ΟΙ ΚΡΥΜΜΕΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ
Κτίστηκε λεπτομερώς κόσμος ελεγχόμενος
απ’ την ανάγκη των ποιητών
να μη φοβούνται τον θάνατο.
Όλες οι λέξεις συμβαίνουν στις σκέψεις τους,
καθώς το χέρι μοναχό βαδίζει μες στο ποίημα.
Ερωτώ,
σε τι ωφελεί η ποίηση αν δε δίνει άφεση αμαρτιών;
Πού να στραφούμε για έλεος,
όταν δεν επαρκούν οι λέξεις;
O στίχος γεννημένος στη συντριβή,
για το χρέος της μνήμης και της μάχης
σφυρηλατεί αγιοσύνη
ως ελάχιστη διαμαρτυρία απεγνωσμένων.
Άλλωστε, με την ποίηση
δεν αναβάλλεις τον θάνατο, ίσως τον ομορφαίνεις.
ΞΕΝΙΤΙΑ
Αναρωτιέμαι,
σε ποιον κόσμο ταξιδεύεις τις λύπες σου,
κόντρα στους ανέμους το σώμα φτερούγα.
Δεν ξεκουράζονται τα μάτια μου
να ψάχνουν αποδημητικό ορίζοντα.
Εσύ,
έφτασες σε ξένα χώματα
ή έγινες απέραντη θάλασσα;
(Κωνσταντίνος Πετρής, Η κλεψύδρα των λέξεων, Εκδ. Ιωλκός 2025)
Ο Κωνσταντίνος Πετρής γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από τη Λάρισα και τη Σύρο. Είναι Ιστορικός με μεταπτυχιακές σπουδές στη Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία (Ιόνιο Πανεπιστήμιο) και την Ιστορική Έρευνα και Διδακτική (Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου). Μιλάει αγγλικά και ισπανικά. Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό Ιστορία Εικονογραφημένη και ποιήματά του σε ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Ο γνόφος της λήθης (Εκδ.Ιωλκός, 2023) και Η Κλεψύδρα των λέξεων (Εκδ. Ιωλκός, 2025).
Όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί η ποιήτρια ΚΑΛΛΙΟΠΗ Ι. ΚΑΚΛΑΜΑΝΗ, στη κριτική «Η κλεψύδρα των λέξεων» του Κωνσταντίνου Πετρή (κριτική) – Ποιητικό πέρασμα από τη λήθη στη μνήμη για την Κλεψύδρα των λέξεων (Bookpress, 22 Ιανουαρίου 2026) : «…. Στο ποιητικό του corpus περιέχονται ο έρωτας, το σώμα, η ψυχή, η ποίηση, το μεγάλο ωστόσο παρόν δίνει ο χρόνος….. Την ίδια αυτή θεώρηση συναντάμε και στον Έλιοτ: «Ο τωρινός κι ο περασμένος χρόνος ίσως κι οι δυό είναι παρόντες μέσα σε χρόνο μέλλοντα, κι ο μέλλων χρόνος είναι μέσα στον περασμένο χρόνο».Ο Έλιοτ θεωρούσε ότι ο χρόνος βιώνεται, άρρηκτα συνδεδεμένος με την ποίηση και τη μουσική, μέσα από τις άχρονες στιγμές της έμπνευσης. Ο Πετρής βιώνει την ποίηση ως αδήριτη ανάγκη ύπαρξης. Είναι ταυτόχρονα βάρος ασήκωτο και λύτρωση…»