Ένα βαθειά συναισθηματικό ποίημα για εκείνους που έφυγαν και όμως είναι πάντα εδώ : τιμή που το δημοσιεύουμε στις Λογοδιαδρομές !
«Ορίστε;»
Στη μνήμη στη μνήμη της Δέσποινας Ρουπακιώτη
Απ’ τη σίτα το αεράκι χαϊδεύει απαλά την κεντητή κουρτίνα.
Απ’ το παλιό τρανζίστορ ακούγεται χαμηλόφωνα “Το βουνό”.
Εσύ στην άκρη του κρεβατιού με την πλάτη λοξά γερμένη στο κεφαλάρι,
φορώντας τα στρογγυλά κοκάλινα γυαλιά σου και τη μεταλλική δαχτυλήθρα,
ράβεις το αιώνιο ρούχο της ύπαρξης.
Το ρούχο που ζεσταίνει τους καημούς, ξεπροβοδίζει τις προσδοκίες.
Το ρούχο που σφουγγίζεις τις θύμησες και τα δάκρυά σου.
Τα παλιά χρόνια, λες, έραβες πολύ.
Κουρτίνες, τραπεζομάντιλα, μαξιλαροθήκες, σεμέν και καρεδάκια.
Τώρα δε βλέπεις καλά, κουράζεσαι εύκολα, μα δεν το βάζεις κάτω. Ποτέ.
Θυμάμαι τα δυνατά χέρια σου και τα μακριά δάχτυλα.
Κυρίως τον παράμεσο του δεξιού χεριού.
Με τη βέρα σου μαζί με το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα.
Δεν ήταν δα και το πιο πολύτιμο που είχες, αλλά το φορούσες πάντα.
Και δε σε ρώτησα ποτέ γιατί το ξεχώριζες.
Όταν τελείωσες το ρούχο, το δίπλωσες προσεκτικά και το έβαλες στην ντουλάπα.
Όλο και κάπου μπορεί να χρειαστεί, είπες.
Υποτάσσομαι στη μνήμη. Επιστρέφω ξανά.
Εικόνες μου έρχονται στον νου – ετερόκλητες, απρόσκλητες.
Και βουρκώνω γιατί το ρούχο ξεχάστηκε στην ντουλάπα,
το δαχτυλίδι ξέμεινε στο συρτάρι και εσύ δεν είσαι πια εκεί, στην άλλη γραμμή,
να σηκώσεις το ακουστικό και να μου πεις το πιο όμορφο “Ορίστε;”
που έχω ακούσει ποτέ.
[Πρώτη δημοσίευση: περ. Νέα Ευθύνη, τχ. 68-69, Ιανουάριος-Ιούνιος 2025]