ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΥΠΑΡΞΗ… ΑΠΟ ΤΟ ΑΟΡΑΤΟ ΣΤΟ ΟΡΑΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΟΡΑΜΑ Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι ένα ψυχικό μωσαϊκό από χνουδένια αγγίγματα, κελαρυστά ψιθυρίσματα, λικνιστά νανουρίσματα, ήλιους και...
Η ΑΡΚΟΥΔΑ Καθημερινά παίρνουμε μαζί τον πρωινό καφέ. Εγώ, με ό,τι μπορείτε να φανταστείτε: μπουγάτσα, λουκανικόπιτες, λουκουμάδες… Εκείνη πίνει σκέτο ελληνικό, με ένα κουλουράκι σουσαμένιο. Είναι μονίμως σε δίαιτα – νηστεία. Πριν από την τελευταία...
Παραμύθι για την ιστορία ενός τόπου Η ιστορία μιλά για μια Νύμφη. Κανείς δεν ξέρει μέχρι σήμερα ποιο είναι το όνομά της. Όσοι την έβλεπαν την ήθελαν δική τους γιατί ήταν πολύ όμορφη. Όμως κανένας δεν μπορούσε να την έχει γιατί εκείνη ήθελε απλά να...
Ο νερόμυλος Με το που ’ρθαν απ’ την πατρίδα, έστησε νερόμυλο. Το πρωί δάσκαλος στα τριγύρω τα χωριά, απ’ το μεσημέρι και μετά πλιγούρια, κορκότα και αλεύρια κοπανούσε. Μόλις είχε αποξηρανθεί η λίμνη, τίγκα στο κουνούπι ο βάλτος των Γιαννιτσών. Δύο...
Ο Νίκος δεν είχε μιλήσει. Ούτε όταν άκουσε τον πρώτο χαρακτηρισμό «ντροπή», ούτε όταν είδε το βίντεο με το έργο να ξεκρεμιέται από τον τοίχο. Ένα πανί, μια σημαία. Ροζ. Ήξερε τι έλεγε ο κόσμος. «Το 'χουν ξεφτιλίσει με την τέχνη τους». «Αν αυτό...
Το διήγημα έλαβε το 2ο βραβείο στον 1ο διαγωνισμό διηγήματος των εκδόσεων Κομνηνός και συμπεριλήφθηκε στην έκδοση ΕΝΑΣ ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΙΣΤΟΡΙΕΣ. Επιτέλους άνοιξε τα μάτια του…. Πεινάς; Θες νερό ; Τι θες ; Τσι…. Τι …. Έκλεισε τα μάτια του ξανά. Κι εκείνη...
Ζω ολοένα και περισσότερο με τη συνειδητοποίηση και την αίσθηση της παρουσίας του αγνώστου μέσα στο γνωστό, του αινίγματος μέσα στο τετριμμένο, του μυστηρίου σε κάθε πράγμα και, κυρίως, των προόδων μιας νέας άγνοιας σε κάθε...
Αν και γεννήθηκα ημέρα γιορτινή, η γέννησή μου θεωρήθηκε «ατυχές γεγονός». Ωστόσο εγώ, ως εναλλακτική Τσαγιέρα του Ράσελ, κατάφερα (;) να καταρρίψω τον ισχυρισμό. Από μικρό παιδί μου άρεσε να απομονώνομαι και να διαβάζω, να φτιάχνω ιστορίες,...
Λένε ότι οι μεγάλοι συγγραφείς είναι αδύνατον να ζήσουν και να ισορροπήσουν, να βρεθούν σε μια έστω ραγισμένη αρμονία με τα απομεινάρια του κόσμου, αν δεν γράφουν τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα κάθε μέρα. Λοιπόν, εγώ έχω να γράψω κάτι...
Ο ήχος από τις ειδοποιήσεις του τηλεφώνου ήταν το μόνο που διέκοπτε τη σιωπή μέσα στο ταξί. Ο Ηλίας κοίταξε την οθόνη διαγράφοντας με μηχανικές κινήσεις μηνύματα και emails που είχαν μαζευτεί μετά από τόσο καιρό. Το ταξί κινούνταν αργά μέσα στους...
Στο σαλόνι, πάνω στο μεγάλο στρόγγυλο τραπέζι με την κόκκινη τσόχα, είχε τη φωτογραφία του, ανάμεσα σε άλλες. Μία μικρή κορνίζα με ένα σπασμένο τζάμι. Η φωτογραφία, όπως όλες, ασπρόμαυρη, και δίπλα της το καντηλάκι που καιρό ήταν σβηστό. Η εικόνα...
Ξεδιπλώνω τα πέπλα της Φαντασίας. Υπολογίζω μέτρα και διαστάσεις. Εκείνη, πίνει τον καφέ που της σέρβιρα και κοιτάζει με ανυπομονησία τα χέρια μου, όπως απλώνουν τα μακριά λευκά υφάσματα πάνω στον καναπέ του σαλονιού. Η μυρωδιά της κλεισούρας και...
Αγόρι μου, Σήμερα είναι Κυριακή. Έβαλα το καλό το κουστούμι. Το γαμπριάτικο. Μου κάνει ακόμα, φαντάσου. Έχω να το φορέσω ούτε εγώ θυμάμαι από πότε. Ή μάλλον θυμάμαι. Περπατάω κάθε Κυριακή ως το καφενείο. Μόνο αυτό μού ’μεινε. Ένα τραπέζι, ένας...
ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ (κείμενα για την Αφαλάτωση) - Έναστρον 2018 Ένα κάδρο που περιβάλλει υπαινίσσεται την επίδειξη: κάτι που αξίζει να υμνηθεί ή να λοιδορηθεί, διότι φτιάχτηκε για να εκτεθεί. Έτσι η εικόνα που θα συμπυκνώσει το εν εξελίξει δρώμενο...
Έπειτα από μια αδιανόητα σύντομη περίοδο «παρηγορητικών» θεραπειών, στην οποία αισθάνονταν κι οι δυο κάπως σαν να προσγειώθηκαν με ένα πατίνι στο μέσο ενός μεγάλου αυτοκινητόδρομου ταχείας κυκλοφορίας, η Ισμήνη κατέληξε χωρίς πολλά πολλά το ίδιο...