Στο σαλόνι, πάνω στο μεγάλο στρόγγυλο τραπέζι με την κόκκινη τσόχα, είχε τη φωτογραφία του, ανάμεσα σε άλλες. Μία μικρή κορνίζα με ένα σπασμένο τζάμι. Η φωτογραφία, όπως όλες, ασπρόμαυρη, και δίπλα της το καντηλάκι που καιρό ήταν σβηστό. Η εικόνα της Παναγιάς ακριβώς από πίσω να στέκει αγέρωχη, και ένας ξύλινος σταυρός ξαπλωμένος στους πρόποδές της.
Η γυναίκα του έφυγε από το σπίτι για να μαζέψει αγριόχορτα. Ο ήλιος έδυε. Άργησε να βγει στη γύρα. Εκείνος μόλις άκουσε την πόρτα να κλείνει πήγε στο τραπέζι. Έριξε λίγο ακόμη λάδι στο ποτήρι που επέπλεε η καντηλήθρα, άλλαξε το φυτίλι, και από τη φωτιά ενός κεριού άναψε το καντήλι του παιδιού του. Η γυναίκα είχε να βγει από το σπίτι τρεις ολόκληρες μέρες. Αιώνας ολόκληρος.
Τώρα είχε λίγο χρόνο. Ήταν η ευκαιρία του. Ήξερε πως η γυναίκα του, όμως, δε θα αργήσει να γυρίσει. Ίσα που προλάβαινε να του πει τα νέα τριών ημερών. Έτρεξε αμέσως στην κουζίνα. Άρπαξε το μπουκάλι με το τσίπουρο και δύο κανονάκια. Επέστρεψε στο τραπέζι χαμογελώντας. Γεμίζει και τα δύο κανονάκια ως απάνω.
– Δεν θέλει να σου μιλώ η μάνα σου. Μην την παρεξηγείς. Μάνα είναι. Έφυγε τώρα. Έχω να σου πω! Ξέρεις, σε δυο βδομάδες είναι του Αϊ Γιώργη! Θυμάσαι κάθε χρόνο τέτοιες μέρες τι πανηγύρι στήναμε στο σπίτι; Τόσοι Γιώργηδες στο χωριό, μόνο εσύ ήξερες πώς να τιμήσεις το όνομά σου. Ο πιο λεβέντης. Αύριο θα φτιάξει χορτόπιτα η μάνα σου. Στο ‘χω πει, πως από τότε που έφυγες μαγειρεύει μόνο τα φαγητά που σιχαινόσουν; Εγώ τι φταίω ο καψερός; Με έχει ταράξει στη φακή και στα ρεβίθια. Από χόρτα άλλο τίποτα!
Πίνει μια γουλιά και στραβοκαταπίνει. Τον πιάνει απότομος βήχας. Προσπαθεί να συνεχίσει, να προλάβει να του πει τα νέα του. Φοβόταν πως ο χρόνος του τελείωνε και από την ταραχή του δεν έπαιρνε σωστές ανάσες. Βήχας και κουβέντες έγιναν κουβάρι. Άκουσε βήματα έξω από την πόρτα. Ο βήχας του κόπηκε μαχαίρι.
– Λες να ήρθε τόσο γρήγορα; Μπα… Ιδέα μου! Λες να ακούω τη στράτα σου;. Το παθαίνω συχνά τελευταία. Σε βλέπω να τριγυρνάς και στον κήπο καμιά φορά, όπως και χθες. Αλλά ποτέ δε μου μιλάς. Δεν το έχω πει σε κανέναν. Είναι το μυστικό μας.
Ξεκίνησε να χαϊδεύει τη φωτογραφία. Πρώτα απαλά, μα όσο περνούσε η ώρα όλο και πιο νευρικά. Την έσφιγγε στα χέρια του. Την έσφιγγε με όλη του τη δύναμη. Άνοιξε την παλάμη του και είδε αίματα.
–Έναν μήνα έχει που έχει ραγίσει το τζαμάκι σου. Η μάνα στο ξεσκόνισμα σε έριξε κάτω. Επίτηδες το έκανε, θαρρώ. Αυτή δάκρυ δεν έχυσε. Σε σήκωσε και σε έβαλε στη θέση σου. Το καντήλι σου δεν το ανάβει πια. Δεν λιβανίζει. Δεν κλαίει. Δεν μιλάει. Να ξέρεις όμως σε αγαπάει. Δεν σε ξεχνά. Πονάει όμως. Κλαίει η ψυχή της. Μη της θυμώνεις!
Σταγόνες αίματος καρφωμένες στο πάτωμα. Θραύσματα καρφωμένα στην παλάμη του και βλέμμα κολλημένο στη ματωμένη φωτογραφία. Πίνει μία γουλιά τσίπουρο. Κολλάει τη φωτογραφία στο πρόσωπό του. Την κοιτάει και την ξανακοιτάει, σαν να προσπαθεί να διακρίνει κάτι μέσα σε αυτήν.
–Η μητέρα σου έρχεται στο μνήμα; Εμένα δε μου λέει. Σου φέρνει κανένα λουλούδι; Αύριο θα έρθω κρυφά να…
Ήχος πόρτας. Η γυναίκα μπαίνει με ένα καλάθι στα χέρια. Το αφήνει στην κουζίνα και ανεβαίνει προς την κάμαρά της. Δεν του μίλησε καν. Κοίταξε τα αίματα και δεν είπε λέξη.
Εκείνος δεν έκανε καν προσπάθεια να σηκωθεί από το τραπέζι. Δεν είχε το ένοχο ύφος που είχε τις άλλες φορές. Παρέμεινε εκεί με το τσίπουρο στο χέρι.
– Σήμερα θα σου τα πω όλα! Όσα δεν προλάβαμε να πούμε ποτέ. Και ας με βρει η αυγή σε τούτη εδώ την καρέκλα. Και ας με δει η μάνα σου! Έχω τόσα να σου πω.
Ίσαμε τα ξημερώματα μιλούσε στην φωτογραφία. Όλο το βράδυ έπινε, έκλαιγε. Σουρούπωσε. Σώθηκε το τσίπουρο. Μα εκείνος δεν ησύχασε.
Ο Παναγιώτης Χρυσίδης γεννήθηκε το 1998 και κατάγεται από τη Λέσβο. Ζει στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδασε στο Τμήμα Θεάτρου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Εργάζεται ως δάσκαλος Θεατρικής Αγωγής στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Ασχολείται με τη σκηνοθεσία, τη δραματουργία, τη διασκευή θεατρικών κειμένων, τη συγγραφή παραμυθιών, καθώς και με τη σύνθεση μουσικής και στίχων. Έχει επίσης εμπειρία ως εκπαιδευτής ενηλίκων. Κεντρικό πεδίο ενδιαφέροντός του είναι η γραφή, ως μέσο σκέψης, αυτοπαρατήρησης και επικοινωνίας ανάμεσα σε διαφορετικές ηλικιακές ομάδες.