Ο νερόμυλος
Με το που ’ρθαν απ’ την πατρίδα, έστησε νερόμυλο. Το πρωί δάσκαλος στα τριγύρω τα χωριά, απ’ το μεσημέρι και μετά πλιγούρια, κορκότα και αλεύρια κοπανούσε. Μόλις είχε αποξηρανθεί η λίμνη, τίγκα στο κουνούπι ο βάλτος των Γιαννιτσών. Δύο χρονών μωρό από ελονοσία το ’χασε, έπαιρνε όλη μέρα τους δρόμους για να ξεχαστεί.
Πού και πού εμφανίζεται στον ύπνο μου, περισάντς. Μέχρι το γόνατο η λασπουριά του βάλτου. «Λελέβω σε, λελέβω σε, τον νου σου σα κουνούπε». Μία Αγία Γραφή κι ένα τετράδιο με αυτοσχέδια ποιήματα κρατώ δικό του. «Τας δειλινάς του ποταμού σιωπάς, μάγισσες και ξωτικά τις άδουν».
«Τι δουλειά κάνετε;» με ρώτησε τις προάλλες σπουδάστρια δημιουργικής γραφής σε συνέντευξη.
«Λέξεις αρδεύω» απάντησα «υδατοφράχτες γκρεμίζω, παλιούς νερόμυλους κινώ».
Ο Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης γεννήθηκε το 1970 και ζει στο Δυτικό Πέλλας. Εργάζεται ως φιλόλογος στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.