28 ΜΕΡΕΣ Με τη σελήνη συναντιέμαι την αυγή, Έχω στα χέρια μου Τις κίτρινες μέρες μου κι ό,τι κι αν φοράω, Είμαι γυμνός/ Αυτή ντυμένη ένα άμφιο χιονισμένο με μπλε άνεμο, Μυρίζει βιτριόλι κι υδροξείδιο του καλίου/ Αφού αναμετριόμαστε, όπως σβήνει η...
- Ι- ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ Αδημονώ να με χωρέσει το πάρτι που μου τάξανε μικρή, το βλέμμα ενός σκύλου που βάφτισαν αγάπη. Υπάρχει μέσα μου μια αρμαθιά από τραύματα που ξεκλειδώνουν εποχές, μια άσπρη νύχτα που ξεθάβω. Ο χρόνος μου είναι κόμπος στο πουλόβερ...
Η Αγγελική Κουντουράκη γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και εργάζεται. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο πανεπιστήμιο Πειραιά και είναι φοιτήτρια στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα Δημιουργικής γραφής του ΕΑΠ. Η πρώτη της ποιητική συλλογή εκδόθηκε τον Μάρτιο...
Με τη Νίκη είχα την τύχη να γνωριστώ στο πρόγραμμα δημιουργικής γραφής του ΕΑΠ και σύντομα εκτός από τις ικανότητές της στη γραφή, ξεχώρισα την ευγένεια και τη γλυκύτητα της παρουσίας της. Είναι ένας άνθρωπος αυθόρμητος, ειλικρινής, που...
Η βάρκα δεν χωρούσε πολλούς, ήταν φτιαγμένη για πιο λίγους. Παλεύοντας με τα θεριά της θάλασσας και τα στοιχειά της νύχτας κραυγές χαράς κι αλλαλαγμοί κι αγγέλων ψαλμωδίες όταν στης Λέσβου τις ακρογιαλιές τις χρυσαφιές και πλέριες δεθήκαν τα...
Ωχ το αφεντικό είπε να βάψω την ταμπέλα…πάλι τ΄αμάξια σύρριζα στη σκάλα…χτες τα πίναμε με τα παιδιά, πού να ΄ξερα τι με περιμένει! Ε φίλε με το ακριβό cabrio, δουλεύω εγώ! Πάλι μ΄έπιασε πόνος, αυτό το βάσανο στο πόδι δεν περνάει! Να΄χα ένα...
«Ο ποιητής ανάβει το φως κι ο ίδιος σβήνει. Όμως το φως μένει άσβεστο», έγραψε η Ντίκινσον. Για όσους δεν την γνωρίζουν, η Ελισάβετ Μουτζάν – Μαρτινέγκου είναι η πρώτη Ελληνίδα πεζογράφος που γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1801 και πέθανε το 1832 σε...
Το ξυπνητήρι χτύπησε αναγκάζοντας την Ιουλία να αφήσει το ζεστό κρεβάτι για να ετοιμαστεί για τη δουλειά. Σήμερα ήταν χαρούμενη γιατί θα έπαιρνε τον πρώτο της μισθό. Συναισθήματα ικανοποίησης και συγκίνησης κατέκλυζαν την ψυχή της, γιατί όσα...
Ο μεγαλοπρεπής μαύρος μεταλλικός όγκος που επέπλεε στη θάλασσα διέκοψε αποφασιστικά τον παφλασμό των κυμάτων ενώ οι στεριανοί της συμπρωτεύουσας στην προκυμαία αγνάντευαν και κουνούσαν μικρά ολόλευκα κομμάτια αποχαιρετώντας – για πόσο άραγε – και...