CORDELIA’S NIGHTMARE O Βασιλιάς Ληρ πυρπολείται στη σκηνή περιτριγυρισμένος από συμπρωταγωνιστές – σαΐτες την ώρα που οι nouveaux riches με τα κλειδιά των πολυτελών αμαξιών τους στα χέρια και τα εισιτήρια που μόλις έβγαλαν από τον φάκελο της...
Για χιλιάδες χρόνια την τελευταία νύχτα του Απρίλη γυναίκες πάνε στα δάση Να γιορτάσουν χορεύοντας γυμνές πίνοντας κρασί και τραγουδώντας Ανάμεσα σε ζωόμορφα ειδώλια, να ενώσουν θέλουν τον επάνω κόσμο με τον κάτω Κοσμήματα λουλουδένια κι άνθινα...
Η μαγική λέξη ως ερμηνευτικό κλειδί Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες όλα γύρω μοιάζουν να συνεχίζουν κανονικά, ενώ στο εσωτερικό του ανθρώπου κάτι έχει σωπάσει. Ο κόσμος εξακολουθεί να κινείται, όμως η προσωπική εμπειρία μοιάζει να έχει...
Πλοία Πλέον τα πλοία δεν πλέουν ήσυχα στα γκρίζα νερά. Παραπατούν σε άγρια κύματα, σκοντάφτουν σε πεισματάρες δίνες, χτυπούν σε θρασείς βράχους. Ξημερώνουν, όμως, στιγμές που ένα πινέλο ενσυναίσθησης βάφει τα νερά στο χρώμα της ελπίδας. Τότε τα...
Έχω μέρες να κοιμηθώΟι αστραπές τον Ιούλιο μοιάζουν με τις σκέψεις μουΆλογα που κλωτσάνε και μετά δίνουν μια με τη χαίτη τους στον αέρα και φεύγουν Μένω να τις κοιτάωΑδυναμία συγκέντρωσηςΧαμηλό ανοσοποιητικόΣτον αέρα και οι λέξειςΚανείς δεν...
Η παρουσίαση μιας ποιητικής συλλογής αποτελεί πάντοτε μια ιδιαίτερη πρόκληση αλλά και μια ιδιαίτερη τιμή. Η ποίηση, ως λόγος πυκνός και πολυσημικός, δεν προσπαθεί να εξηγήσει τον κόσμο· προσπαθεί να τον φωτίσει μέσα από τις λέξεις, τις εικόνες...
Με τη νέα του συλλογή διηγημάτων «Οι αχθοφόροι» (εκδόσεις Υψικάμινος, 2025), ο Κωνσταντίνος Λίχνος καταθέτει ένα έργο πνευματικής ωριμότητας, το οποίο υπερβαίνει τα όρια μιας απλής προσθήκης στη σύγχρονη πεζογραφία. Πρόκειται για μια διεισδυτική...
Τῇ αὐτῇ ἡμέρα Τῇ αὐτῇ ἡμέρα μνήμη ενός αρχαίου όσο κι ο άνθρωπος λυγμού, ενός στην άβυσσο χαμένου ημερολόγιου, ενός παιδιού που δεν θα φτάσει εδώ ποτέ, ενός παιδιού που έπλαθ' όνειρα με φώς. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα μνήμη των δακρυσμένων παρειών, των...
Τό στίγμα τῆς πόλης ‧ ἄργησα νά τό ἐντοπίσω μέσα στίς φλεγόμενες εἰκόνες τοῦ Ἰουλίου. Τό κατέχω ‧ κι ὂμως τήν ἴδια στιγμή εἷναι ἀλλοῦ. Σάν τόν ὑάκινθο τοῦ νεροῦ, πού τόν ξεριζώνει ὁ ποταμός ἀπό τά βάθη τοῦ βορρᾶ καί τόν ταξιδεύει ὣς τη...
Σκούνα απαλάμιστη το σώμα, πλέει στις απόκρημνες ακτές της κάθε μέρας, χτυπιέται στα φαγωμένα βράχια της πραγματικότητας, μ’ αρκεί ένα βλέμμα μουσικό, μια συγχορδία στεναγμών, θελκτική μια μορφή, ή πρόσκληση θερμή, για να βρεθεί σ’ άλλην ακτή,...
Τις μεσημβρινές ώρες κάποιου ήσυχου αθηναϊκού Αυγούστου, ο πρωταγωνιστής επιστρέφει στον προαύλιο χώρο του παλιού του Δημοτικού Σχολείου με μέντορά του τον γερο-Χρόνο και οδηγό-ξεναγό του τον Πόνο. Μ’ ένα σαράβαλο ταξί περιδιαβαίνει τόπους και...