Για χιλιάδες χρόνια
την τελευταία νύχτα του Απρίλη
γυναίκες πάνε στα δάση
Να γιορτάσουν
χορεύοντας γυμνές
πίνοντας κρασί και τραγουδώντας
Ανάμεσα σε ζωόμορφα ειδώλια,
να ενώσουν θέλουν τον επάνω κόσμο με τον κάτω
Κοσμήματα λουλουδένια κι άνθινα στεφάνια φόραγαν
Τις είπαν μάγισσες
Όσοι ήξεραν, τις φωτιές έβλεπαν από μακριά
Κι ο άνεμος έφερνε όμορφους σκοπούς
Γιόρταζαν την Περσεφόνη που γύρισε στη μάνα της
Μαγεία ήταν η σύναξή τους
Τα τραγούδια άλλαζαν όπως αλλάζει ο καιρός
Την επόμενη μέρα έπαιρναν τα στεφάνια και τα πήγαιναν αλλού
Στο Σικάγο και στη Βοστώνη
Στους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης και της Δράμας
Στους μεταλλωρύχους του Λαυρίου
Στους διακόσιους της Καισαριανής
Ντυμένες με μαύρα
Μοιρολόγια τραγουδούσαν
Μήπως γυρίσουν οι φευγάτοι όπως η κόρη της Δήμητρας.
Η Μαρία Πασλή γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε διακόσμηση και σκηνογραφία. Εργάζεται ως οργανώτρια πολιτιστικών εκδηλώσεων και γράφει κριτικές για θεατρικές παραστάσεις. Έχει εκδώσει το Αόρατο κορίτσι από τις εκδόσεις Εύμαρος.