Το ποίημα έλαβε το Α’ Βραβείο Κατηγορίας Ποίηση των ειδικών βραβείων Σταύρος Γαλανάκης του 44ου Πανελλήνιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού
«Κάιν»
Μια ακατανίκητη δύναμη
οδηγεί τα βήματά μου,
στο τρομερό εκείνο σημείο,
κάτω από τον ίδιο ουρανό,
εκεί όπου την τελευταία φορά χωρίσαμε.
Επέστρεψα περιπλανώμενος,
πριν με καταπιεί η άμμος της ερήμου,
πριν με τυφλώσει ένας ανελέητος ήλιος σαν θεός,
όπως τότε.
Στάθηκα πάνω από την πέτρα,
που άλλο χέρι – μου είχε δώσει,
και κουβαλώ αιώνια,
το πρωτόγνωρο αίμα και τον απαγορευμένο φόνο.
Τώρα είμαστε πάλι
ο ένας απέναντι από τον άλλο.
Δίπλα μας στάθηκε μια σκιά αδελφέ,
δίχως να υπάρχει ένα σύννεφο
ή πουλί πετάμενο.
Αγγίζω το σημάδι που έχει το μέτωπό σου,
όμοιο με το δικό μου,
δίχως πρώτο αίμα ή αρχή θανάτου πουθενά.
Αναρωτιέμαι… εγώ σε κτύπησα;
Εσύ πέταξες την πέτρα;
Ή είναι το αιώνιο όνειρο που ορίζει
μια ακαθόριστη κραταιά εξουσία.
Κι αυτή η σκιά που στεκόταν δίπλα και μας βάραινε,
χάθηκε, χάθηκε, δεν υπάρχει πλέον…