- Ι - Προοικονομία Ήρθε — σίδερο φύτεψε στο χώμα ανθό από χάλυβα και της πηγής το στήθος έκοψε· να ξεδιψάσει πισίνες. Τώρα πομπή οι υδροφόρες σαν Ερινύες απ’ το μέλλον — γόνατα ζώων τρομαγμένα τρέχουνε πέρα στ’ άγριο φως. - ΙΙ - Κορίτσι – ακρίδα...
(από την ποιητική συλλογή Nigredo, Εκδόσεις ΑΩ, Αθήνα, 2023) ΟΙ ΆΓΙΟΙ Άφησε το πρόσωπό μου να ησυχάσει στο στήθος σου Ταινία μικρού μήκους τα όνειρα τη χαραυγή Μήνες έχω να κοιμηθώ Βουτιά στο εφήμερο Κόκκινη κορδέλα το σώμα δέθηκε στο δάχτυλο μνήμη...
«Την εμορφιά έτσι πολύ ατένισα, που πλήρης είναι αυτής η όρασίς μου.» Καθώς αντίκρισα το βλέμμα των ματιών σου κι άκουσα τον ήχο της νότας της ψυχής σου, μέσα απ’ τις ξακουστές πολύτιμες χορδές σου τ’ ατέλειωτου και υπέρλαμπρου λαιμού σου και τ’...
Μέρος Α΄ Ήταν άνοιξη, και το σπουργίτι ξέχασε πως είναι πτηνό περαστικό. Ερωτεύτηκε την κερασιά. Όχι όταν άνθισε. Όταν άρχισε τα πέταλά της να μαδά. Ένιωσε πως εκεί, στην πτώση των πετάλων κάτι του έμοιαζε. «Αν ήσουν φτερό, θα σ’ έπαιρνα μαζί μου....
ΗΧΟΙ ΑΗΧΟΙ Ο ήχος του βιολιού φωνήεντα σκορπίζει, δύο α κι ένα ω φωνάζουν σ' αγαπώ. Η νύχτα αναστενάζει πώς να φροντίσει έναν έρωτα; Τα άστρα της σκορπίστηκαν, κρεμάστηκαν τα φωνήεντα σε κάτι όνειρα ξεχασμένα. Δυσκόλεψε ο κόσμος οι όρκοι...
ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΒΥΘΟΥ Με λένε Αμφιτρίτη. Είμαι γυναίκα του βυθού. Στο κέλυφος μου καθρεφτίζεται το φεγγάρι. Το βράδυ αναδύομαι στα όνειρα ανδρών. Χθες το βράδυ ο Αχιλλέας είχε αναμμένο το κερί στο κομοδίνο του. Δίπλα του μια στοίβα βιβλία. Ο Αχιλλέας...
Μισώ τη νύχτα,θάνατο μου θυμίζειτο σκοτάδι,πάνω στις στέγεςσέρνεται η αχλήκι ο γκιόνης γυρεύειτο φεγγάρι.Έτσι,στης συνοικίας τα στέκιατις νύχτες ροκανίζω,το θάνατο ξορκίζωμε αλκοόλ,αντί για φεγγάριτα φώτα της πόληςαντικρίζω,σαν τον γκιόνηνυχτοπούλι...
28 ΜΕΡΕΣ Με τη σελήνη συναντιέμαι την αυγή, Έχω στα χέρια μου Τις κίτρινες μέρες μου κι ό,τι κι αν φοράω, Είμαι γυμνός/ Αυτή ντυμένη ένα άμφιο χιονισμένο με μπλε άνεμο, Μυρίζει βιτριόλι κι υδροξείδιο του καλίου/ Αφού αναμετριόμαστε, όπως σβήνει η...
- Ι- ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ Αδημονώ να με χωρέσει το πάρτι που μου τάξανε μικρή, το βλέμμα ενός σκύλου που βάφτισαν αγάπη. Υπάρχει μέσα μου μια αρμαθιά από τραύματα που ξεκλειδώνουν εποχές, μια άσπρη νύχτα που ξεθάβω. Ο χρόνος μου είναι κόμπος στο πουλόβερ...
Η βάρκα δεν χωρούσε πολλούς, ήταν φτιαγμένη για πιο λίγους. Παλεύοντας με τα θεριά της θάλασσας και τα στοιχειά της νύχτας κραυγές χαράς κι αλλαλαγμοί κι αγγέλων ψαλμωδίες όταν στης Λέσβου τις ακρογιαλιές τις χρυσαφιές και πλέριες δεθήκαν τα...