είναι ο ίδιος, χωρίς να εκθέτει τους ήρωες αλλά αφήνοντας τους ήρωες να εκτίθενται μόνοι τους. Οι Δεκαεννιά Βινιέτες για τη γλώσσα και τη Σιωπή και οι Κάτω Χώρες ξεκίνησαν από την εποχή 2019-2020 που έκανε πάρα πολλά ταξίδια και ταυτόχρονα μιλάνε για τον Κάτω Κόσμο. Το πρώτο μέρος είναι ποιήματα για Απώλεια – φθορά – θάνατο, το δεύτερο μέρος είναι εμπειρίες από τα ταξίδια και το τρίτο επιμύθια. Τελειώνοντας είπε ότι έχει μέσα του πολύ υλικό, το οποίο θα το επεξεργαστεί στο μέλλον και ιδίως μετά τη συνταξιοδότησή του.
Στη συζήτηση που ακολούθησε και απαντώντας σε ερωτήσεις των παρευρισκομένων, ο ποιητής είπε ότι δεν υπάρχει κάτι που να τον δυσκολεύει στη διαδικασία της συγγραφής, ότι η ποίηση θέλει πολύ διάβασμα, περισσότερο από την λογοτεχνία και ότι ποιοτικά ανώτερο είναι το πρωτόλειο κείμενο, γιατί εκεί υπάρχει η έμπνευση και γιατί χωρίς το πρωτόλειο δεν υπάρχει ποίηση και οι πολλαπλές επεμβάσεις το αλλοιώνουν. Σε ό,τι αφορά τη σχέση του με τον υπερρεαλισμό, ο κ. Λουκόπουλος είπε ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι όπως ο Κακναβάτος που διαμόρφωσαν κάτι πάνω στο οποίο πορεύονται οι άλλοι και ότι δεν θεωρεί τον εαυτό του εκπρόσωπο του υπερρεαλισμού, αυτό που τον χαρακτηρίζει περισσότερο είναι ο εκλεκτικισμός. Αγαπημένη του θεματική είναι ο χρόνος, η φθορά και η απώλεια, γιατί έχει εξαντληθεί η υπαρξιακή του ενασχόληση και πιστεύει πως ό,τι αξίζει να ειπωθεί με ποίηση είναι η τρυφερότητα του ανθρώπου που κάθε μέρα φθείρεται. Για τη θεματική εξουσία – κοινωνία είπε ότι υπάρχει διάχυτη στους στίχους του, είναι παρών σε όλους τους κοινωνικούς αγώνες, αλλά δεν τον εκφράζει η στρατευμένη ποίηση και κάτι που γράφεται κατά επιταγή και επίσης απεχθάνεται την επικαιρική ποίηση γιατί «καλή ποίηση σημαίνει ειλικρίνεια, όχι πρόθεση».
Ήταν μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και επικοιδομητική φιλολογική συνάντηση με σημαντική προσφορά στην πνευματική ζωή της χώρας, όπως και όλες οι εκδηλώσεις και δράσεις του Ομίλου και αναμένουμε να συνεχιστούν.