Στον πρόλογο της ποιητικής συλλογής «Το Αγριόχορτο» (εκδόσεις Λείριον, Μάρτιος 2025) ο Γιάννης Σειρηνάκης γράφει :
« Φίλοι αναγνώστες, Με την ποίηση γίναμε ζευγάρι από τα νεανικά μου χρόνια, αλλά δίχως να έχουμε κλείσει ποτέ ραντεβού. Συναντιόμαστε σε διαστήματα ακανόνιστα. Είναι φορές που την αναζητώ πρώτος˙ που περπατώ στα δικά της μονοπάτια και βουτώ στις δικές της θάλασσες∙ που προσπαθώ να τη διακρίνω στους δικούς της ορίζοντες και πέρα απ’ αυτούς. Δεν έχει πάντα αίσιο αποτέλεσμα η αναζήτηση. Μα είναι άλλες φορές που ξεκινά και έρχεται εκείνη να με βρει, απρόβλεπτα. Τότε, λοιπόν, είναι διπλά όμορφη! Το «Αγριόχορτο» είναι μια συλλογή έξι μερών (ενοτήτων) με ποιήματά μου της τελευταίας δεκαετίας, με εξαίρεση τις ενότητες «Ο Σκοπός» και «Grand Place» που γράφτηκαν στο διάστημα 1998-2000. Η θεματολογία ποικίλλει, ανάλογα με τις σκέψεις, τις ανησυχίες και τη διάθεση. Υπάρχει ο έρωτας, η φιλία, η ζωή και οι αγωνίες της, η συντροφιά και η αποξένωση, το επίκαιρο και το διαχρονικό, τα ταξίδια, η πόλη και η φύση, το δίκιο και το άδικο, ο πόλεμος και η ειρήνη. Την εσώτερη διαδρομή που τα ενώνει όλ’ αυτά θα την έλεγα κυματομορφή. Η Σκύρος, προγονικός γενέθλιος τόπος και Eldorado των παιδικών μου καλοκαιριών, είναι παρούσα σε πολλά ποιήματα. Το Αχίλλι, η Λιναριά, η Απιά, ο Άγνες, η Καλαμίτσα, το Άρι, το Καλικρί, το Βουνό, ο Φερεκάμπος, το Κάστρο, η Αγορά, ο Παλιόπυργος, η Χώρα, ο Μπρουκ, τα Μαγαζιά, το Μώλος και η Πεντεκάλη φανερώνονται σε στίχους ή τίτλους. Άλλοτε πάλι, η Σκύρος κρύβεται «επιμελώς» στα παρασκήνια. Υπήρξαν, ωστόσο, και αρκετοί άλλοι τόποι έμπνευσης, στην Ελλάδα, στο εξωτερικό και στη φαντασία του ποιητή, με την τελευταία να αγαπά ιδιαίτερα τις ασέληνες νύχτες, την ροκ μουσική και την καλή παγωμένη μπύρα.»
Τα δύο ποιήματα που ακολουθούν, δείχνουν την «κυματομορφή» της εσώτερης διαδρομής του ποιητή και τις στιγμές που συναντήθηκαν ποιητικά μαζί του στην Έμμετρη Αναζήτηση του Αγριόχορτου:
Φυσαλίδες
Τί έκπληξη αυτή –
να αναδύονται σήμερα
χαμένες, ξεχασμένες φυσαλίδες,
απ’ τον απώτατο βυθό
κι απ’ την βαθιά Ιστορία.
Μνήμες κρατούν, άλλοτε, θριάμβων,
κι άλλοτε, μνήμες θρήνων.
Ό,τι προλάβεις, μάθε,
νιώσε, φύλαξέ το,
για το δικό σου ενεστωτικό ταξίδι.
Η διαδρομή των φυσαλίδων στην επιφάνεια λαμβάνει τέλος.
*** * ***
Στάλες
Έμειναν χθές μετέωρες δυο στάλες της βροχής
κι αρνήθηκαν στο έδαφος να πέσουν σαν βαρίδια.
Σ’ ερωτική αποθυμιά ν’ αστράφτουνε στολίδια,
σταθήκαν στο μεσοδιάστημα, το μεταξύ Ουρανού και Γής.
Πιστές στην ουτοπία τους, στον όμορφο αγώνα,
ενάντια στη βαρύτητα, στη σύντομη ζωή τους,
έκαναν με τη σμίξη τους την επανάστασή τους
κι έχτισαν τον εφήμερο δικό τους Παρθενώνα.
Έμειναν χθές μετέωρες δυο στάλες της βροχής
και άνοιξαν, ευθύς, την πόρτα στα όνειρά μας.
Απλώσαμε τα κέρινα νιογέννητα φτερά μας
και υψωθήκαμε, μαζί, στα σύμπαντα κι εμείς.