ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Η ομορφιά είναι έννοια υποτελής.
Καταδιώκεται, μουντζουρώνεται, ανακυκλώνεται ή άμα τη εμφα-
νίσει, απλά λάμπει.
ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΑΝΙ
Δηλώνω ότι λατρεύω οτιδήποτε μου δημιουργεί ταχυκαρδία. Έρω-
τας, πάλη με τα κύματα, τρέξιμο χωρίς προορισμό ή με όλους
τους προορισμούς της Γης, επιθετικές ιδέες,λιώσιμο πάγων απ΄
τις ανάσες, βίαιες κραυγές προερχόμενες απ΄την εισβολή των
εμπνεύσεων, επαναστατικοί περίπατοι, σεξουαλικές ονειροβασίες.
Δηλώνω. Ορίζω ως ταχυκαρδία ολόκληρη τη ζωή μου.
Ημιτελές. Αναμένω το κόψιμο της ανάσας εν ζωή.
ΒΑΛΚΥΡΙΕΣ
Άνθρωποι.Κραυγή. Χωρισμός. Κόλαση και Παράδεισος. Παράλληλη
σχέση.
Καίουν οι αντιθέσεις. Λιώνουν οι ψυχές, οι κέρινες ψυχές λυτρώνουν
κέρινα ομοιώματα. Οι ψυχές μήπως δε λυτρώνουν ανθρώπους;
Οι άνθρωποι τις ψυχές τσαλαπατούν. Χωμάτινα δρεπάνια, διψα-
σμένες ψυχικές γαίες. Ανάγκη για νερό. Δίψα για έρωτα. Φωτιά.
Διψασμένη φωτιά…
Σαν ένα κορμί ερωτευμένο χωρίς τα ρούχα του πάθους. Σαν ένα χέρι
Ιδρωμένο χωρίς ένα χαρτί. Σαν ένα μάτι ζεστό από θυμό χωρίς
δάκρυ. Σαν έναν άνθρωπο ολόκληρο δίχως άνθρωπο ολόκληρο.
Σαν μια γη πυρωμένη δίχως σωτήρα.
Η Κασσάνδρα Φουντουλάκη συνδυάζει τη φιλολογία στη μέση εκπαίδευση με την κλασική μουσική ως σολίστ και καθηγήτρια. Είναι αριστούχος απόφοιτος Κλασικής Φιλολογίας (ΕΚΠΑ) με μεταπτυχιακές σπουδές και αριστούχος Διπλωματούχος πιάνου του Ωδείου Αθηνών. Το 2016 εξέδωσε τη συλλογή «Μουσική Δωματίου» (εκδ. Ιωλκός), υποψήφια για το βραβείο «Γιάννη Βαρβέρη». Ακολουθεί το έργο της «Η μέρα που μικραίνει» (εκδ.Ιωλκός, 2025) με «ΠΟΝΕΜΕΝΑ πόδια απ’ τις σαγιονάρες. Πρόωρη δύση. Πρώτες νυχτερινές κρυάδες. Θερινά σινεμά στην παράταση. Το μαγιό δε στεγνώνει αμέσως. Αναπάντητη κλήση απ’ το φθινόπωρο. «Αν πήγαινα τον χρόνο πίσω, δε θα άλλαζα τίποτα». Αυτό ποτέ δεν πετυχαίνει με αυτή την εποχή. Άπληστη. Λικέρ λιμοντσέλο για κέρασμα Κάτι για τη χώνεψη; Και το λογαριασμό!» [Από την έκδοση]