Τό στίγμα τῆς πόλης ‧
ἄργησα νά τό ἐντοπίσω μέσα στίς φλεγόμενες εἰκόνες τοῦ
Ἰουλίου.
Τό κατέχω ‧
κι ὂμως τήν ἴδια στιγμή εἷναι ἀλλοῦ.
Σάν τόν ὑάκινθο τοῦ νεροῦ,
πού τόν ξεριζώνει ὁ ποταμός ἀπό τά βάθη τοῦ βορρᾶ
καί τόν ταξιδεύει ὣς τη μεθόριο τῆς Μπανγκόκ.
Ὅταν τόν μαζεύω
νά τόν διπλώσω στο σελοφάν τῆς μνήμης τῶν τροπικῶν,
βλέπω ὅτι ἒχει κιόλας διαλυθεῖ ἀπό τά περιπετειώδη,
ἀθέλητη διαδρομή.
Τό ξέρω,
μέ ἒχει παρασύρει πρό πολλοῦ τό ἴδιο ποτάμι
στο φῶς μιᾶς πρόσκαιρης ἐρμηνείας.
Θά μέ ἐγκαταλείψει στή συνέχεια
στόν κόμπο τῶν συμφραζομένων,
γιά νά ἐπιστρέψει ἀργότερα
νά μέ στείλει χωρίς νά διστάσει καθόλου στη θολή ζώνη,
στό μεγάλο τέλμα τῶν αμφιβολιῶν.
Κι ὂποτε κόλλησα ἐκεῖ,
φαγώθηκε ὁ καιρός λωτός.
(Λεπτομέρειες Κόσμων, ύψιλον βιβλία 2006)