Η Μαρία Χρηστάκη αποφοίτησε από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών – Τμήμα Γεωλογίας & Γεωπεριβάλλοντος, είναι κάτοχος PhD με Θέμα «Η παρουσία του νερού στην εξέλιξη του Λεκανοπεδίου Αθηνών» Τμήμα Γεωλογίας & Γεωπεριβάλλοντος – Σχολή Θετικών Επιστημών Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και MSc Περιβαλλοντική Γεωλογία Θέμα «Οι αφηγήσεις της Γης. Γεωπεριβάλλον, Κλιματική μεταβλητότητα και Σύγχρονα Περιβαλλοντικά Προβλήματα». Συμβολή στο περιεχόμενο των Γεωεπιστημών στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Οι επιστημονικές της αναζητήσεις και γνώσεις την οδήγησαν στη συγγραφή παραμυθιών από το περιβάλλον της θάλασσας και την Παλαιοντολογία, τα οποία είναι υπό έκδοση και διακρίνονται για την ωραία εικονοποιία και τις ενδιαφέρουσες εκπαιδευτικές πληροφορίες και ερεθίσματα.
Οι συμβουλές μιας σοφής μέδουσας
Έχετε δει Μέδουσα; Είναι αυτό το διαφανές ζώο που του κρέμονται κάτι ποδαράκια και πολλές φορές είναι και χρωματιστό. Η αλήθεια είναι πως είναι πολύ όμορφες. Είναι κάποια Καλοκαίρια που οι μέδουσες κάνουν παρέλαση στις θάλασσές μας. Οι ειδικοί λένε ότι τις παρασύρουν τα θαλάσσια ρεύματα και ότι στέκονται περισσότερο σε κάποιες 36 περιοχές και αυτό εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, όπως για παράδειγμα από την θερμοκρασία. Παιδιά, όλες οι μέδουσες τσιμπάνε γιατί έχουν κνιδοκύτταρα που τα χρησιμοποιούν για να ακινητοποιούν το θήραμά τους. Όταν έρχονται σε επαφή με κάποιον άλλον οργανισμό, βγάζουν ένα υγρό που σκοπό έχει ή να προστατευθούν από έναν εχθρό ή να παραλύσουν τους οργανισμούς που θέλουν για τροφή, δηλαδή πλαγκτόν και άλλους μικρούς οργανισμούς. Μερικά είδη μέδουσας τα λέμε Τσούχτρες. Μία από τις τρεις πιο συχνές επισκέπτριες στις ελληνικές θάλασσες είναι η Πελαγία. Μη γελάτε. Έτσι την λένε. Το επιστημονικό της όνομα είναι ‘’Pelagia noctiluca’’.Εμείς την λέμε και μωβ τσούχτρα. Η κυρά Πελαγία που λέτε, είναι πολύ όμορφη. Είναι διαφανής, με υπέροχες μωβ ανταύγειες και τη νύχτα γίνεται ωραιότερη γιατί φωσφορίζει. Δείτε πόσο όμορφη είναι !!!!!
Ένα Καλοκαίρι, ήταν απόγευμα και κολυμπούσα απολαμβάνοντας την γαλήνη της θάλασσας και το δροσερό νερό. Είχα ξεμακρύνει αρκετά από την ακτή και βέβαια χάζευα όπως κάνω πάντα τα ψάρια και τον βυθό. Ο ήλιος ήταν κοντά στην δύση του και η θάλασσα έπαιρνε καταπληκτικά χρώματα. Ήμουν ανέμελη και χαρούμενη όταν με την άκρη του ματιού μου μου φάνηκε πως είδα κάτι μωβ. Γύρισα και κοίταξα καλά και τότε αντίκρυσα μια μέδουσα. Ήταν μόνη της και χαζολόγαγε. Τρόμαξα και άρχισα να κολυμπάω για να απομακρυνθώ. Αν με τσίμπαγε εκεί που ήμουν στα βαθιά δεν υπήρχε κανείς να με βοηθήσει να βγω. Άδικος κόπος. Έκανα κινήσεις πανικού και η μέδουσα δίπλα μου.
–Τι κοπανιέσαι έτσι καλέ; (Εγώ όπως σας έχω πει μιλάω με τα ψάρια)
–Ε, να σε φοβάμαι, φοβάμαι ότι θα με τσιμπήσεις και θα πονάω.
