4
Πάμε νοσταλγικά, όπως όταν χαϊδεύουμε τα μαλλιά της αγαπημένης μας και μένει στις ρώγες των δακτύλων μας η σκόνη από τη μνήμη της ανυπαρξίας κι εμείς υποσχόμαστε, με την αγάπη, να την μετατρέψουμε σε ασημόσκονη ύπαρξης· και τότε οι λέξεις απ’ τα λόγια της γίνονται ανθάκια πασχαλιάς και κάθε της συγκατάνευση γεννά έναν κύκνο που πλέει στη λίμνη των επιθυμιών μας˙ κι άλλοτε η φωνή της είναι ένα ήσυχο κύμα που καθώς αποσύρεται αφήνει στ’ ακρογιάλι του στέρνου μας τους κρυφούς στεναγμούς της˙ και κάποιες φορές ένα της φιλί αρκεί για να βλαστήσει ένα όραμα αιωνιότητας˙ κι άλλοτε η θερμή της ανάσα, σαν μελτεμάκι φέρνει την ευεργεσία της ύπαρξής της, χάδι μεταξιού, στο θλιμμένο μας πρόσωπο˙ κι άλλοτε το βλέμμα της ραγίζει την πέτρα της απόγνωσης και στις ραγισματιές ανθίζουν κυκλάμινα και κίτρινα κρινάκια και χορταράκια ταπεινά της ελπίδας…
5
Μέσα σ’ ένα ποίημα κοιμάται η αγάπη μας… η ανάσα της δίνει ρυθμό στους στίχους, δημιουργεί ομοιοκαταληξίες παροξύτονες, εξαίσιας ομορφιάς, όπως τα μάτια της, όπως η ευγένεια της ψυχής της, όπως η ίδια η αγάπη˙ γιατί κάποτε βγαίνουμε από τον εαυτό μας και ντυνόμαστε τη δροσερή φορεσιά τού αγέρα και πάμε να συναντήσουμε τις τρυφερές παρειές των εσπεριδοειδών καθώς θα πνέουμε στα περιβόλια και σε κάθε ριπίδι της πνοής μας τινάζονται λεμονανθοί στα φλογισμένα σώματα των εραστών που αγκαλιασμένοι χαίρονται στις ρίζες των δέντρων˙ κι άλλοτε γυμνοί μπαίνουμε στα νερά μιας λίμνης τη νύχτα και κάτω από το φως του φεγγαριού στραφταλίζουν τα νερά από τις εκλάμψεις των συναισθημάτων μας˙ κι άλλοτε πάλι η νοσταλγία για την αθωότητα που αφήσαμε στο λούτρινο χνούδι των παιδικών παιχνιδιών μας τρέχει σε δάκρυα πάνω στο γυμνό κορμί της αγαπημένης μας και κρυσταλλώνονται σε αλάτι μνήμης στις αλυκές του αφαλού της˙ και πάλι είναι φορές που λέγοντας «σ’ αγαπώ» είναι σαν να δεόμαστε ευλαβικά στην ύπαρξη και στη χαρά της ζωής
11
[Saudade]
Γιατί η λέξη saudade, ουσιαστικά ακόμη αμετάφραστη από τα πορτογαλικά, είναι ένα είδος προσμονής, αλλά κι ένα μείγμα νοσταλγίας, λύπης, πόνου, ευτυχίας και αγάπης…. γιατί όλα αυτά δεν μεταφράζονται αλλά μονάχα εκφράζονται στη γλώσσα των χειρονομιών και των κινήσεων και αντιλαμβάνεται το βάθος της ουσίας τους μονάχα όποιος επιθυμεί ν’ αγαπηθεί και να μιλήσει την άηχη αυτή γλώσσα… saudade, λοιπόν, saudade˙ στη σιωπή και στη σκιά μονάχα μπορεί να ειπωθούν τα λόγια της αγάπης, χωρίς ήχο, χωρίς το φως επάνω τους, έτσι κι αλλιώς τα εκφράζουμε για να ηχήσουν μέσα στον άλλον, για να καταυγάσουν του άλλου τη ψυχή και να του δώσουνε το μέσα θάμβος που θα τον κάνει ευτυχισμένο από έρωτα˙ κι αφού καταυγαστεί το μέσα της αγάπης, ολόφωτη καθώς θα βαδίζει ανάμεσα στους αναβαθμούς, στην εξοχή που πάει να μαθητεύσει στην ομορφιά, θα δίνει χρώμα και γεύση σε ό,τι άγουρο κι άγουρος θα παραμένει ο κόρφος της ώσπου να φτάσει στον έρωτα˙ κι όπου βρεθεί και φτερουγίζουνε πουλιά, όλα θα κελαηδούνε τ’ όνομά της˙ γιατί saudade θα πει να μπορείς ν’ απλώνεις το χέρι και να αγγίζεις τα χλωρά της κάλλη, και την ίδια στιγμή να μην είναι πλάι σου αλλά να είναι μέσα σου, να εγκιβωτίζεις την ύπαρξη της… σώμα μέσα στο σώμα… επιθυμία μέσα στην επιθυμία… συν-ύπαρξη… έρωτας νυν και αεί˙ saudade θα πει να κοιμηθείς μαζί της στην ακρογιαλιά και ιππόκαμποι να φέρουνε τα μάγια του βυθού στα πόδια της αγάπης και την αυγή που δεν θα είναι πλάι σου να ξέρεις και να δέχεσαι πως το πεπρωμένο της ήταν να πάει με τη θάλασσα, να την ιδούν γοργόνα στο νερό οι ψαράδες όταν ροδίσει η αυγή με τα μαλλιά της ξέπλεκα να τ’ ανεμίζει το μελτεμάκι˙ saudade θα πει ν’ αγαπάς δίχως όρους, να κατοικείς το άλλο σώμα χωρίς κανονισμούς, συμβόλαια και ενοικιοστάσια, να μην είσαι ούτε ένοικος ούτε ιδιοκτήτης, κι αν ποτέ σού γίνει έξωση να είσαι ικανός να ζήσεις με τη μελαγχολία που αποταμίευσε η ευτυχία μέσα σου τις καλές μέρες, να μη μεμψιμοιρείς αλλά να κλαις βουβά για την αγάπη και να χαίρεσαι πονώντας.
