Στις 25 Σεπτεμβρίου 2026 στο χώρο του βιβλιοπωλείου ΙΑΝΟΣ – Αλυσίδα πολιτισμού έγινε η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Χλόης Κουτσουμπέλη «Οι άνθρωποι δεν είναι τσαγιέρες» από τις εκδόσεις Κίχλη. Στο εκλεκτό πάνελ οι Γιώργος Βέης, Διονύσης Μαρίνος και Γεωργία Πολυκανδριώτη. Οι τοποθετήσεις, σκέψεις και οπτικές όλων για το βιβλίο ήταν ιδιαίτερα υψηλού επιπέδου, χωρίς αλληλοκαλύψεις, πολύπλευρες στην πυκνότητά τους και εξόχως κατατοπιστικές ως προς την λογοτεχνική και αισθητική αποτίμηση του έργου.
Ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Διονύσης Μαρίνος είπε ότι το νέο έργο της Χλόης Κουτσουμπέλη είναι ένα ξάφνιασμα για τον τρόπο που αποδίδει το ποιητικό της αίτιο και αυτή τη φορά είναι η απώλεια. Είναι γνωστό ότι τα ποιήματα δεν καταλύουν καθεστώτα, δεν προκαλούν επαναστάσεις, λειτουργούν όμως ως πρόσκαιρα παυσίλυπα για τους δημιουργούς τους. Το βιβλίο είναι αποτέλεσμα γδαρσίματος και η κοινή ρίζα όλων των ποιημάτων της συλλογής είναι η απώλεια, το σπάσιμο, το χάσιμο, η τρωτότητα, η απομάγευση, η ευσπροσβλητότητα και ότι αυτός που μένει πίσω δεν είναι σε καλύτερη μοίρα επειδή απλώς και μόνο ανασαίνει. Η συλλογή διαφέρει αισθητά από τις άλλες, γιατί σε αντίθεση με τις προηγούμενες που αντλούσαν στοιχεία από παραμύθια, αρχαίους μύθους στρέφεται σε μια πολύ βιωματική κατάσταση και στα αόρατα δράματα της διπλανής πόρτας. Η ηρωίδα δεν είναι η μυθική βασίλισσα των αρχαίων μύθων του παρελθόντος, είναι μια γυναίκα που πλένει τα πιάτα της, ενώ ο κόσμος γύρω της καταρρέει αργά και σταθερά. Αυτή η μετατόπιση δείχνει μια βαθιά ανθρώπινη ωριμότητα και μια διάθεση αναμέτρησης με το εδώ και τώρα της ανθρώπινης κατάστασης. Παρά το ότι πολλά ποιήματα αγγίζουν βαθιές ανθρώπινες χορδές, δεν βγαίνει μια αίσθηση απελπισίας, αλλά αναδεικνύοντας την αίσθηση της τρωτότητας η ποιήτρια μας καλεί να αποδεχτούμε αυτή την ευάλωτη και τρωτή πλευρά της φύσης μας. Αν αποδεχτούμε ότι δεν είμαστε άψυχα αντικείμενα φτιαγμένα να αντέχουμε αιώνια, αν επιτρέψουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα να σπάσει τότε μπορούμε να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να τα επανασυνθέσουμε σε έναν πιο αυθεντικό, ειλικρινή ανθρώπινο τρόπο. Το Χωρίς και το Με της ποιήτριας που συναποτελούν τα μέρη της συλλογής καθρεφτίζουν με ιδιαίτερα εύγλωττο τρόπο τη σύγχρονη παθολογία μιας εποχής όπου οι άνθρωποι εξαναγκάζονται να φαίνονται σκληροί σαν μέταλλο ενώ μέσα τους παραμένουν εύθραυστοι, όπως η εκλεπτυσμένη πορσελάνη. Τίποτα από αυτό που να ονομάζεται άνθρωπος δεν φτιάχτηκε με ανθεκτικά υλικά και η ελπίδα μας είναι ότι θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε ερήμην μας. Η τοποθέτηση έκλεισε με την πολύ ενδιαφέρουσα παρατήρηση ότι η ποίηση της Χλόης Κουτσουμπέλη βλέπει και τη «φόδρα» των ανθρώπων : ό,τι δεν φαίνεται, αλλά υπάρχει – ό,τι έπαψε να υπάρχει, αλλά είναι πάντα εδώ.
