-Ι-
Δίψα
Δεν θα μπω
Βρέχει συνέχεια εκεί μέσα
Δεν ξέρω πότε άρχισε να βρέχει
Ξέρω πως δεν σταμάτησε ποτέ
Κι ούτε πρόκειται να σταματήσει
Δεν είναι όμως αυτό που με φοβίζει
Είναι που βρέχει συνέχεια
Και ούτε μία σταγόνα δεν έχει
ξεχειλίσει
Κρατώντας πάντα επτασφράγιστη
Κι ανομολόγητη
Τη δίψα μας.
-ΙΙ-
Μαύρο
Νύχτα ζωγράφιζα
Μαύρα ζωγράφιζα
Ώσπου ήρθε μια στιγμή κι
ένα κατάμαυρο πουλί
Πετάχτηκε κρώζοντας μέσ’
από το μαύρο
Κι έφυγε
Από τότε οι μαύρες
ζωγραφιές μου
Έχουνε μια πληγή
Που κανένας δεν την βλέπει
Ούτε εγώ.
Μονάχα να την ζωγραφίζω ξέρω.
-ΙΙΙ-
Δρόμος
Κράτησαν χρόνια αυτά τα
χαράματα
Όμως δεν ήταν αρκετά
«Άλλο ένα» εκμυστηρεύτηκα
στον μπάρμαν
«Ήπιες τα πάντα» μου λέει
«δεν έχω τίποτα
παρά μονάχα ένα φεγγάρι κι αυτό σε έκλειψη»
«Βάλ’ το» του λέω «για τον δρόμο
πάντα ένα φεγγάρι σε έκλειψη πίνω
όταν ο δρόμος είναι κλειστός».
(Από τη Συλλογή «Μικρόφωνο», 1985, με την άδεια του ποιητή)