Γιατί κάθε δύση είναι μια μικρή καταστροφή
κι όμως μοιάζει πάντα με ελπίδα.
Χώρος όπου συναντιούνται η αρχή και το τέλος,
εκεί που ο χρόνος ματώνει για να συνεχίσει.
Amor fati.
Να σε γρατζουνάει η υφή του τέλους
Σονέτα του ίδιου βλέμματος
να συνυφαίνουν κάθε σου ρωγμή,
κάθε σου φως και κάθε σου σκοτάδι.
Κι εσύ:
την Κλωθώ να επιλέξεις.
Τριγύρω ματωμένα νερά,
να θυμίζουν πως κάθε μοίρα
περνά πρώτα πάνω από κάθε αναγκαιότητα.
Στο μισό του κόσμου καίει η νύχτα των δασών,
τα φύλλα στάζουν σκοτάδι πάνω στις ρίζες
και ο ουρανός μυρίζει ρετσίνι και απώλεια.
Μάτια κοιτούν μέσα απ΄ τις φλόγες δίχως δάκρυ
κρατώντας τον κόσμο σαν κάτι που σιγοκαίει αργά.
Σαν φόβος που λιώνει στο καμένο σκοτάδι.
Ο άνεμος σέρνει νύμφες πάνω απ΄ τα ποτάμια της νύχτας,
σκιές ζώων τρέμουν μέσα στους κορμούς των δέντρων,
η σελήνη στάζει φως σαν πληγή ανοιχτή στον ουρανό,
και η σιωπή ουρλιάζει εκεί όπου χάθηκε το πεπρωμένο.
Σαν φλόγα που δεν υπόσχεται αυγή.
Μνήμες που αρνούνται να γίνουν στάχτη.
Ο Γιάννης Πρίντεζης παρακολουθεί το πρόγραμμα Δημιουργικής Γραφής του ΕΑΠ και παραπατά σε ένα σχοινί. Στη μια άκρη η φιλοσοφία, στην πιο κάτω η λογοτεχνία – αναζητώντας την ισορροπία. Μεγαλωμένος στη Σύρο, πλέον κάπου κοντά στα 40 δηλώνει ερωτευμένος με την ποίηση σαν έναν αλλιώτικο τρόπο ζωής και όχι απλώς ένα νόημα ή ένα εσωτερικό ταξίδι ευαισθησίας. Ονειροπόλος – τελειομανής με βασικό όπλο την ενσυναίσθηση και τη λατρεία για τη φύση, σκαλίζει και γράφει στίχους – ξεβράζοντας – σε προσωπικές κρυψώνες, όλο του το είναι!