–Είσαι κουτή γιατί δεν θέλω να σε τσιμπήσω, γιατί εγώ δεν σε φοβάμαι, ούτε άλλωστε μπορώ να σε φάω. Έλα πιο κοντά μου, μη φοβάσαι. Σκέφτηκα να κολυμπήσω γρήγορα και να της ξεφύγω αλλά γιατί να μου λέει ψέματα; Δεν είχε λόγο. Έτσι πήγα πιο κοντά. –
-Είσαι πολύ όμορφη, την κολάκεψα
–Τι σου αρέσει πιο πολύ πάνω μου;
–Ότι μπορείς και κολυμπάς χωρίς να κουράζεσαι και είσαι μωβ
‘Έκανε μια χορευτική φιγούρα
–Πως είσαι μόνη σου εδώ; ρώτησα εγώ
–Κοιμόμουνα και με πήρε το ρεύμα. Τώρα έχω φοβερή μοναξιά.
Ο τρόπος που το είπε ήτανε πονεμένος, σχεδόν σπαρακτικός. Πολύ την λυπήθηκα και προσπάθησα να δω τι μπορώ να κάνω για να την βοηθήσω.
–Άκου, αργότερα το βραδάκι θα πάω με το βαρκάκι του θείου μου στην στροφή που είναι τα ρεύματα. Θέλεις να σε πάρω και να σε αφήσω εκεί να βρεις παρέα;
–Θα το κάνεις αυτό για μένα;
–Και βέβαια. Στάσου περίπου εδώ, μην απομακρυνθείς, να εδώ κοντά σε αυτή τη σημαδούρα στάσου και θα πάω να φέρω τον θείο με το βαρκάκι του.
Έτσι και έγινε. Παρακάλεσα τον θείο να πάμε για ψάρεμα εκείνη την ώρα και εκείνος για να μην μου χαλάσει το χατίρι έβαλε μπρος την μικρή μηχανή. Όταν πλησιάσαμε στο σημείο που την είχα αφήσει βούτηξα, την έπιασα με την μάσκα μου και ανέβηκα στην βάρκα. Ο θείος μου βέβαια, άρχισε να φωνάζει να σταματήσω τις τρέλες γιατί θα μας τσιμπήσει, όμως εγώ του εξήγησα πως είναι φίλη μου και θέλω να την πάω μέχρι την στροφή στα ρεύματα να βρει την παρέα της. Ο θείος λοιπόν οδηγούσε το βαρκάκι και εγώ έλεγα τρυφερά λόγια στην τσούχτρα. Ο θείος γέλαγε πολύ και με έλεγε τρελόπαιδο. Κάποια στιγμή φτάσαμε στην στροφή και της εξήγησα πως πρέπει να την ρίξω στο νερό.
–Φοβάσαι; Ρώτησα
–Εγώ δεν φοβάμαι ποτέ. Δεν πρέπει να φοβάσαι, αλλιώς δεν προχωράς στην ζωή. Η δική μου ζωή είναι πολύ σύντομη και θέλω να μάθω όσα πιο πολλά πράματα μπορώ. Έτσι χαίρομαι. Οι µέδουσες δεν είναι καθόλου απλά πλάσµατα. Διαθέτουν ένα καταπληκτικό οπτικό σύστημα. Όχι µόνο έχουν κεντρικό νευρικό σύστηµα αλλά διαθέτουν και εγκέφαλο, λένε τελευταίες επιστημονικές έρευνες. Να σου πω τι νομίζω; Είχα χαζέψει με αυτά που μου έλεγε.
–Τι νομίζεις αγαπητή μου;
–Λοιπόν επειδή σε βλέπω και Σένα αντισυμβατική και, όχι συνηθισμένη, θα στο πω. Νομίζω ότι ήρθαμε στη Γη άνθρωποι και άλλα πλάσματα για να μάθουμε και αυτή τη Γνώση να την ακουμπήσουμε στο Σύμπαν.
–Πλάκα μου κάνεις. Αυτά τα λέω εγώ. Είναι η δική μου θεωρία.
