Η πέμπτη ποιητική συλλογή ΝΗΣΟΣ ΚΙΡΚΗ του Πασχάλη Κατσίκα είναι ένα ταξίδι γεμάτο νοσταλγία και εικόνες που χαϊδεύουν χορδές του χρόνου και της μνήμης και δεν μπορούν να αφήσουν ασυγκίνητο κανέναν αναγνώστη. Το ομότιτλο ποίημα της συλλογής τοποθετείται στο ακατοίκητο νησί Κίρκη της περιοχής του Έβρου, όπου ο ποιητής μας οδηγεί με μουσική υπόκρουση τη φωνή του Καζαντζίδη σε ένα τρανζίστορ-μετανάστη Grundig και κίνηση ζεϊμπέκικου. Όμως το νησί δεν είναι έρημο. Ο ποιητής ζωντανεύει στο Σήμερα αναμνήσεις παιδικής ηλικίας τις οποίες συνταιριάζει αριστοτεχνικά με εποχές που οι άνθρωποι ζούσαν με μοναδικό άθλημα τη σκληρή δουλειά, πρωινά στο καφενείο και απογεύματα στο γήπεδο με καραμέλες ΙΟΝ με άρωμα γλυκάνισου, τρένα και μεθοριακούς σταθμούς, μπαχτσέδες με ζαρζαβατικά και πετροπόλεμους με ποδήλατα, πλατείες και πάρκα, τσίπουρα και Ανάσταση.
Η νοσταλγία του παλιού σινεμά πλέκεται αρμονικά με ιδεώδη όπως η αλήθεια, τον έρωτα στις Φοιτητικές Εστίες και το δρομέα της Ομόνοιας, που «σε μια γλώσσα ακατανόμαστη αρθρώνει/Έξω απ΄τα φράγματα του ύπνου θέλω να καλπάσω», το τέλος της ηλικίας της αθωότητας και του έρωτα, τις έγνοιες, τις ατυχείς στιγμές και πίκρες της Ωραίας Κοιμωμένης, στην οποία αναφωνεί : «Πώς έζησαν οι άλλοι αδιαφορώ/Εμείς να ζήσουμε καλύτερα».
Εμπνευσμένος από το σύγχρονο παρόν, ο Πινόκιο βγάζει μια Σέλφι και την αφιερώνει, ο Πολικός Αστέρας κοκκινίζει επιλέγοντας τον θάνατο από αγάπη, γυαλιά πρεσβυωπίας γίνονται σύμβολα αιώνιας και ατέρμονης αγάπης, χιλιάδες διαδικτυακοί φίλοι είναι απόντες σε μέρες γιορτής και σπίρτα ανάβουν στο σκοτάδι συμπυκνώνοντας την ανθρώπινη ύπαρξη.
Χρώματα του δειλινού σβήνουν σε ακουαρέλες με «φευγαλέες συγχορδίες», Καλοκουρδισμένα Ρολόγια επιχειρούν «το χρόνο να φυλακίσουν με γρανάζια», σκοτεινές πλευρές της θάλασσας αυταπατούν, άφιλτρα «Καρέλια» σβήνουν με γομολάστιχες στην άβυσσο και την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή στον άλλο κόσμο και καφενέδες αφήνουν μνήμες ανεξίτηλες.
Για το τέλος, στιγμές αυτογνωσίας απέναντι στη Μπούρκα που αδυνατεί να κρύψει την αλήθεια του κόσμου, η τέχνη της ποίησης με τις δυσκολίες και τη γοητεία της, ο ποιητής ταχυδακτυλουργός που «επιδέξια εμφανίζει το επίθετο/του καθενός τ΄΄’ αγαπημένο» και αθώος ή ένοχος ανάλογα με το πόσο εύστοχοι είναι οι στίχοι.
Ακολουθούν δύο ποιήματα, που παραχωρήθηκαν από τον ποιητή στις Λογοδιαδρομές :
ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ
Περνούσες όλο το πρωί στον καφενέ
με τρεις φίλους ζωντανούς
Οι άλλοι πενήντα δυο
ήταν στην τσόχα εγκλωβισμένοι
Απόγευμα πήγαινες στο γήπεδο
μονάχος
Στις νίκες γευόμουν μανταρίνια
λεμόνια στη χασούρα
Στα πάγια σου, υγείας με άρωμα ούζο
Τρεις καραμέλες «ΙΟΝ», η παιδική μου ηλικία
σε ένα μπλοκ βρεγμένο
με αυτοκόλλητα χαρτάκια ποδοσφαιριστών.
ΠΡΙΝ ΠΕΡΑΣΩ ΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ
Κάθε πρωί
την αποχαιρετώ μ΄ένα φιλί
το ίδιο και το βράδυ, στο κρεβάτι
Μια δρασκελιά απ΄τη ζωή στο θάνατο
Ποιος ξέρει πότε
θ΄΄΄ ανταμώσουμε ξανά;