Στις 21 Φεβρουαρίου η ομάδα ποιητρι΄ών Μας Βρίσκει η Ποίηση (Πηνελόπη Αλεξίου, Ιωάννα Θεοχάρη, Ελισάβετ Παπούδη και Γιάννα Τζιβελέκη), πραγματοποίησε στο βιβλιοκαφέ Έναστρον ποιητική συνάντηση με θέμα «Η σκοτεινή όψη του Έρωτα», με προσκεκλημένες τις ποιήτριες Γαρουφαλιά Στέτου και Γεωργία Λαμπάρα.
Ξεκινώντας, η Πηνελόπη Αλεξίου είπε ότι ο έρωτας δεν είναι μόνο στον παράδεισο, ότι έχουν γραφτεί πολλές λέξεις για τον έρωτα και ότι όσες και να γραφτούν πάντα θα λείπουν και άλλες.
Η ποιήτρια Γεωργία Λαμπάρα είπε ότι η ποίηση δεν είναι απαραίτητα δύσκολη, παρά το ότι έχει τους δικούς της συμβολισμούς, γιατί ποίηση πάνω από όλα είναι αυτό που νοιώθουμε και μοιραζόμαστε. Για την ίδια, είναι «κόντρα ρόλος» η σκοτεινή όψη του έρωτα, γιατί επιλέγει στην ποίησή της να βάζει μία νότα αισιοδοξίας, ένα φως, όπως φαίνεται από το όνομα του ιστολογίου της Φωτοσταλίδα. Η ποιήτρια είπε ακόμη ότι για να μπορέσεις να βάλεις φως στους στίχους, θα πρέπει να έχεις περάσει από το σκοτάδι, να το έχεις νικήσει το σκοτάδι, να έχεις βρει κάποιο φως και αυτό το φως να μπορέσεις να το περάσεις στους άλλους. Η πρώτη όψη του έρωτα που γνωρίζουμε όλοι είναι το σκοτάδι, όχι η λάμψη του. Βαδίζουμε στα σκοτεινά, παίζουμε τυφλόμυγα, χωρίς να γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον και πώς θα εξελιχθεί. Στην ψυχολογία λέμε πως αναζητούμε στο σύντροφό μας την αγάπη που δεχθήκαμε από τους γονείς μας και επιλέγουμε συντρόφους για να μας δώσουν αυτή που πήραμε ή δεν πήραμε ξεπερνώντας τα παιδικά τραύματα. Σκοτεινές πλευρές ο πόνος του χωρισμού, το μονομερές ενδιαφέρον, ο φόβος απώλειας, η ανασφάλεια που γεννιέται και θεριεύει όταν ο έρωτας φλερτάρει με τη ρουτίνα, η επανάπαυση, η ζήλεια, η κτητικότητα. Απαντώντας στην ερώτηση πού τη βρήκε η ποίηση, είπε ότι συνέβη στην εφηβεία, όταν μια καλή φιλόλογος της δίδαξε και της ξύπνησε την αγάπη για την ποίηση, ότι από το 2019 ασχολείται με την ποίηση ενεργά γιατί «είναι αυτό που μπορώ να λέω πολλά χωρίς να λέω πολλά» και ότι άμα ξεκινήσεις με την ποίηση και μπεις στο χώρο της, δε σταματάς ποτέ, την κουβαλάς μέσα σου. Η έμπνευσή της κινείται πάνω σε κάποιες θεματικές, με πρώτο από όλα τον άνθρωπο και την εξερεύνηση των πτυχών του μέσα από την τέχνη, ο έρωτας από τον οποίο δε μπορούμε να ξεφύγουμε.
Η δεύτερη καλεσμένη ποιήτρια Γαρουφαλιά Στέτου είπε ότι γράφει ποίηση από το 2019, όταν μετά από μια περιπέτεια υγείας πήρε ένα κομμάτι χαρτί και γράφοντας ένα ποίημα μισής σελίδας αφού το διάβασε διαπίστωσε ότι εξέφραζε πάρα πολλά πράγματα και τη μάγεψε ο συμπυκνωμένος λόγος. Η ποίησή της έχει σχέση με το ντελίριο και υπαρξιακά ζητήματα. Ο έρωτας είναι απεύθυνση, πρώτα από όλα προς τον ίδιο μας τον εαυτό, η οποία αποσιωπάται πολλές φορές και οι σκοτεινές πλευρές του έρωτα είναι κάτι σαν παράσιτα, ένας απορρυθμιστικός παράγοντας όπως η αγωνία της Πηνελόπης είναι ζωογόνα, αλλά είναι και πυρετός. Δεν της αρέσει καθόλου να γράφει για τον έρωτα γιατί θεωρεί ότι υπάρχουν πολλά πράγματα απλά καθημερινά ή σκέψεις που μπορούν να μαγέψουν πολύ περισσότερο. Περιπλανιέται στο μυαλό της και νοιώθει μεγαλύτερη σιγουριά.
