ΈΝΑ ΣΤΕΝΟ ΜΩΡΟΥΔΙΑΚΟ ΡΟΥΧΟ (ΧΕΡΙΑ-ΨΑΛΙΔΙΑ)
«Δεν μπορώ να σου μιλήσω τώρα, κλαίει το παιδί… Σε κλείνω».
Ήρθε ένα «πεινάς πάλι;» και έσταξε μες στ΄αυτιά μου, άχρηστο όπως το ζεστό γάλα στο στόμα μου, μετά από λίγο, το οποίο αρνιόμουν πεισματικά να καταπιώ και άφηνα να τρέχει στο σαγόνι και το λαιμό μου.
Λέρωνα έτσι τη στενή, ροζ λαιμόκοψη εκδικητικά αφού δεν μπορούσα να κάνω τα χέρια μου ψαλίδια και να ελευθερωθώ.
«Δόντια» αναφώνησες «Αυτό είναι, βγάζει δόντια» και με άφησες απότομα σ΄ένα ροζ κόσμο από κουβέρτες, πανάκια, μπορντούρες και φιόγκους, από τον οποίο δεν ξεχώριζα ούτε χρωματικά, ούτε αισθητικά‧ μόνο το πρόσωπο βιολετί απ΄το κλάμα. Και το κορμάκι θηλιά να σφίγγει στο κορμί μου. Δε βγάζω δόντια, ψάξε με ‧ ούτε φωνάζω χωρίς λόγο μέχρι τώρα. Σπαρταράω έξω απ΄το νερό μου γιατί με μέτρησες λάθος και γιατί κάτι καλύτερό μου, πάει να με κυκλώσει, να μου επιβληθεί. Γι΄αυτό βρέχω τα μάγουλα, το σαγόνι και το λαιμό μου απέναντί σου ‧ και φτύνω το γάλα. (Τα χέρια, Μητρότητα)
ΔΑΧΤΥΛΑ
Καμιά φορά μετράω τα δάχτυλα των χεριών μου και είναι εννιά.
Καμιά φορά με κοιτάζουν οι άνθρωποι στο λεωφορείο και βλέπω, ξέρω πως θέλουν να μου κάνουν κακό.
Καμιά φορά προσπαθώ να ξεχάσω και δεν μπορώ. Καμιά φορά μπερδεύω τις λέξεις.
Άλλες φορές μπερδεύω τους αριθμούς και γίνομαι εννιά. Και τρέχω στην αγκαλιά της μάνας μου και της λέω πως τα παιδιά στο σχολείο με κοιτάζουν περίεργα και εκείνη με χαϊδεύει και μου λέει πως κανείς δε θέλει να μου κάνει κακό και κλαίει. Κι έπειτα για να ηρεμήσουμε και οι δυο μετράμε μαζί τα δάχτυλα των χεριών μου και τα βγάζουμε δέκα και μου εξηγεί πως όταν εκείνη δεν θα υπάρχει πια, αυτή θα είναι η μόνη μου σταθερά. Να μετράω τα δάχτυλα των χεριών μου. Και να είναι δέκα. ( Τα χέρια – Διαφορετικότητα)
ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΠΟΥ ΓΚΡΕΜΙΖΟΥΝ ΓΕΦΥΡΕΣ
Σήμερα γέννησα την πρώτη μου καμπυλωτή λέξη. Τη γέφυρά μου, να μη με συνδέει πια με.
«Αν οι λέξεις ήταν γέφυρες θα τις αποδομούσες τόσο εύκολα;»
Η φωνή της μέσα μου ουρλιάζει. «Πώς κάθεσαι έτσι; Κλείσε τα πόδια σου!»
Κάνω τις λέξεις πόδια για να περάσω τη γέφυρά μου, αυτή που θα χτίσω μόνη μου. Δεξί πόδι η λέξη αν, αριστερό η λέξη θα.
«Αν το «θα» έπεφτε από τη γέφυρα;»
Εκείνη συνεχίζει να ουρλιάζει. «Κλείσε τα πόδια σου! Θα σε περάσουν για εύκολη!».
Θα το άλλαζα το «θα», για να συνεχίσω, μέχρι να φτάσω απέναντι, να φτιάξω προτάσεις.
Επιμένει. «Κλείσε τα πόδια σου!»
Ανοίγω τα πόδια μου όσο περισσότερο μπορώ.
Σήμερα γκρέμισα την πρώτη καμπυλωτή μου λέξη. (Τα χέρια – Γραφή)
Η Μαριγώ Ζάννου γεννήθηκε το 1976 στην Αθήνα. Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης και έχει μεταπτυχιακό στη Δημιουργική Γραφή. Διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Τα Χέρια 40+4 Διηγήματα, Εκδόσεις Γραφή 2025 είναι το πρώτο της βιβλίο.
Σε μικρή φόρμα, γραφή καθαρή και άμεση, κοφτές προτάσεις, ανεπιτήδευτες και ρεαλιστική εικονοποιία, τα μικροδιηγήματα της συλλογής ξεχωρίζουν συγγραφικά γιατί έχουν ειδολογικά χαρακτηριστικά που παραπέμπουν σε εσωτερικό μονόλογο. Πρωτότυπος και ενδιαφέρων είναι και ο διαχωρισμός σε ενότητες που προϊδεάζουν τον αναγνώστη για το θέμα τους και του κεντρίζουν το ενδιαφέρον χωρίς φλυαρίες : Πατέρας – Μητρότητα – Διαφορετικότητα- Τρέλα- Γραφή- Ενηλικίωση- Κακοποίηση- Θάνατος – Έρωτας και Ελπίδα. Τα κείμενα που επιλέχθηκαν ανήκουν στις ενότητες Μητρότητα – Διαφορετικότητα και Γραφή και θα υπάρξει και συνέχεια στη φιλοξενία τους στις Λογοδιαδρομές,γιατί είναι ένα εκπληκτικά καλογραμμένο και προσεγμένο βιβλίο που μας αφορά όλους.
