Αντικρύζοντας τις γραμμές του τρένου σήμερα το πρωί ονειρεύτηκα για μια στιγμή… ότι από το Σταθμό Λαρίσης περνούσε λέει ο Υπερσιβηρικός!
Φαντάσου αντί για μελομακάρονα, ψώνια, zara, τραπεζώματα, παρεξηγήσεις, άγχος, κιλά, γαλοπούλες, έξοδα, ελατοβελόνες και προπάντων αντί για φωτάκια που αναβοσβήνουν εκνευριστικά… να έμπαινα στο σιδηρόδρομο, ναι, να έμπαινα στο σιδηρόδρομο, και να έφτανα λέει με τρόπο μαγικό από την Αθήνα στην Αγία Πετρούπολη και από εκεί στο Πεκίνο.
Θα περνούσα από τη μελαγχολική Μόσχα του Ντοστογιέφσι, του Πούσκιν και του Σοστακόβιτς, και θα κατέβαινα στο Ιρκούτσκ με τη Βαϊκάλη, τη βαθύτερη και αρχαιότερη λίμνη του κόσμου που στα παγωμένα της νερά κολυμπά το νησί Αλκχόν, θα έκανα βόλτες στο Ουλάν Ουντέ την πρωτεύουσα της Μπουργουατίας, όπου κετέφθαναν τα καραβάνια τσαγιού από την Κίνα, θα χάζευα την τεράστια κεφαλή του Λένιν και θα διασκέδαζα στο φεστιβάλ πάγου του Χαραμόβσκ της Νότιας Μογγολίας. Το highlight της διαδρομής μου θα ήταν το Βλαδιβοστόκ στον Ειρηνικό Ωκεανό με τους μικροπωλητές πιροσκί και παστών ψαριών και τα ωραιότερα μουσεία της Σιβηρίας. Και από το Βλαδιβοστόκ θα μετεπιβιβαζόμουν στον Υπερμογγολικό Σιδηρόδρομο που διασχίζει τις μογγολικές στέπες του Ταμερλάνου και του Τζένγκις Χαν με προορισμό το εξαιρετικό Πεκίνο.
Ω… στο Πεκίνο των δυναστειών Μινγκ και Τσινγκ, της Πλατείας Τιενανμέν, της Απαγορευμένης Πόλης και του Ουράνιου Ναού.
Εκεί θα λαχταρούσα ψητή πάπια Πεκίνου, noodles με φύτρες φασολιών και για επιδόρπιο αφράτα χουτόνγκ. Θα χάζευα τα κινεζάκια με τα στιλπνά μαύρα μαλλιά, και θα μετεπιβιβαζόμουν ξανά για Ουλάν Μπατόρ. Ουλάν Μπατόρ ακούγεται τόσο εξωτικό, αλλά σημαίνει «κόκκινος ήρωας» κ είναι η Πρωτεύουσα της Μογγολίας, η πιο κρύα πρωτεύουσα του κόσμου. Το βλέμμα μου θα ανέβαινε αργά στα 40 μέτρα του αγάλματος του Τσινγκίς Χαν, σύμβολο της μογγολικής περηφάνειας, και εκεί μέσα στο κρύο θα κατέληγα κουρασμένη σε έναν γαλήνιο βουδιστικό ναό για περισυλλογή.
Μα… από τον Σταθμό Λαρίσης δεν περνάει τελικά ο Υπερσιβηρικός. Περνάει μόνο στα ταξιδιωτικά μου όνειρα. Και όταν επιστρέφει από το Πεκίνο στην Αθήνα πηγαίνει βουρ για Πειραιά, βγάζει κουπιά, γίνεται τριήρης και αναχωρεί για Χανιά, και από εκεί για Καζαμπλάνκα και Ραμπάτ, για Αλγέρι και Αλεξάνδρεια, για Μογκαντίσου, Ζανζιβάρη και Μαπούτο, και φτάνει ως το Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας. Αυτό το ταξίδι όμως θα στο πω άλλη φορά. Κράτα τώρα την καλή ελπίδα εσύ.
Πέρασε η ώρα, ας τσεκάρω για καλό και για κακό το υπόλοιπο του λογαριασμού μου στην Πειραιώς, ας τελειώσω το βαρετό υπόμνημα, και ας σκουπίσω και καμιά ελατοβελόνη…
Η Ευτυχία Σταματέλου εργάζεται ως δικηγόρος και είναι λάτρης της φωτογραφίας και των ταξιδιών, τα οποία αποτυπώνει με αμεσότητα και αυθεντικότητα. Έχει βραβευθεί για φωτογραφίες της στο Instagram και επίσης έχει βαθειά γνώση του κινηματογράφου, του θεάτρου και της ποίησης. Ο Υπερσιβηρικός αναρτήθηκε το Δεκέμβριο του 2015 και παραμένει το ίδιο ζωντανός και επίκαιρος δέκα χρόνια μετά.