Θέρος του Ανέσπερου
Ο ήλιος σήμερα, ανυποχώρητος ανακριτής,
φωτίζει τις γωνιές
που επιμελώς κρύβαμε τον χειμώνα.
Κανένας ίσκιος
δεν προσφέρεται για άσυλο.
Όλα εκτεθειμένα –
στην τρομερή ειλικρίνεια του θέρους.
Κι Εσύ, Παναγία,
αγιογραφία σε στάση ακίνητης θλίψης,
εγκλωβισμένη στο ασήμι της.
Σε λένε Μητέρα του Κόσμου,
λες κι ο κόσμος ζήτησε ποτέ
να υιοθετηθεί από το θαύμα.
Σε λένε Κεχαριτωμένη,
κι ας σου φορτώσανε τη χάρη ν’ αντέχεις
την πιο δημόσια μοναξιά της ιστορίας.
Μην κλαις, Κυρά των φτωχικών σπιτιών.
Ο θάνατος το καλοκαίρι είναι πιο καθαρός,
δεν έχει κρύο.
Κοιτάζω τα τάματα
που κρέμονται στο εικόνισμά Σου.
Μικρά ασημένια μέλη.
Μια διαμελισμένη ανθρωπότητα
ζητά να συναρμολογηθεί.
Η δική μου η έλλειψη δεν έχει σχήμα.
Ολόκληρη –
δεν κατάφερε να σφυρηλατηθεί.
Μα μέσα στο φως, χρυσός καρπός
το κάθε δάκρυ αυτού του κόσμου,
γλυκαίνει σαν σταφύλι
που ωριμάζει στην αυλή Σου.
Πίσω απ’ της απώλειας τη γραμματική,
ένας κρυφός, συντακτικός κανόνας:
η Αγάπη Σου.
Κι έχεις στα μάτια Σου
το βαθύ παράπονο του κόσμου
και στα χείλη Σου τη γεύση
από άγριο σύκο και φως.
Μέσα στο λιοπύρι του κόσμου, Παναγιά,
ο θάνατός Σου είναι η μόνη γέννα,
μήτρα που κυοφορεί
την αθανασία του Ανέσπερου.
(Ανέκδοτο ποίημα, προδημοσίευση με την άδεια του συγγραφέα)
Ο Κωνσταντίνος Πετρής γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από τη Λάρισα και τη Σύρο. Έχει πτυχίο στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό και μεταπτυχιακά στη Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία (Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου) και την Ιστορική Έρευνα, τη Διδακτική και τις Νέες Τεχνολογίες (Ιόνιο Πανεπιστήμιο). Μιλάει αγγλικά και ισπανικά. Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό Ιστορία Εικονογραφημένη και ποιήματά του σε ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές “Ο γνόφος της λήθης” (εκδόσεις Ιωλκός 2023) και “Κλεψύδρα των λέξεων” (Ιωλκός, 2025).
Η γραφή του χαρακτηρίζεται από μεστότητα, εκφραστική αρτιότητα στην πρόσληψη, προσεγμένη και λιτή εικονοποιία συνδυασμένη με αρετές και ενσυνείδητες αξίες πάνω στα στοιχεία της φύσης που είναι εμφανής στο ποίημα που δημοσιεύεται («στην τρομερή ειλικρίνεια του θέρους», «το κάθε δάκρυ αυτού του κόσμου,/γλυκαίνει σαν σταφύλι/που ωριμάζει στην αυλή Σου», « και στα χείλη Σου τη γεύση/από άγριο σύκο και φως»). Στην «Κλεψύδρα των λέξεων», ο Κ. Πετρής γράφει : Ρινίσματα αστεριών, κάτι σαν μεσάνυχτα. Τι πίστεψες, πως δε θα δύσει ο ήλιος; Κι όμως, επέζησες και πάλι. Ήρθαν χαράματα με ό,τι απέμεινε. [Από την έκδοση]