Αν ποτέ συναντούσα κάποιο μαγικό ραβδάκι,
θα του ζητούσα να με μεταμορφώσει
σε Κοκκινοσκουφίτσα.
Θα χανόμουν για ώρες μέσα στο δάσος —
παρά τις όποιες παραινέσεις για το αντίθετο.
Θα μάζευα λουλουδάκια,
πετρούλες μικρές,
αποτσίγαρα,
πλαστικά μπουκάλια.
Θα βάδιζα χωρίς GPS,
φακούς,
άγχος βιοπορισμού,
εμμονές.
Μες στο σκοτάδι
η πληγή
δεν θα ξεχώριζε απ’ το φουστανάκι μου·
ούτε το δέρμα μου
απ’ τους κορμούς των δέντρων.
Όποτε συναντούσα κάποια μισοκαμένη βελανιδιά
θα έσκυβα και θα φιλούσα τις ρίζες της —
σε μια προσπάθεια να την αναστήσω.
Όποτε έβλεπα μπροστά μου την ταμπέλα
Προσοχή λύκος!
θα περνούσε απ’ το μυαλό μου η σκέψη
ότι μπορεί στο δάσος να εφαρμόζεται
κάποιο καλά οργανωμένο σχέδιο
αποπροσανατολισμού.
Η Αντωνία Απέργη γεννήθηκε το 1990. Μεγάλωσε στην Τήνο, απ’ όπου και κατάγεται. Σπούδασε Φυσική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ποιήματα και πεζά της έχουν δημοσιευτεί σε διαδικτυακά λογοτεχνικά περιοδικά. Το δέρμα ρυζόχαρτο [εκδόσεις Ενύπνιο, 2022] είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.