Την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου Οι εκδόσεις Ενύπνιο και Το Zatopek book Café παρουσίασαν τη νέα ποιητική συλλογή της Φωτεινής Καπελλάκη Πρόχειρα θαμμένο. Η Φωτεινή Καπελλάκη γεννήθηκε στην Πάτρα το 1981, σπούδασε οικονομικές επιστήμες και θέατρο και η πρώτη ποιητική της συλλογή Το ελάχιστο σώμα που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ενύπνιο 2021 απέσπασε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου στην ποίηση του περιοδικού Ο Αναγνώστης και το βραβείο Ποίησης «Μαρία Πολυδούρη» και κυκλοφορεί σε δίγλωσση έκδοση στην Ιταλία από τις εκδόσεις Lamantica Edizioni.
Για το βιβλίο Πρόχειρα θαμμένο μίλησαν οι Γιώργος Βέης και Λένα Καλλέργη. Ποιήματα διάβασε η ηθοποιός Κάτια Γκουλιώνη.
Η κ. Καλλέργη ανέδειξε την αντίληψη της ποιήτριας για το χρόνο και τις επιπτώσεις του, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι η κ. Καπελλάκη τοποθετεί καθρέφτες και επιφάνειες ανελέητα απέναντι στους αναγνώστες και στήνει χορό μέσα από το καθρέφτισμα εξωτερικών και εσωτερικών καταστάσεων που δεν είναι ξεχασμένες, αλλά ζουν. Μια άλλη έννοια για την ποιήτρια είναι το παν : το παν είναι όλος ο κόσμος την εκάστοτε στιγμή, ζητά να ενώσει παρόν παρελθόν και μέλλον σε μια στιγμή, το παν υφέρπει στην κάθε στιγμή. Τρίτη έννοια στην ποίηση της κ.Καπελλάκη είναι ο πόνος : όταν μια ποιητική φωνή μπαίνει μέσα στον πόνο, μπαίνει μέσα στην ίδια τη ζωή και αυτό είναι μια πράξη θάρρους. Η ποιήτρια έχει σημαδέψει και πιστεύει στη συνοδοιπόρευση έστω και διστακτικά προς ένα φως. Το τελευταίο ποίημα του βιβλίου με τίτλο Συμφωνία, είναι η ποίηση που οδηγεί στη συγκίνηση και το εσωτερικό τραύμα οδηγεί σε μια ζωή που είναι άξια να τη ζούμε.
Η ηθοποιός Κάτια Γκουλιώνη είπε ότι κάθε φορά που διαβάζει ποιήματα της κ.Καπελλάκη αυτά που βάζει σε λέξεις τόσο ωραία δημιουργούν με την οξυδερκή ματιά της ένα καρέ από ταινίες με τις πιο ξεχωριστές στιγμές από τη ζωή των πρωταγωνιστών και το σώμα τους που η ποιήτρια παρατηρεί μπορεί να γίνει κάποιος που μας αφορά.
Ο ποιητής Γιώργος Βέης, αναφερόμενος στον τίτλο του ποιήματος, είπε ότι με δύο λέξεις, χωρίς ρήμα και χωρίς υποκείμενο, με ένα επίρρημα και ένα επίθετο, η ποιήτρια δίνει αμέσως το στοιχείο του υπαινιγμού, που αποτελεί δομικό στοιχείο της ποίησης ανέκαθεν και βοηθάει στη διασύνδεση με τον αναγνώστη, γιατί δίνει τη σκυτάλη στον αναγνώστη και έτσι ο δέκτης γίνεται πομποδέκτης. Υπάρχει μια υπόρρητη αλήθεια σε κάθε ποίημα, που ούτε και ο ποιητής την μαντεύει, δεν το ξέρει γιατί το ποίημα είναι δοσμένο όπως λέει ο Σεφέρης, όσο και να ψάχνουμε υπάρχει πάντα κάτι ανεξερεύνητο που είναι και η βάση του και όπως συμπεραίνει ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες, μπορούμε μόνο να υπαινισσόμαστε, μπορούμε να κάνουμε τον αναγνώστη μόνο να φαντάζεται, μπορεί να ικανοποιηθεί με την απλή νύξη ενός πράγματος.
Στη συνέχεια ο κ. Βέης αναφέρθηκε σε έξι σημεία που υποστηρίζει σταθερά η γραφή και τα εκφραστικά μέσα της ποιήτριας : την καθ΄όλα αποτελεσματική εικονοποιία από τις πρώτες ως τις τελευταίες σελίδες, την ανάδειξη της μικροκλίμακας των απαραίτητων εργασιών στην ενδοχώρα του εαυτού, που με τη σειρά τους διαμορφώνουν σταδιακά το συγκεκριμένο ποιητικό περιβάλλον, την άρτια συγκερασμένη μέθοδο των ενοφθαλισμών στον ευρύτερο κοινωνικό ιστό του ευδιάκριτου μονίμως ελεγχόμενου συναισθηματικού υλικού (η συγκίνηση, το συναίσθημα είναι η βάση, η ουσία, η ταυτότητα του ανθρώπου, αλλιώς δημοσιογραφούμε ή αερολογούμε), τη χρήση του ιδιαίτερα δραστικού στοιχείου της μεταφοράς ως μείζονος αιτίου του ποιητικού γίγνεσθαι, το εύλογο ένδυμα διατήρησης της εύθραυστης ισορροπίας στις σχέσεις της έντονα αναστοχαστικής ύπαρξης και των απαραίτητων άλλων, τον ευκρινή τρόπο ανάδειξης της στρωματογραφίας των ψυχοπνευματικών δεδομένων που προκαθορίζουν τη συμπεριφορά του εγώ, τη διερμηνεία ενδόμυχων κρυφών και αλλεπάλληλων ψυχοπνευματικών αντιπαρατάξεων από την άνευ όρων διατήρηση της ενόρμησης προς το ζην κατά την αισθητική κυρίως τάξη και την περιποίηση κρίσιμης αισθητηριακής εμπειρίας προκειμένου να καταστεί εξακολουθητικά ένα ποίημα γόνιμης αποδοχής.
Κλείνοντας ο κ. Βέης είπε ότι η μητέρα του ποιήματος, η ενόραση, διατηρεί ακέραια και στο Πρόχειρα Θαμμένο τα προνόμιά της, μιας και οι λέξεις επαναδιατυπώνουν όρους και συνθήκες πραγματικούς σε συνθήκες που μας περιμένουν έπειτα από αυτούς.
Η βραδιά έκλεισε με την απαγγελία της ίδιας της κ.Καπελλάκη του ποιήματος Όστρακο, που παραθέτουμε αυτούσιο από τη συλλογή :
ΟΣΤΡΑΚΟ
Η αβίαστη καλοσύνη των χεριών σου
στις κοιλότητες του σώματος
καθώς χειρίζονται τα σκοτεινά του σημεία
με νευρώδη ευλάβεια
όπως ο αέρας τ΄όστρακο
που άφησες μπροστά στο παράθυρό μου
είν΄΄’ ομορφιά αδιάλλακτη
που ενώπιόν της
απαρηγόρητες
πεθαίνουν όλες οι θρησκείες.