Από την Aυτοβιογραφία του κόκκινου, Μετάφραση Χάρης Βλαβιανός, Εκδ. ΠΑΤΑΚΗ 2025
ΧΙΙ. ΛΑΒΑ
Δεν ήξερε πόση ώρα κοιμόταν.
Μαύρη απόλυτη σταματημένη νύχτα. Ήταν ξαπλωμένος
ζεστός και ακίνητος, δηλαδή η κίνηση
Ήταν μια ανάμνηση που δεν μπορούσε να ανακτήσει
(ανάμεσα σε άλλες) από τον πάτο της απέραντης
τυφλής κουζίνας όπου ήταν θαμμένος.
Μπορούσε να νιώσει το σπίτι με τους κοιμισμένους
γύρω του σαν ψωμιά σε ράφια. Υπήρχε ένας σταθερός
ορμητικός ήχος
ίσως από έναν ηλεκτρικό ανεμιστήρα στο τέλος
του διαδρόμου
κι ένα θραύσμα ανθρώπινης φωνής ξεκόλλησε από κάπου
και τον προσπέρασε, λες κι αυτό
είχε συμβεί καιρό πριν, ακολουθώντας
μια βρόμικη σκόνη του ονείρου της που άγγιξε
το δέρμα του. Σκέφτηκε τις γυναίκες.
Πώς να είσαι γυναίκα
και ν΄ακούς στο σκοτάδι; Ο μαύρος μανδύας της σιωπής
απλώνεται ανάμεσά τους
σαν γεωθερμική πίεση.
Ο βιαστής που ανεβαίνει τις σκάλες αργά σαν λάβα.
Εκείνη ακούει
το κενό διάστημα όπου
βρίσκεται η συνείδησή του καθώς την πλησιάζει.
Η λάβα μπορεί να κινηθεί πολύ αργά
δυόμισυ πόντους σε εννέα ώρες.
Το χρώμα και η ρευστότητα ποικίλλουν
ανάλογα με τη θερμοκρασία της από σκούρο
ψυχρό κόκκινο
(κάτω από 1.800 βαθμούς Κελσίου)
μέχρι λαμπερό και εντελώς ρευστό κίτρινο
(πάνω από 1.950 βαθμούς Κελσίου).
Αναρωτιέται αν
ακούει κι αυτός. Το βασανιστικό στην υπόθεση
είναι ότι αποκοιμιέται ακούγοντας.