17
Κι υπάρχουν κάποιες γυναίκες που μέσα στο κορμί τους κυοφορείται η Άνοιξη κι εμείς οφείλουμε να δημιουργήσουμε έναν Παράδεισο για ν’ αμαρτήσουμε στους κήπους του και να εκδιωχθούμε μαζί τους, προκειμένου να φτιάξουμε απ’ την αρχή τον κόσμο˙ ν’ αγαπάμε, συνεπώς, και ν’ αγαπιόμαστε γιατί η ζωή μάς αποκαλύπτει το βάθος τής προσωρινότητάς μας, όπως η ευδία μετά την καλοκαιρινή μπόρα, όταν όλα τα κρυφά και τα κρυμμένα αποκαλύπτονται και λάμπουν κάτω από το καθαρό φως και στο βάθος η θάλασσα με τον αιώνιο ψίθυρο του κύματος στα βότσαλα της ακρογιαλιάς μάς θυμίζει ότι τα νερά είναι παντοτινά αλλά τα σώματα των ανθρώπων που δροσίζονται μέσα τους δεν θα είναι πάντα τα ίδια˙ και να την κοιτάμε στα μάτια γιατί τα μάτια είναι οι πύλες της ψυχής της κι όταν έρχεται ελαφροπάτητη να κρατάμε τα δικά μας κλειστά για να μας δίνει το φιλί που δεν χορτάσαμε.
18
Γιατί η αγάπη είναι εκείνο το γκρεμόχορτο από τα κλαδάκια του οποίου αρπαζόμαστε και δεν πέφτουμε στο μαύρο βάραθρο του χρόνου˙ και γιατί η γλύκα του έρωτα διαφοροποιεί και μειώνει τον απερίγραπτο πόνο του θανάτου˙ ο έρωτας μπερδεύει την οδοσήμανση κι ο θάνατος αργοπορεί και όταν έρχεται έρχεται στην ώρα του και μας βρίσκει, από την αγάπη, πλημμυρισμένους αθανασία˙ πάμε, λοιπόν, ξανά στην εξοχή, κάτω από τη φτελιά που κάποτε λύθηκαν τα μέλη μας και το μέλι των φιλιών απλώθηκε στα αβρά μας σώματα κι έλαμψε ο τόπος από τις αστραπές της επιθυμίας˙ κάτω από τη φτελιά που σιγά-σιγά τα φύλλα της έγιναν μικρά ποιήματα και τα λαλούσαν τα πουλιά που κουρνιάζουν στα φυλλώματά της˙ και πέρα στο βάθος του τοπίου η θάλασσα με τραγούδια κι αρώματα νανουρίζει την κόρη που έγειρε το σώμα της γυμνό στην αμμουδιά και μας προσμένει˙ κι όταν έρχεται η στιγμή που η όμορφη ποδηλάτισσα μπαίνει αέρινη στον πρώτο στίχο του ποιήματος, ε, τότε είναι που ακούμε το φως του δειλινού να μας εύχεται όμορφη να ΄ναι η νύχτα μας και μοσχομυρισμένη.
26
[Jazz]
Jazz, όπως όταν μπαίνει η κόρη που αγαπάμε στο όνειρο και η νύχτα αστράφτει από βεγγαλικά κι ο ύπνος μας δροσίζεται κι εξημερώνεται η αγριάδα της νύχτας˙ jazz όπως η εκθαμβωτική κομψότητα των κυκλάμινων που μονάχα με το εύθραυστο κορμάκι της αγάπης μας μπορεί να συγκριθεί˙ jazz όπως όταν ακόμη κι η ενθύμησή της κάνει τις φλέβες μας να καίνε λες και πήρε φωτιά το αλκοόλ που κυλάει στο αίμα˙ jazz όπως όταν η καρδιά μας χτυπάει με τον παλμό της όμορφης μέρας, είμαστε βέβαιοι πως το πάθος για τον έρωτα ρυθμίζει τις οργανικές μας λειτουργίες πιά˙ jazz όπως όταν αρκεί ένας συμπονετικός λόγος, μια λέξη, μια φράση, ειπωμένη με τη θέρμη και την υγρασία της ερωτευμένης φωνής της για να γλυκάνει την πίκρα μας και να γίνουμε χαρταετοί˙ jazz όπως όταν περνά το δειλινό μέσα από το ποίημα η όμορφη ποδηλάτισσα σμήνη πουλιών την συντροφεύουν, πετώντας στον μέχρι πριν το πέρασμά της έρημο ουρανό.
[από το βιβλίο «Φασματοσκόπιο Ερωτικού Λόγου – 137 βότσαλα λόγου ριγμένα στο νερό της αγάπης και του έρωτα», εκδόσεις Τηλέγραφος, 2024]