– Ι –
Προοικονομία
Ήρθε —
σίδερο φύτεψε στο χώμα
ανθό από χάλυβα
και της πηγής το στήθος έκοψε·
να ξεδιψάσει πισίνες.
Τώρα πομπή οι υδροφόρες
σαν Ερινύες απ’ το μέλλον —
γόνατα ζώων τρομαγμένα
τρέχουνε πέρα στ’ άγριο φως.
– ΙΙ –
Κορίτσι – ακρίδα
Μέσα σε κήπους του μυαλού σε είδα
να ταξιδεύεις διαδρομές άγριου νερού
ν’ ακροβατείς σε κλώνους
μέρες που έσταζαν βροχή
πράσινο άγαλμα —σκληρό—
στης πέτρας μου τα χρόνια
κάπου ανάμεσα στα στάχυα — σ’ έχασα.
–ΙΙΙ-
Στο βάζο συντηρεί ένα αγκάθι
Θέλει να θυμάται το χώμα
όπως το είδε Εκείνη —
όχι όπως το θέλησε η Άνοιξη.
Η Αντωνία Απέργη γεννήθηκε το 1990. Μεγάλωσε στην Τήνο, απ’ όπου και κατάγεται. Σπούδασε Φυσική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ποιήματα και πεζά της έχουν δημοσιευτεί σε διαδικτυακά λογοτεχνικά περιοδικά. Το δέρμα ρυζόχαρτο [εκδόσεις Ενύπνιο, 2022] είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.