Η Γιάννα Τζιβελέκη είπε ότι το κλισέ που υπάρχει γενικά είναι ότι όποιος γράφει για τον έρωτα είναι ένας ταλαιπωρημένος που κάνει μια καταγραφή των συναισθημάτων του ή τι ωραίος που είναι ο έρωτας κλπ., όμως το σκοτάδι του έρωτα είναι αυτό που ο καθένας έχουμε μέσα μας, καθαρίζει την επιφάνεια και αφήνει αυτό που πραγματικά μένει.
Η Πηνελόπη Αλεξίου είπε ότι η πρώτη της επαφή με την ποίηση ανάγεται στα παιδικά της χρόνια και μετά από μια μεγάλη παύση ανακάλυψε την ποίηση γράφοντας, ότι στην ποιητική της συλλογή Πένθιμη νύχτα η όψη του πένθους σχετίζεται με την αγάπη, την ανάγκη διατήρησης μιας αγάπης για ένα άτομο που χάνεις, αλλά δεν θέλεις να χαθεί ο δεσμός της. Δεν πιστεύει στον έρωτα, πιστεύει ότι είναι ένας απλός ενθουσιασμός που έχει αποκτήσει ρομαντική χροιά και την προβληματίζει η όψη του αφανισμού της προσωπικής σου ταυτότητας, όταν τα δύο πρέπει να γίνουν ένα και πρέπει να χάσεις κομμάτια σου για να συν-υπάρξεις. Μελετά τον αφανισμό της προσωπικότητας, της ατομικής ταυτότητας και του τι καλούμαστε να γίνουμε για να μπορέσουμε να είμαστε με κάποιον.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην ποίηση του Πάμπλο Νερούδα λέγοντας ότι διαβάζοντας πλέον τα ποιήματά του με άλλα κριτήρια διαπιστώνει ότι στο βιβλίο του Λυκόφωτος που εκδόθηκε στη Χιλή το 1923 και με το οποίο έγινε γνωστός ο ποιητής αναμετράται με τον θάνατο και αντιμετωπίζει τον έρωτα ως αντίδοτο του θανάτου και υπάρχει μια αντικειμενοποίηση των γυναικών ως όψη της δικής του οδύνης για το θάνατο και στα ποιήματα της συλλογής υπάρχει ένα βαθύ υπαρξιακό άγχος. Η γυναίκα είναι ένα όχημα για την προσφορά απολαύσεων στον ποιητή ώστε να ξεχνά το υπαρξιακό του άγχος και τον προσωπικό του φόβο για το θάνατο, απολαύσεων για να ξεχνά το δικό του υπαρξιακό άγχος και ότι στο ποίημα ένα σονέτο για την Ελένα, φαίνεται ότι σε αντίθεση με το ανδρικό γήρας που στη λογοτεχνία συνδέεται με τη γοητεία, το γυναικείο γήρας συνδέεται με την αποσύνθεση, την αδυνατότητα αναπαραγωγής («…θλιβερά θα΄χεις τα στήθη που θήλαζαν τα παιδιά σου, βλαστάρια τελευταία της άδειας σου ζωής»). Ο Νερούδα δεν εξυμνεί τον έρωτα αλλά τις απολαύσεις του κυρίως μέσω από το γυναικείο σώμα και αυτό φαίνεται και στο ποίημα Η Αγρότισσα, που το μόνο που τονίζεται είναι το φυσικό κάλλος και η δυνατότητα να προσφέρει ηδονή. Αντιστικτικά, στο ποίημα του Καρυωτάκη «Τα γράμματά σου» (1919-1924) ο Καρυωτάκης τονίζει το ανεκπλήρωτο και την επιθυμία αλλά χωρίς να αντικειμενοποιεί τις γυναίκες. Τελείως διαφορετικό συναισθηματικό βάθος και ματαίωση.
Στην εκδήλωση ακούστηκαν αποσπάσματα από τις ποιητικές συλλογές «Ονειροδρόμιο», της Γεωργίας Λαμπάρα (εκδόσεις Στοχαστής), «Η σωστή απόσταση» της Γιάννας Τζιβελέκη (εκδόσεις Συρτάρι), «Μνήμες. Σκέψεις μιας πρώην ψυχασθενούς» της Γαρουφαλιάς Στέτου (εκδόσεις Τεχνηέντος), «Μαρμάρινες Ψυχές» της Ιωάννας Θεοχάρη, Εκδόσεις Βακχικόν, “Η σωστή απόσταση” της Γιάννας Τζιβελέκη, και ανέκδοτα ποιήματα της Μαρίας Γεωργαλά και παρευρισκομένων ποιητριών.