(ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ Ι, ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΙΙ ή ΣΩΣΙΒΙΟ, ΙΤ ΙS WHAT IT IS, ΧΡΩΜΑΤΑ)
(Ι)
ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ Ι
Περνάω μπροστά από τον καθρέφτη. Κοιτάζω.
Βγαίνω από την πολυκατοικία, με πληγώνει η καλημέρα μου που πέφτει στο κενό. Περπατάω στους δρόμους αδιάφορα, τόσο που τα βήματά μου δεν ακούγονται καν.
Απλώνω το χέρι στον άνθρωπο που χρειάζεται βοήθεια κι εκείνος γυρίζει το κεφάλι του στην αντίθετη κατεύθυνση. Με πλακώνει η σιωπή του σαν κουβέρτα βαριά στην πλάτη.
Θέλω να γυρίσω σπίτι.
Ανοίγω την πόρτα, περνάω μπροστά απ΄τον καθρέφτη. Κοιτάζω.
Το είδωλό μου πουθενά.
(ΙΙ)
ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΙΙ ή ΣΩΣΙΒΙΟ
Ξεκίνησα ξυπόλυτη και έφτασα κλαμένη. Έκατσα στο όριο. Εκεί που τελειώνουν τα μάτια και αρχίζει το μπλε. Εγώ, ή μπλε, ξέχασα τα πινέλα μου σπίτι. Σπίτι δεν πειράζει, θα ζωγραφίσω με τα δάχτυλα.
Βούλιαξα μες στα χρώματά μου τη μορφή σου και σκεφτόμουν αν έπρεπε να σου ζωγραφίσω ένα σωσίβιο.
“Όχι, να τα βγάλει πέρα μόνος του”, είπε η ξυπόλυτη.
“Κι αν δεν τα καταφέρει, δεν πειράζει. Θα ρίξω νέφτι στον καμβά και θα τον μουτζουρώσω, είπε η κλαμένη.
Κι όταν γύρισα στο σπίτι μου, χαμογέλασα πονηρά και σχημάτισα ένα πορτοκαλί κύκλο με το δάχτυλο πάνω στον καθρέφτη. Κάτι σαν σωσίβιο.
(ΙΙΙ)
ΙΤ ΙS WHAT IT IS
Μια φορά μπήκες σε ένα λεωφορείο και στεκόσουν όρθια ακριβώς πίσω από τον οδηγό. Πίσω σου καμιά πενηνταριά άνθρωποι, οι μισοί καθισμένοι, οι άλλοι μισοί όρθιοι και στριμωγμένοι. Στροφές, γκρεμοί και ζέστη. Οι όρθιοι πηγαίνατε κι ερχόσασταν. Ο οδηγός πάτησε ξαφνικά φρένο και όλοι ήρθαν κατά πάνω σου. Για κλάσματα του δευτερολέπτου αντιστάθηκες, όμως η πίεση ήταν μεγάλη. Τη στιγμή που είπες μέσα σου αφήσου, εκεί ακριβώς όλα βρήκαν τη θέση τους. Οι άνθρωποι έπεσαν πάνω σου ναι, όμως τα πράγματα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν. Σταμάτησες να αντιστέκεσαι και όλοι βρέθηκαν στο σημείο που έπρεπε να βρίσκονται.
Σε κάθε τι απρόσμενο στη ζωή σου έμαθες να αφήνεσαι, να μην αντιστέκεσαι. Κι έτσι τα πράγματα βρίσκουν τη θέση τους. Γίνονται όπως πρέπει να γίνουν.
(IV)
ΧΡΩΜΑΤΑ
Μόνο αν σε χρωμάτιζα θα μπορούσα να σε δω. Αμοιβάδα ν΄αλλάζεις σχήματα καμπύλα.
Θα σε έκανα μωβ αγαπημένο, αφού θα σε είχα ανακατέψει μες στην κατσαρόλα κόκκινο και μπλε και μετά θα σε κατασπάραζα.
Θα άνοιγα το στόμα μου και θα πέταγε το μπλε σου – θάλασσα ανοιχτή – για να ενωθεί με το κίτρινο του κόσμου και να φτιάξει δάση από βελανιδιές και έλατα • θα τα κόβαμε μικρά κομμάτια με μαχαίρι και πιρούνι και θα τα σερβίραμε μεζέ με ούζο μια ηλιόλουστη μέρα κι αν ήθελε το κίτρινό τους να πετάξει μακριά – καναρίνι χρόνια σε κλουβί κλεισμένο – δεν θα πιάναμε την απόχη να το κυνηγήσουμε. Θα το αφήναμε να ενωθεί με το αίμα το άδικα σκορπισμένο και να γίνει ηλιοβασίλεμα και πορτοκάλι ζουμερό, να το στύψω, και να το ρουφήξω για να σε αντέχω.
Η Μαριγώ Ζάννου γεννήθηκε το 1976 στην Αθήνα. Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης και έχει μεταπτυχιακό στη Δημιουργική Γραφή. Διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Τα «Χέρια» 40+4 Διηγήματα, Εκδόσεις Γραφή 2025 είναι το πρώτο της βιβλίο.
Σε μικρή φόρμα, γραφή καθαρή και άμεση, κοφτές προτάσεις, ανεπιτήδευτες και ρεαλιστική εικονοποιία,τα μικροδιηγήματα της συλλογής ξεχωρίζουν συγγραφικά γιατί έχουν ειδολογικά χαρακτηριστικά που παραπέμπουν σε εσωτερικό μονόλογο. Πρωτότυπος και ενδιαφέρων είναι και ο διαχωρισμός σε ενότητες που προϊδεάζουν τον αναγνώστη για το θέμα τους και του κεντρίζουν το ενδιαφέρον χωρίς φλυαρίες : Πατέρας – Μητρότητα – Διαφορετικότητα- Τρέλα- Γραφή- Ενηλικίωση- Κακοποίηση- Θάνατος – Έρωτας και Ελπίδα. Τα κείμενα που δημοσιεύουμε στις Λογοδιαδρομές συναποτελούν την τελευταία ενότητα της συλλογής, την Ελπίδα και δημοσιεύονται όλα για να διατηρηθεί η θαυμαστή συνεκτικότητα της δημιουργικής σύλληψης.
