Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Συρτάρι το Μυθιστόρημα της Σοφίας Κωνσταντίνου Σαν τη Μουριά της Πόλης. Η Σοφία Κωνσταντίνου γεννήθηκε και κατοικεί στην Αθήνα. Είναι νομικός, εργάστηκε δε ως δικηγόρος και συμβολαιογράφος. Για δύο χρόνια παρακολούθησε μαθήματα δημιουργικής γραφής με τη συγγραφέα Ειρήνη Δερμιτζάκη, στο θεατρικό εργαστήρι Καταπακτή. Συμμετέχει με διηγήματά της στις συλλογές διηγημάτων ΧΩΡΙΣ ΡΕΖΕΡΒΑ (εκδόσεις Εύμαρος) και ΠΗΡΑ ΜΙΑ ΤΡΟΜΑΡΑ (εκδόσεις Λογότυπο) (Πηγή: “Έναστρον Εκδόσεις”, 2023).
Το μυθιστόρημα κινείται στην ιστορική τροχιά της Κωνσταντινούπολης των αρχών του 20ού αιώνα έως την Αθήνα της δεκαετίας του ’80 όταν η ηρωίδα του μυθιστορήματος, Αθανασία Χρυσοπούλου, αφήνει πίσω της την Κωνσταντινούπολη των παιδικών και εφηβικών της χρόνων —την πόλη που χαράζει ανεξίτηλα τα ίχνη της μέσα της— και βρίσκεται στην Αθήνα μιας νέας, δύσκολης αρχής.
Ανάμεσα σε πολιτικές αναταράξεις, απώλειες και έναν μεγάλο έρωτα που θα τη σημαδέψει για πάντα, καλείται να χτίσει τη ζωή της από την αρχή. Η πορεία της ηρωίδας ζωντανεύει το πρόσφατο παρελθόν του τόπου και μετατρέπεται σε ένα συγκλονιστικό ταξίδι μνήμης, αντοχής και αγάπης που αποδεικνύει ότι κάθε ανθρώπινη ιστορία κουβαλά τις φωνές εκείνων που έζησαν πριν από μας και συνεχίζουν να μας εμπνέουν, γιατί κάποιοι άνθρωποι δε φεύγουν ποτέ πραγματικά από κοντά μας.
Στο Περιοδικό Τεχνών «Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών», η Αγγελίνα Παπαθανασίου γράφει για το βιβλίο : «Η περιγραφική δεινότητα της συγγραφέως γίνεται αντιληπτή από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Οι λέξεις της σαν ένα απαλό αεράκι αγγίζουν τον αναγνώστη και φωλιάζουν στην ψυχή του. Είναι από τα βιβλία που δεν τα ξεχνά εύκολα. Η ιστορία των ηρώων τον ακολουθεί για καιρό μετά την ανάγνωση».
****
[…] «Αγάπη μου, φως μου, δίπλα μου θέλω να σε αισθάνομαι, ν’ αποκοιμιέμαι με τη ζεστασιά της ανάσας σου στον λαιμό μου. Μια συνηθισμένη ζωή θέλω να ζήσω μαζί σου για πάντα, αυτήν και την άλλη μετά κι όσες ζωές έχουμε στο σύμπαν, όλες μαζί σου θέλω να τις ζήσω» και τότε πήγαινε πίσω στον χρόνο και θυμόταν τον εαυτό της στη σκεπαστή βεράντα του σπιτιού τους στην Πόλη, με το βλέμμα στραμμένο στον Βόσπορο και τις σκέψεις της, ίδια πουλιά να φτερουγίζουν προς τις τρεις θάλασσες και να σκορπάνε. Μια συνηθισμένη ζωή λαχτάραγε πάντα, μια συνηθισμένη μάνα, απλά παιδικά χρόνια. Τίποτα συνηθισμένο δεν είχε ποτέ γνωρίσει. Κι ο έρωτας ο μεγάλος που της κυρίεψε το μυαλό και την καρδιά, που ήξερε διαμιάς ότι ήταν αυτός και κανείς άλλος, μόνο συνηθισμένος δεν ήταν. […]
(Απόσπασμα από το μυθιστόρημα)