Για το βιβλίο Το λιμάνι μου είσαι εσύ του Κώστα Κρομμύδα
Διάβασα το βιβλίο του Κώστα Κρομμύδα, Το λιμάνι μου είσαι εσύ (εκδόσεις Διόπτρα, 2026), μέσα σε τρεις βροχερές μέρες του Σεπτεμβρίου. Σκόπιμα, για να μην επιτρέψω στον ήλιο και τις παραλίες να με επηρεάσουν. Αντιθέτως, επιθυμούσα να δοκιμάσω αν η ανάγνωσή του θα με έκανε να θέλω να τρέξω σε λιμάνια ακόμα και μέσα σε φθινοπωρινά, βροχερά τοπία. Κι όμως, η ιστορία του σε παρασύρει να χαθείς σε ανοιχτές θάλασσες και να αναζητήσεις απάνεμο αραξοβόλι, ειδικά τις παγωμένες μέρες· τότε που μοιάζει με τον ιδανικό προορισμό της καρδιάς, όταν οι άνεμοι της μοναξιάς φέρνουν φουρτούνες.
Μέσα σε ένα σκηνικό γεμάτο εικόνες και μυρωδιές της Χίου – δεντρολίβανου, αλατιού και μαστίχας- οι άνθρωποι πασχίζουν να βρουν τρόπους για να μείνουν «δεμένοι με τον πιο επιδέξιο ναυτικό κόμπο» μεταξύ τους. Στο επίκεντρο της πλοκής βρίσκεται ο Φίλιππος, ένας ευσυνείδητος καπετάνιος, και η Μάγδα, μια δυναμική νομικός σύμβουλος στην ίδια ναυτιλιακή εταιρεία. Στην αρχή, οι χαρακτήρες παγιδεύονται στο αρχέγονο δίλημμα: Έρωτας ή ελευθερία; Η θάλασσα συμβολίζει την ανεξαρτησία που όλοι ποθούν, η οποία όμως μπορεί να σε υποδουλώσει, ειδικά αν αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της επαγγελματικής σου ζωής.
Ο έρωτάς τους, βαθύς αλλά απαγορευμένος λόγω των αυστηρών κανονισμών της εταιρείας, εξελίσσεται κρυφά, προσθέτοντας μια έντονη εσωτερική αγωνία στην αφήγηση. Όταν το μυστικό τους αποκαλύπτεται στην ιδιοκτήτρια, η αναμενόμενη αυστηρότητα δίνει τη θέση της στην κατανόηση, όμως η μοίρα έχει άλλα σχέδια. Η πλοκή κορυφώνεται δραματικά όταν το καράβι του Φίλιππου πέφτει στα χέρια πειρατών. Η ζωή του καπετάνιου κρέμεται από μια κλωστή μετά από ένα σοβαρό χτύπημα, και ο ρομαντισμός δίνει απότομα τη θέση του σε ένα καθηλωτικό θρίλερ επιβίωσης. Μέσα σε αυτές τις ακραίες συνθήκες οι ναυτικοί ρίχνουν τα δικά τους «δάκρυα μαστίχας» για να επουλώσουν τις πληγές τους, ακριβώς όπως τα μαστιχόδεντρα εκκρίνουν τη ρητίνη τους. Αναζητούν την επιστροφή στη στεριά και την ανθρώπινη ζεστασιά, πριν χαρίσουν το κορμί τους και πάλι στα κύματα.
Η γραφή του βιβλίου ρέει με τρόπο ζεστό και οικείο. Βασίζεται στην απλότητα της καθημερινότητας και την ξεκάθαρη έκφραση των συναισθημάτων, που εναλλάσσονται ανάμεσα στη γαλήνη, το παιχνίδι και τον φόβο. Αυτές οι εναλλαγές εναρμονίζονται απόλυτα με τα σκίτσα του σκίνου στην αρχή των κεφαλαίων. Ο σκίνος, πέρα από δέντρο-σύμβολο της Χίου, αντικατοπτρίζει με τον καρπό του τις φάσεις του πάθους: από το ζωηρό κόκκινο στο σκούρο μαύρο, από τη χαρά στη θλίψη.
Μέσα από χάρτες αποστάσεων, πυξίδες ανάγκης, πλοηγήσεις αποφάσεων και απόπλους πράξεων, ξετυλίγεται ένα ρομαντικό ειδύλλιο που θυμίζει κινηματογραφική ταινία του ’70· αφήνει μια γνώριμη γλύκα, αλλά και τη λαχτάρα για μια αγάπη που ξεπερνά τα εμπόδια και αντέχει στον χρόνο. Ο Φίλιππος, ένας άντρας γενναίος, ένας ήρωας, και η Μάγδα, μια γυναίκα έτοιμη να υπερασπιστεί τα θέλω της και να θυσιαστεί, επηρεάζουν τους γύρω τους, μαλακώνοντας τις σχέσεις των υπόλοιπων χαρακτήρων. Περνούν μέσα από κινδύνους που πληγώνουν το σώμα και την ψυχή, βγαίνουν όμως αλώβητοι για να χτίσουν το καταφύγιο που ονειρεύτηκαν, έχοντας την αγάπη τους ως φάρο που φωτίζει το νησί της ζωής τους. Έτσι, στο τέλος, το δίλημμα εκμηδενίζεται. Ο έρωτας για τους πρωταγωνιστές είναι η ίδια η ελευθερία. Αυτή που τους επιτρέπει να χάνονται μαζί στα κύματα, να ανασαίνουν μαστίχα και να επιστρέφουν στο λιμάνι τους, ευτυχισμένοι στο παντοτινό αγκυροβόλι της καρδιάς τους.
Η Κατερίνα Γιαννακοπούλου μας συστήθηκε πρόσφατα με την ποιητική συλλογή της «Φωτεινά σκοτάδια» (εκδ. Ιωλκός) και σε πρόσφατη συνέντευξή της δηλώνει ότι «Τα λόγια και τα συναισθήματά μας δεν είναι αποκλειστικά δικά μας». Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Είναι καθηγήτρια ξένων γλωσσών και μιλάει έξι γλώσσες. Κατέχει μεταπτυχιακές σπουδές στις Κοινωνικές επιστήμες με ειδίκευση τα παιδιά, στις Ρομανικές γλώσσες, στις Βαλτικές γλώσσες, και στην Εκπαίδευση των γλωσσών. Είναι τιμή μας η φιλοξενία κειμένων της στις Λογοδιαδρομές.