Ξύπνησα τεντώθηκα και κάτι κινήθηκε πίσω.
Ένα φούντωμα από τρίχες εκεί χαμηλά στη μέση.
Η ουρά βγήκε πρώτα,
μετά τα γόνατα λύγισαν από μόνα τους και ήθελαν χώμα.
Τα χέρια τεντώθηκαν κι έγιναν ποδάρια.
Οπλές αντί για παλάμες
και λύπη αντί για δάχτυλα.
Την τέταρτη μέρα έσκασαν τα κέρατα.
Όχι μεταφορικά μα κανονικά, με ήχο.
Το πρόσωπό μου έμεινε σχεδόν ίδιο,
αλλά κανείς πια δεν με χαιρετούσε.
Πήγα στον Δήμο.
Πήγα στο Δασαρχείο.
Τελικά κλήθηκα για έλεγχο από την Υπηρεσία Άγριας Μετάλλαξης.
Ραντεβού στις 7:13.
Έφερα ό,τι ζητήθηκε:
Δύο αποδείξεις λογαριασμών, πιστοποιητικό θηλαστικότητας
και μία πρόσφατη ακτινογραφία ουράς.
«Θα περάσετε έλεγχο απλά μην ουρλιάζετε.»
Μου δώσαν αριθμό και ένα πακέτο σανό.
Ένας τάρανδος υπάλληλος μύριζε τους φακέλους.
Με ρώτησε: «Πότε ξεκίνησε η μετάβαση σώματος;
Υπάρχει προηγούμενο στο σόι;»
Έκανα και αίτηση για πλήρη ένταξη.
Απαιτούσε δύο εμβόλια και συγκατάθεση ελαφιού.
Υπέγραψα υπεύθυνη δήλωση πως αποδέχομαι τη μορφή,
δεν θα κυνηγήσω σαρκοφάγα ούτε θα ζητήσω δικαιώματα.
«Θα λάβετε κωδικό Περίπλοκου Οργανισμού,
κατηγορία: Ενδιάμεση, υπό παρακολούθηση.»
Επιστρέφοντας σπίτι άνοιξα μια ειδοποίηση προστίμου για αντικανονικό βάδισμα.
Η προθεσμία πληρωμής είχε παρέλθει και η τιμωρία μου ήταν ρίψη μονού αριθμού βελών
στη ράχη και σε άλλα σημεία του σώματος.
Το σύστημα με βλέπει μα δεν με λογαριάζει.
Κι εγώ πληρώνω κάποιον να γυαλίζει τα κέρατά μου, γιατί δεν μπορώ με τις οπλές.
Κι είναι κρίμα, να μη λάμπω αφού υπάρχω.
Ο Αλέξανδρος Αντωνίου γεννήθηκε στη Μυτιλήνη και τα τελευταία (πολλά) χρόνια ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε φιλολογία από επιλογή αλλά δεν ασχολήθηκε με τη διδασκαλία και πάλι από επιλογή. Έχει τελειοποιήσει την τέχνη του tsundoku. Τον χειμώνα εντοπίζεται στις πρώτες σειρές καλών θεατρικών παραστάσεων, το καλοκαίρι στα πρώτα τραπέζια καλών ταβερνών της πατρίδας του της Λέσβου.