Βρισκόμασταν πάντα επί γης και με πάθος
όλα τα στοιχειώδη μου επί γης,
με είχε
στοιχειωδώς (προ) ετοιμάσει.
-Κανένα έπιπλο;
-Κανένα.
-Ούτε ένα μικρό σοβατεπί;
-Ούτε.
-Και η Harley Davidson στο χωλάκι;
-Αυτή δεν είναι έπιπλο, είναι ταξίδι.
Από τότε ταξιδεύαμε συχνά επί τόπου. Συνήθως μισή ώρα
πριν την ώρα που θα έπρεπε να φύγω. Οι τοίχοι ήταν από πα-
χύ γυαλί και απ΄έξω περνούσαν μήλα φιρίκια, οι τρεις παρα-
δεκτές, κατά που λέει κι ο Περέκ, διαστάσεις του χρόνου και
άλλες σημαντικές ασημαντότητες. Την ώρα αιχμής τέντωνα
το χέρι μου (το δικό του σταθερά στους γοφούς και τη μέση
μου), έπιανα το πόμολο της πόρτας (από κράμα κορυφαίων με-
τάλλων και φορά προς τα μέσα), το στριφογύριζα και την άνοι-
γα. Ύστερα κατέβαινα από τη μηχανή και έφευγα με την πλά-
τη γυρισμένη σε αυτόν, όπως ακριβώς μου ζητούσε. Μια μέρα
που γύρισα, τα μάτια του μου θύμισαν ένα φαγιούμ.
-Αν χωρίς εσένα, ούτε μ’ εμένα Είπε.
(Από την ποιητική συλλογή punctum, εκδ. Gutenberg 2025)
Η Μαρία Καντωνίδου γεννήθηκε στην Κύπρο, αλλά ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Αγγλική και Ελληνική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στην Παιδαγωγική Επιστήμη. Κείμενα και φωτογραφίες της έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά, ανθολογίες και συλλογικούς τόμους. Ποίηματά της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, ιταλικά, ισπανικά, γερμανικά και ρουμάνικα. Η πρώτη της ποιητική συλλογή, stanza (εκδ. Gutenberg 2021), συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα των Βραβείων Κοινού Public, των Λογοτεχνικών Βραβείων του Περιοδικού Αναγνώστης και των Διεθνών Βραβείων Jean Moreas. Τιμήθηκε με το Βραβείο «Γιάννης Βαρβέρης» της Εταιρείας Συγγραφέων Ελλάδας για προεμφανιζόμενη/ο ποιήτρια/ποιητή και με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης της Κυπριακής Δημοκρατίας.
(Πηγή : Εκδόσεις Gutenberg)