–Εντάξει δεν σε πλησίασα τυχαία. Σε άκουσα να τα λες αυτά στην φίλη σου την Ρίτα προχθές και παραφύλαξα να σε πετύχω. Τα κατάλαβα. Νομίζεις πως τα ζώα δεν καταλαβαίνουν; Άκουσε αγαπητή μου. Οι Μέδουσες ζουν εδώ και 600 µε 700 εκατοµµύρια χρόνια, ίσως περισσότερο. Ζουν πριν από τα πρώτα ψάρια και τα έντομα. Δεν είναι τυχαίο αυτό. Σημαίνει πως προσαρμοζόμαστε, παρακολουθούμε την εξέλιξη. Μάλιστα, ακούμε και τους ανθρώπους και μαθαίνουμε.
–Όχι, εγώ, δεν,… Είχα μείνει άλαλη.
–Έλα πέταξέ με στο νερό τώρα. Θα ρθω να σε ξαναβρώ, ξέρω που κολυμπάς. Και να θυμάσαι. Όποιος φοβάται στη ζωή ζει με τους φόβους του. Όποιος δεν φοβάται, ζει τη Ζωή του. Την άφησα απαλά στο νερό και άρχισε να κάνει υπέροχες χορευτικές φιγούρες.
–Καλέ, αυτή ξέρει μπαλέτο. Καλά λες, είναι πολύ ιδιαίτερη και όμορφη τσούχτρα, είπε ο θείος Αριστείδης.
–Και που να δεις τι ξέρει και τι καταλαβαίνει !!! είπα εγώ.
–Τι λες; ρώτησε ο θείος Αριστείδης
–Τίποτα θείε.
Το Αιγαίο Πέλαγος που ήτανε Τηθύς θάλασσα
Δεν ήταν πάντα έτσι το Αιγαίο με τα καταγάλανα νερά και τα σπαρμένα πανέμορφα νησάκια στην αγκαλιά του. Εγώ, ο Ιππόκαμπος, έχω ακούσει πολλές ιστορίες από τον πατέρα και εκείνος από τον δικό του, για το πώς ήταν το πέλαγος τα παλιά χρόνια. Επειδή όμως είμαι πολύ χαριτωμένος αλλά πάνω από όλα ενημερωμένος, θασας πω και ακούστε με καλά πώς ήταν το Αιγαίο πολύ πολύυυυυυυυυυυυυυυυυυπαλιά. Εκατομμύρια χρόνια πριν, τότε, που δεν ζούσε κανένας από τους προγόνους μου. Δεν τα βγάζω από το μυαλό μου. Θα σας πω τι λένε οι επιστήμονες.
Πριν από 300.000.000 χρόνια, στο σημερινό χώρο της Ελλάδας υπήρχε μία απέραντη θάλασσα (Ωκεανός) που ονομαζόταν ‘’ΤΗΘΥΣ’’ από το όνομα της θεότητας της Ελληνικής Μυθολογίας, η οποία ήταν κόρη του Ουρανού και της Γης και σύζυγος του Ωκεανού. Υπόλειμμα της Τηθύος σήμερα είναι η Μεσόγειος Θάλασσα. Η παλαιά Τηθύς θάλασσα ξεκινούσε από τον Ατλαντικό Ωκεανό και έφθανε μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό.
Πριν από 245.000.000 – 210.000.000 χρόνια, στο χώρο της Ελλάδας, του Αιγαίου Πελάγους, υπήρχε Τηθύς, που ήταν μία ρηχή θάλασσα. Αργότερα η Τηθύς έγινε βαθιά και υπήρχαν περίοδοι που κάποια τμήματά της έκλειναν, και βουνά σηκώνονταν, όπως η Πίνδος.
Πριν από 23.000.000 – 2.000.000 χρόνια, δεν υπήρχε θάλασσα και η Τηθύς είχε γίνει μία στεριά που ένωνε την ηπειρωτική χώρα με τα παράλια της Μικράς Ασίας. Η στεριά αυτή λεγόταν Αιγηίδα. Όπως καταλαβαίνετε όλα τα ζώα πηγαινοέρχονταν με ευκολία στην απέναντι πλευρά.
Όμως, πριν από 2.000.000 χρόνια, η Αιγηίδα καταποντίστηκε, βυθίστηκε, με τις μεγάλες γεωλογικές αλλαγές που υπήρχαν εκείνη την περίοδο, και τη θέση της πήρε η σημερινή θάλασσα, το Αιγαίο Πέλαγος.
Το Αιγαίο Πέλαγος λοιπόν, ήταν θάλασσα, η Τηθύς, μετά έγινε στεριά, η Αιγηίδα, και ξαναέγινε θάλασσα, το Αιγαίο Πέλαγος.