Θύμηση
Άργησα να ‘ρθω σήμερα, το ξέρω.
Δείξε μου ένα δρόμο σύντομο,
μη φύγεις· αύριο θα έρθω νωρίς.
Θα κουρνιάσω στα μπράτσα σου,
θα σε κρύψω στον κόρφο μου.
Δεν θα μας δει κανείς.
Θα μείνουμε ακίνητοι,
ίσκιοι σιωπηλοί, εύπλαστου πηλού,
μία φωτογραφία θάλασσας.
Φλέβες φουσκωμένες θ’ ανταριάζουν το κορμί,
παλάμες υγρές από την αγωνία
ψαύουν τις πτυχές της σάρκας,
το ολοπόρφυρο των κο-χειλιών
τις παρυφές στα άσπρα στήθια.
Δυο βάρκες ταξιδεύουν στο νερό
αταλάντευτα, δίχως κλυδωνισμούς
ολομόναχες.
Ένα πλατανόφυλλο σα χέρι θαρρώ,
λικνίζεται σε απαλό κυματισμό
αδιάκοπα, χωρίς προορισμό πια,
μεσοπέλαγα, δίχως ελπίδα γυρισμού,
χωρίς επιθυμία, μήτε νοσταλγία.
Θα επιζήσει στη Λήθη και τη Λησμονιά,
κι εμείς στη Θύμηση.
07\04\26, ανέκδοτο
Ο Δημήτρης Τσικριτέας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1959. Σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός Τ.Ε. στην Αθήνα. Έχει δικιά του επιχείρηση με αντικείμενο τις Η/Μ εγκαταστάσεις. Ασχολείται με τον αθλητισμό και από νεαρή ηλικία εκδήλωσε το ενδιαφέρον του για την ανάγνωση και τη γραφή της ποίησης. Από τις Εκδόσεις «Δρόμων» έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: «Κρυμμένα λόγια», 2022, «Ιφιμέδεια», 2025 και «Παρά θίν’ αλός», 2025. Έχει βραβευθεί δύο φορές στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό «Κ. Π. Καβάφης» για τις ποιητικές συλλογές «Το φως του προσώπου σου», 2017 και «Δυο ζεστά χέρια», 2018. Επίσης σε διάφορους διαγωνισμούς ποίησης (Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών – Ίδρυμα Ελισάβετ Σιάφλα- Μπαλόγλου – Ιδεόπνοον κ.λπ.).(Πηγή: “Εκδόσεις Δρόμων”, 2025)