Αύγουστος Δεν είναι μήνας αυτός δεν έχει τίποτα απολύτως μια άδεια λέξη είναι μόνο να γεμίζει το στόμα δήθεν κι ούτε ένα κοχύλι στην παραλία έστω μια άσπρη...
«Αύγουστος» και «Μεσημέρι, με τόλμη» του Γιώργου Βέη
Διαβάστε Περισσότερα
Δέσποινα Διαμάντη, τέσσερα ποιήματα
- Ι - Περιμένοντας Στο στόμα του λύκου μονίμως ψάχνω το «αρνίον». Στη μέση του χάους «Εκείνον» που τάξη θα βάλει. Στην άγονη γη της ζωής μου νερό καθαρό κι ανεξάντλητο. Στο τέρμα του κόσμου αυτού αρχή ενός άλλου καιρού. «Παν εκ των οφθαλμών μου...
Νίκη Σκουτέρη, «Οι βοηθοί του Συρτούλη», Εκδόσεις ΚΟΥΡΟΣ
Το παραμύθι «Οι βοηθοί του Συρτούλη» είναι βραβευμένο με έπαινο στον 1Ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Πεζογραφίας Κέφαλος, Νοέμβριος 2019. Απευθύνεται σε παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας. Στόχος του είναι να καλλιεργήσουν τα παιδιά...
Αλέξανδρος Αντωνίου, Υπηρεσία Άγριας Μετάλλαξης
Ξύπνησα τεντώθηκα και κάτι κινήθηκε πίσω.Ένα φούντωμα από τρίχες εκεί χαμηλά στη μέση.Η ουρά βγήκε πρώτα,μετά τα γόνατα λύγισαν από μόνα τους και ήθελαν χώμα.Τα χέρια τεντώθηκαν κι έγιναν ποδάρια.Οπλές αντί για παλάμεςκαι λύπη αντί για δάχτυλα. Την...
Γιώργος Βέης, ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ
Ζω ολοένα και περισσότερο με τη συνειδητοποίηση και την αίσθηση της παρουσίας του αγνώστου μέσα στο γνωστό, του αινίγματος μέσα στο τετριμμένο, του μυστηρίου σε κάθε πράγμα και, κυρίως, των προόδων μιας νέας άγνοιας σε κάθε...
Ασπασία Ψαρρή, Αντιγόνη
Με λένε Αντιγόνη, Μόνο η μάνα μου με φώναζε Άντα Απόγονος γονιών αγαπημένων με ίδιο dna Για σας τεράτων Κι εγώ τότε τι είμαι; Σπόρος ακατάδεκτος για εσάς, καθρέφτης της μεγαλοψυχίας σας ή…; Σε στάση ικεσίας ψιθυρίζω αδιάλειπτα σ’ αγαπώ στον...
Μαργαρίτα Γριμάνη, Νόστος προσήκων
Έαρ απογυμνωμένο, αέναη προσμονή θάλασσα πλανεύτρα πώς πλανεύεις τους ποιητές; Εις νόστος με καλεί ποια πατρίδα ν’ ακολουθήσω σε ποια να προστρέξω; Διαφωνώ με αυτό που λέγουν « Όπου γης, πατρίς» Πατρίδα μου είναι η Ελλάδα της μοναξιάς, του απείρου...
Γιάννης Πρίντεζης, Εκεί που το Φως Σκοτεινιάζει
Σηκώθηκε η νύχτα, χωρίς φωνή, φορώντας το χρυσαφένιο της κάλυμμα Και το φεγγάρι - αμείλικτο, παρόν - να κοιτάει -, δίχως να χαμογελάει. Ότι απέμεινε αιωρείται σαν καπνός σ΄ άδεια αίθουσα, μια ανάμνηση που δεν θυμάμαι αν την έζησα ή την φαντάστηκα....
Γεωργία Μπουζέα, «Το μισό που έγινε ένα»
Αν και γεννήθηκα ημέρα γιορτινή, η γέννησή μου θεωρήθηκε «ατυχές γεγονός». Ωστόσο εγώ, ως εναλλακτική Τσαγιέρα του Ράσελ, κατάφερα (;) να καταρρίψω τον ισχυρισμό. Από μικρό παιδί μου άρεσε να απομονώνομαι και να διαβάζω, να φτιάχνω ιστορίες,...
Γιώργος Βέης, Νουβία
Ο βραβευμένος ποιητής και πεζογράφος Γιώργος Βέης παραχώρησε στις Λογοδιαδρομές τέσσερα ποιήματα, από τα οποία δημοσιεύουμε αρχικά τη Νουβία, με θερμές ευχαριστίες για την τιμή που μας έκανε και την ευχή το έργο του να μας ταξιδεύει πάντα με τον...
Ο συγγραφέας που δεν θα γίνει ποτέ συγγραφέας, από την αριστούχο φοιτήτρια Κλασικής Φιλολογίας Ελένη Χέλμη
Λένε ότι οι μεγάλοι συγγραφείς είναι αδύνατον να ζήσουν και να ισορροπήσουν, να βρεθούν σε μια έστω ραγισμένη αρμονία με τα απομεινάρια του κόσμου, αν δεν γράφουν τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα κάθε μέρα. Λοιπόν, εγώ έχω να γράψω κάτι...
Κριτική τοποθέτηση του Νίκου Καψιάνη στο έργο του Αντώνη Χαριστού ΕΜΠΟΡΟΣ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, από τις εκδόσεις Υψικάμινος
Τρεις πράξεις θεατρικού, με τρεις εκάστη από αυτές σκηνές. Στην αρχική πράξη ο Αντώνης Χαριστός ως σύγχρονος Δημήτρης Ψαθάς, αναβιώνει την κωμωδία, εφαρμόζοντας παιδαγωγική σάτιρα, προκειμένου να φέρει στο προσκήνιο «μαύρες» αλήθειες....
Μια Ξένη Ιστορία, από τον Αλέξανδρο Αντωνίου
Ο ήχος από τις ειδοποιήσεις του τηλεφώνου ήταν το μόνο που διέκοπτε τη σιωπή μέσα στο ταξί. Ο Ηλίας κοίταξε την οθόνη διαγράφοντας με μηχανικές κινήσεις μηνύματα και emails που είχαν μαζευτεί μετά από τόσο καιρό. Το ταξί κινούνταν αργά μέσα στους...
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ, από τον Παναγιώτη Χρυσίδη
Στο σαλόνι, πάνω στο μεγάλο στρόγγυλο τραπέζι με την κόκκινη τσόχα, είχε τη φωτογραφία του, ανάμεσα σε άλλες. Μία μικρή κορνίζα με ένα σπασμένο τζάμι. Η φωτογραφία, όπως όλες, ασπρόμαυρη, και δίπλα της το καντηλάκι που καιρό ήταν σβηστό. Η εικόνα...
Penelope’s Ithaka S.A, από τη Χρυσούλα Σκλαβενίτη
Οι κραυγές κόπασανακριβώς τη στιγμή που άγγιξε τα χείλη της το πανάκριβο Dior κόκκινο κραγιόν της. Άνοιξε την οθόνη.Έστρεψε την κάμερα στο κέντρο της μεγάλης σάλας.Κορμιά σφαγμένα, σπαθιά σπασμένα, ασπίδες ανάποδα σαν πιατέλεςμε κομμάτια πηλού,...