Ξεδιπλώνω τα πέπλα της Φαντασίας. Υπολογίζω μέτρα και διαστάσεις. Εκείνη, πίνει τον καφέ που της σέρβιρα και κοιτάζει με ανυπομονησία τα χέρια μου, όπως απλώνουν τα μακριά λευκά υφάσματα πάνω στον καναπέ του σαλονιού. Η μυρωδιά της κλεισούρας και...
Είναι κάπου δυο εβδομάδες τώρα, που αυτή η ρωγμή γύρω από το χαμόγελό μου έχει αρχίσει να βαθαίνει Δεν με ενοχλεί η όψη της, έχω σχεδόν συμφιλιωθεί μαζί της Απλά αναρωτιέμαι αν πρόλαβες να την προσέξεις την τελευταία μας φορά Αν πρόλαβες να...
Αγόρι μου, Σήμερα είναι Κυριακή. Έβαλα το καλό το κουστούμι. Το γαμπριάτικο. Μου κάνει ακόμα, φαντάσου. Έχω να το φορέσω ούτε εγώ θυμάμαι από πότε. Ή μάλλον θυμάμαι. Περπατάω κάθε Κυριακή ως το καφενείο. Μόνο αυτό μού ’μεινε. Ένα τραπέζι, ένας...
ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ (κείμενα για την Αφαλάτωση) - Έναστρον 2018 Ένα κάδρο που περιβάλλει υπαινίσσεται την επίδειξη: κάτι που αξίζει να υμνηθεί ή να λοιδορηθεί, διότι φτιάχτηκε για να εκτεθεί. Έτσι η εικόνα που θα συμπυκνώσει το εν εξελίξει δρώμενο...
-Ι- Δεν αποσύρθηκα – εξόρισα το θόρυβο. Στην καρδιά του δάσους γύρεψα σιωπή, όχι για να ξεχάσω τον κόσμο, μα για να τον δω χωρίς το ψέμα του. -ΙΙ- Κατοίκησα σε ξύλινο άδειασμα, χτίζοντας μέρα με τη μέρα τη σκέψη μου. Όσα δεν χρειάζομαι με βαραίνουν...
Πρακτική Ανάλυση Εφαρμοσμένης Τεχνοτροπίας της Μαρίας Καραθανάση, Φιλολόγου-Ποιήτριας «Μια ποίηση που δεν κρατιέται γερά απ’ τον ρεαλισμό, δεν είναι ποίηση», έγραψε, εκεί γύρω στο 1978, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος. Ο Φιλολογικός Όμιλος Ελλάδος...
Βάζω Netflix.«Η Δίκη» του Welles σε ασπρόμαυρο,αλλά όχι σαν τα φίλτρα στο Insta -αυτά πονάνε τα μάτια και σε 24 ώρες χάνονται. Ο Κ. έχει θέμα.Ξυπνά και κάτι δεν πάει καλά.(Been there.) Τον ψάχνουν,αλλά κανείς δεν λέει το γιατί.Σαν το IT όταν...
- Ι - Προοικονομία Ήρθε — σίδερο φύτεψε στο χώμα ανθό από χάλυβα και της πηγής το στήθος έκοψε· να ξεδιψάσει πισίνες. Τώρα πομπή οι υδροφόρες σαν Ερινύες απ’ το μέλλον — γόνατα ζώων τρομαγμένα τρέχουνε πέρα στ’ άγριο φως. - ΙΙ - Κορίτσι – ακρίδα...
Έπειτα από μια αδιανόητα σύντομη περίοδο «παρηγορητικών» θεραπειών, στην οποία αισθάνονταν κι οι δυο κάπως σαν να προσγειώθηκαν με ένα πατίνι στο μέσο ενός μεγάλου αυτοκινητόδρομου ταχείας κυκλοφορίας, η Ισμήνη κατέληξε χωρίς πολλά πολλά το ίδιο...
Πλησιάζω σε μια γνώριμη γειτονιά, ένα γνωστό σπίτι. Τα πόδια μου με οδηγούν από μόνα τους στο μονοπάτι που τόσες φορές έχουν διαβεί. Το πόμολο της πόρτας ήδη κάνει τα παράπονά του. Ανεβαίνω τα σκαλιά, ταυτόχρονα με το ανέβασμα των παλμών μου. Τα...
(από την ποιητική συλλογή Nigredo, Εκδόσεις ΑΩ, Αθήνα, 2023) ΟΙ ΆΓΙΟΙ Άφησε το πρόσωπό μου να ησυχάσει στο στήθος σου Ταινία μικρού μήκους τα όνειρα τη χαραυγή Μήνες έχω να κοιμηθώ Βουτιά στο εφήμερο Κόκκινη κορδέλα το σώμα δέθηκε στο δάχτυλο μνήμη...
Είχε ετοιμάσει τακτικά το διαβατήριό της, είχε φορέσει τα καλά της παπούτσια και το μυρωδάτο μαντήλι της, τα οποία κρατούσε σε ξεχωριστό συρτάρι και τα έβγαζε μόνο στις μεγάλες θρησκευτικές γιορτές, πάντα παρούσα στην εκκλησία του χωριού. Στα...
«Την εμορφιά έτσι πολύ ατένισα, που πλήρης είναι αυτής η όρασίς μου.» Καθώς αντίκρισα το βλέμμα των ματιών σου κι άκουσα τον ήχο της νότας της ψυχής σου, μέσα απ’ τις ξακουστές πολύτιμες χορδές σου τ’ ατέλειωτου και υπέρλαμπρου λαιμού σου και τ’...
Μέρος Α΄ Ήταν άνοιξη, και το σπουργίτι ξέχασε πως είναι πτηνό περαστικό. Ερωτεύτηκε την κερασιά. Όχι όταν άνθισε. Όταν άρχισε τα πέταλά της να μαδά. Ένιωσε πως εκεί, στην πτώση των πετάλων κάτι του έμοιαζε. «Αν ήσουν φτερό, θα σ’ έπαιρνα μαζί μου....
«Επόμενη στάση, Πειραιάς». Έφτασα. Κατεβαίνω από το τρένο και, πριν βγω από το παλιό κτίριο του Ηλεκτρικού Σταθμού, κοιτάζω ψηλά στο ρολόι κάτω από τη γυάλινη, θολωτή οροφή. Σε μισή ώρα θα συναντήσω τη Χριστίνα στην πλατεία Κοραή, μπροστά από το...