Η ποιήτρια Γεωργία Πολυκανδριώτη μίλησε για τα δίπολα έρωτας – τραύμα, τραύμα-μνήμη, μνήμη – λήθη. Τα συστατικά τους στοιχεία εμπεριέχουν το ένα το άλλο και δομούν το πένθος ως μία μεταιχμιακή ζώνη νοήματος που εκτείνεται σε δύο μέρη : το πρώτο τμήμα της συλλογής έχει τίτλο Xωρίς και το δεύτερο Mε. Η ανθρώπινη ευαλωτότητα είναι το κεντρικό θέμα. Στην αρχή του ομώνυμου ποιήματος αναφέρεται : «οι άνθρωποι δεν είναι τσαγιέρες/σπάζουν ξαφνικά, χωρίς πρώτα να ραγίσουν» και στο τέλος του «οι άνθρωποι πάντα σε ξαφνιάζουν. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα μείνει το σερβίτσιο σου λειψό». Η ευαλωτότητα του αγαπημένου παρέχει το τραύμα της απώλειας που εισάγεται μόλις στο δεύτερο ποίημα με τίτλο «Το ρήγμα» : «μέσα από το ρήγμα αν ξαφνικά ανοίξει ένα ρήγμα μες στο σπίτι σου/μην προσπαθήσεις να το κλείσεις». Με τον τρόπο που αρχίζει η συλλογή, κλείνει : μια ήσυχη αποδοχή θανάτου στο Χωρίς της ποιήτριας : «Ποτέ δεν αγαπάμε απόλυτα, όσο αγαπάμε χωρίς».
Ο δωδεκάλογος του ποιητή Γιώργου Βέη για τα ειδολογικά γνωρίσματα της συλλογής, ένας αριθμός για κάθε έργο που θα μπορούσε να είναι ένα αυτοτελές δοκίμιο, όπως είπε και ο ίδιος, χαρακτηρίζοντας τη συλλογή ως μια αντιπροσωπευτική κατάθεση των καιρών μας : 1. Η ιδιότητα του εμφανώς έλλογου χαρακτήρα της ποιητικής φωνής-γραφής-αίσθησης δεν ασκείται σε βάρος της καθαρά φαντασιακής απόκλισης, χρήση στοιχείου παραγωγικών μεταφορών, αλληγοριών, αμφισημιών, ευθύβολων διασκελισμών που δίνει σημασιοκρατική αξία αλλά και αναγνωστική απόλαυση. 3. Η γραφή δεν αισθάνεται την ανάγκη να αναμετρηθεί με τη σιωπή, έτσι η ανθολογία της εναργούς αγάπης ομολογείται ευθέως ότι προκαθορίζει τις συνθήκες ζωής .4. Ο εξωτερικός κόσμος και ο γειωμένος μη πραγματικός εαυτός αποβλέπουν στη σύμπραξη και ακαταμάχητη συναντίληψη, στην παραγωγή της απόλυτης ποιητικής αλήθειας, 5. Οι διαδοχικές εκφάνσεις της καθόλα διεισδυτικής και υποδειγματικά κατανοητής γραφής αποβλέπουν σε πολλαπλά επίπεδα και σε εξορισμού σε ισότιμη βάση 6. Ο εαυτός δεν πανικοβάλλεται στο ενδεχόμενο της μερικής ή πλήρους προβολής προς τα έξω, παραμένει ψύχραιμος και έτοιμος να υπερασπιστεί διεξοδικά τη στάση του. 7. Οι λέξεις μιας αιτιολογημένης δριμύτητας διατηρούν το πλεονέκτημα της δόκιμης κυριολεξίας, δεν προκαλούν την ακοή με εκτονώσεις ρητορείας, δεν γρονθοκοπούν η μία την άλλη, εν ολίγοις δεν εντοπίζεται πουθενά το «στένωμα του σημαίνοντος» κατά τη διατύπωση του Λακάν. 8.Η τάση προς μια φάση συνειδητής συγκατοίκησης με το υπερβατικό, δεν πρόκειται για αντίφαση αλλά για εμφανή διακριτική συνέπεια 9. Η χρήση γραμματικών εικόνων από σκηνές του χριστιανισμού κρίνεται αποδεκτή. 10. Η διαδικασία της ενσωμάτωσης της σκιάς στη ζωή μας επαναλαμβάνεται σε πλείστες περιπτώσεις (ποίημα όλα όσα θέλετε να μάθετε για τα φαντάσματα αλλά φοβόσαστε να ρωτήσετε) 11. Η αρχή της κατασταλτικής ερωτικής πλήρωσης εξοικονομεί μαθηματικά την όποια δυνατότητα επιλογής πάντα μέσα στο αυστηρά περιορισμένο και περιχαρακωμένο περιβάλλον στο οποίο ασκείται η βούληση. 12. Η συμμετοχή της καθαρά ιαματικής χροιάς του λόγου όχι μόνο είναι απολύτως εμφανής αλλά και αντιστοίχως καθόλα εύστοχη σε κάθε εμφάνισή της : τα πλέον διακριτά συστατικά στοιχεία του γράφοντος υποκειμένου θαμπώνουν, απομακρύνονται, μετοικούν και έτσι κρυσταλλώνονται, αναλύονται, εκτυπώνονται και καθίστανται συστατικά ενός έργου ομολογούμενης συλλεκτικής τέχνης.