Το σχολικό
Η ζωή έχει πολλά χαϊμαλιά να κρέμονται στα χέρια μου, η ζωή του τι κι αν εξιστορεί παραμύθια ηχητικά, απο εκείνα που δε ξέρεις αν τα ζεις ή σε ζούνε, είναι χίλια γράμματα στη σειρά, μόνο χίλια, αρκετά για να σε πάρει ο ύπνος ξυπνητό. Η ζωή έχει γκρίνια και λίγο αλάτι με τεκίλα λευκή πριν στα σκάσει, απλώς περιφέρεσαι και περιμένεις το αγαπημένο σου τραγούδι να μιλήσει στην ψυχή σου σαν πάπια, είναι που δε ξέρω γιατί αλλά συχνά ονειρεύομαι πάπιες, πάπιες όχι κύκνους. Η ζωή έχει πλάκα σα ξεφούσκωτη ρόδα και σαν creepy μουσικό κουτί. Η ζωή του τι κι αν σε νανουρίζει τις μέρες και ξεχνάς τις λέξεις σου, η ζωή του τώρα έχει αυτό το τι κι αν και το πως να και το γιατί ένα γιατί σαν αυτό που φωνάζουν τα μικρά παιδιά για να μάθουν τον κόσμο. Είμαι ένα μικρό παιδί που στέκεται στην άκρη του δρόμου περιμένοντας μόνο του το σχολικό, η ώρα περνάει και φοβάμαι. Η ώρα περνά. Νιώθω ώρες ώρες ότι πιάνω αέρα στις χούφτες μου κι αυτό μου φτάνει.
Το νερό
Δίπλα σε ένα ξεραμένο φυτό, άπλωσα τις ρίζες μου, ρούφηξα όλο το νερό που είχε μείνει, αλλά διψούσα κι άλλο σα βασιλικός μεγάλος σε γλάστρα μικρή. Είναι η ζωή η ιδανική μια δίψα. Είναι η ζωή η παντοτινή μια σκάλα που ανεβοκατεβαίνεις σαν σε έργο του Μπέκετ, είναι η ζωή μια μεγάλη οθόνη σε πανί με μικρό προτζέκτορα, είναι μια ταινία σταματημένη γιατί δεν αντέχεις να δεις τις σκηνές. Είναι η ζωή μια καρέκλα της λήθης, κάθεσαι και ξεχνάς, ξεχνάς το θάνατο, τις υποσχέσεις, τα όνειρα, όλα τα ξεχνάς, γίνεσαι ξανά βασιλικός που αργοπεθαίνει δίχως χώρο, δίπλα σε ένα ξεραμένο φυτό.
Σαπουνάδα
Τα βότανα μου έλεγες θα κάνουν καλό στην υγεία μου. Ποτέ δε νοιάστηκα για αυτήν μοναχά για την ψυχή μου που διαλύεται σαν σαπουνάδα σε μπάνιο που πολυκαίρισε και κρύωσε το νερό, κι εγώ μένω να παγώνω μέσα στην μπανιέρα. Πάντα σου άρεσαν οι μικρές λεπτομέρειες νομίζω, ή σε μένα άρεσαν, έχω μπλεχτεί. Έχω μπλεχτεί κάπου σε υπονόμους με απορρίμματα και βρωμόνερα που δεν γουστάρω μοναχά υπομένω. Εκεί στα χαμηλά υπομένω να με ψαρέψεις σαν κλειδί που έχασες τυχαία. Να με ψαρέψεις από τις σχάρες σαν ένα σου αντικείμενο πολύτιμο ίσως για να ζεις. Πάντα μου άρεσε να βλέπω τη σαπουνάδα να σπάει σαν πάγος, με ανατρίχιαζαν λίγο οι υδάτινες εγκοπές.
Η Γαρουφαλιά Στέτου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1994. Είναι απόφοιτη του Τμήματος Ιστορίας & Αρχαιολογίας του ΕΚΠΑ. Εργάζεται σαν αρχαιολόγος πεδίου, δίδασκε τον κύκλο μαθημάτων της ποίησης στο δημιουργικό εργαστήρι Τεχνηέντως (2022-2024) και την δεδομένη περίοδο είναι μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο Τμήμα Διαχείρισης Ψηφιακής Πληροφορίας και Υπηρεσίες Πληροφόρησης του Ιονίου Πανεπιστημίου. Έχει διδαχθεί δημιουργική γραφή και ασχολείται ενεργά με την γραπτή και προφορική ποίηση (slam poetry) και την πεζογραφία με ιδιαίτερη προτίμηση στη μικρή φόρμα (διήγημα και μικροδιήγημα ή αλλιώς μπονζάι). Έχει εκδώσει την ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σκέψεις μιας πρώην ψυχασθενούς» που διατίθεται ως αυτοέκδοση (πηγή: culturebook.gr).Στα μικρής έκτασης πεζογραφήματα, που παραπέμπουν σε μικροδιήγημα ή ταινία μικρού μήκους, η συγγραφική δημιουργία αποκαλύπτεται μέσα από τον υπαινιγμό, την συμβολοποίηση, τη συνδήλωση και τον ρεαλισμό της εικόνας.