Η Ανν Κάρσον γεννήθηκε στον Καναδά και διδάσκει αρχαία ελληνικά. Κατά τη γνώμη του MICHAEL ONDAATJE, η Ανν Κάρσον είναι «η πιο συναρπαστική εν ζωή ποιήτρια στον αγγλόφωνο κόσμο και για τη SUSAN SONTAG «μια τολμηρή, πολυμαθής και ανατρεπτική συγγραφέας».
Όπως αναγράφεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, η μεγάλη ποιήτρια της εποχής μας με την Αυτοβιογραφία του κόκκινου μας παραδίδει ένα έργο που είναι μυθιστόρημα και ποίημα μαζί, ιδιοφυής αναδημιουργία ενός αρχαιοελληνικού μύθου και υπέροχη σύγχρονη ιστορία ενηλικίωσης. Ο Γηρυόνης, νεαρό αγόρι και, ταυτόχρονα, κόκκινο φτερωτό τέρας, ξεδιπλώνει τη βασανισμένη του ψυχή σε μια συγκινητική αυτοβιογραφία που ξεκινά από την ηλικία των πέντε του χρόνων. Μεγαλώνοντας, ο Γηρυόνης δραπετεύει από τη ζωή με τον βίαιο αδελφό του και τη, στοργική μεν, ανίκανη να τον προστατεύσει δε, μητέρα του. Βρίσκει παρηγοριά πίσω από τον φακό της φωτογραφικής του μηχανής, καθώς και στην αγκαλιά του νεαρού Ηρακλή, υπερόπτη και ηδονοθήρα, που τον εγκαταλείπει μόλις εκείνος αρχίσει να τον ερωτεύεται. Η επανεμφάνιση του Ηρακλή μετά από χρόνια θα φέρει αντιμέτωπο τον Γηρυόνη ξανά με τον πόνο της επιθυμίας και θα τον κάνει να ξεκινήσει ένα ταξίδι που θ’ απελευθερώσει τη δημιουργική του φαντασία. H Αυτοβιογραφία του κόκκινου είναι το συγκλονιστικό πορτρέτο ενός καλλιτέχνη και της περιπετειώδους πορείας του προς την αυτογνωσία.
Το έργο Αυτοβιογραφία του κόκκινου της Κάρσον χαρακτηρίζεται ως «είδος της γραφής τόσο θαυμάσια συνταρακτικό» (ALICE MUNRO) «ένα υπέροχο, υβριδικό έργο, μια παράξενη και φιλόδοξη γέφυρα μεταξύ κλασικών κειμένων και σύγχρονης αυτοβιογραφικής ποίησης» (MICHAEL ONDAATJE), «έργο απόλυτα αντιπροσωπευτικό του πολυσχιδούς ταλέντου της, είναι ένα σαγηνευτικό επίτευγμα» (SUSAN SONTAG), «γεμάτο από στιγμές εκπληκτικής πρωτοτυπίας και ομορφιάς. Η ποίησή της είναι ένα συναρπαστικό παιχνίδι ρόλων και πλοκής, όπου ο μύθος συναντά τη μαγεία και το ευθύβολο χιούμορ διατρέχει μια υφέρπουσα θλίψη. Αν ήταν πεζογράφος, θα αναγνωριζόταν αμέσως ως ιδιοφυΐα» (COLM TÓIBÍN, TLS), «Καθηλωτικό!» (OCEAN VUONG) και «Μια βαθιά ιστορία αγάπης… αισθησιακή και αστεία, οδυνηρή και τρυφερή» (Ruth Padel, New York Times Book Review).
Επιλέγουμε σαν δείγμα του μεγαλειώδους έργου της Κάρσον Αυτοβιογραφία του κόκκινου το ποίημα «Λάβα», με την άδεια του μεταφραστή κ. Χάρη Βλαβιανού και τον ευχαριστούμε για την παραχώρηση :
ΧΙΙ. ΛΑΒΑ
Δεν ήξερε πόση ώρα κοιμόταν.
Μαύρη απόλυτη σταματημένη νύχτα. Ήταν ξαπλωμένος
ζεστός και ακίνητος, δηλαδή η κίνηση
Ήταν μια ανάμνηση που δεν μπορούσε να ανακτήσει
(ανάμεσα σε άλλες) από τον πάτο της απέραντης
τυφλής κουζίνας όπου ήταν θαμμένος.
Μπορούσε να νιώσει το σπίτι με τους κοιμισμένους
γύρω του σαν ψωμιά σε ράφια. Υπήρχε ένας σταθερός
ορμητικός ήχος
ίσως από έναν ηλεκτρικό ανεμιστήρα στο τέλος
του διαδρόμου
κι ένα θραύσμα ανθρώπινης φωνής ξεκόλλησε από κάπου
και τον προσπέρασε, λες κι αυτό
είχε συμβεί καιρό πριν, ακολουθώντας
μια βρόμικη σκόνη του ονείρου της που άγγιξε
το δέρμα του. Σκέφτηκε τις γυναίκες.
Πώς να είσαι γυναίκα
και ν΄ακούς στο σκοτάδι; Ο μαύρος μανδύας της σιωπής
απλώνεται ανάμεσά τους
σαν γεωθερμική πίεση.
Ο βιαστής που ανεβαίνει τις σκάλες αργά σαν λάβα.
Εκείνη ακούει
το κενό διάστημα όπου
βρίσκεται η συνείδησή του καθώς την πλησιάζει.
Η λάβα μπορεί να κινηθεί πολύ αργά
δυόμισυ πόντους σε εννέα ώρες.
Το χρώμα και η ρευστότητα ποικίλλουν
ανάλογα με τη θερμοκρασία της από σκούρο
ψυχρό κόκκινο
(κάτω από 1.800 βαθμούς Κελσίου)
μέχρι λαμπερό και εντελώς ρευστό κίτρινο
(πάνω από 1.950 βαθμούς Κελσίου).
Αναρωτιέται αν
ακούει κι αυτός. Το βασανιστικό στην υπόθεση
είναι ότι αποκοιμιέται ακούγοντας.