Ο Δημήτρης Τσικριτέας ευχαριστεί το Ίδρυμα Ωνάση για την μεγάλη προσφορά της τοποθέτησης του γλυπτού του Κ.Π.Καβάφη επί του πεζόδρομου της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ένα υπέροχο έργο του γλύπτη Πραξιτέλη Τζανουλίνου και με μεγάλο σεβασμό και ταπεινότητα αφήνει την υπογραφή και τον θαυμασμό του με ένα ανέκδοτο ποίημα που επέλεξε να δημοσιευθεί στις Λογοδιαδρομές και τον ευχαριστούμε θερμά για την τιμή :
Το ανάκλιντρο της Αρεοπαγίτου
Προχωρημένο απόβραδο,
τυχαία πέρασα από την Αρεοπαγίτου.
Απ’ Ανατολάς, οι στήλες του Ολυμπίου Διός
και η Αψίδα του Αδριανού·
προς Δυσμάς, εκθαμβωτική
η Ακρόπολη των Αθηνών.
Η αίγλη γνώριμης φιγούρας —
χάλκινο είδωλο και καθρέφτης
μιας ανταύγειας —
στεκόταν στο πλάι ενός ανάκλιντρου·
άφηνε άφθονο χώρο δίπλα,
να καθίσεις,
να ακούσεις μέσα από τη σιωπή το λόγο του,
να δεις, μεσ’ από τα γυαλιά του,
το σπινθηροβόλημα του ματιού.
Τον γνώρισα αμέσως.
Ο μεγάλος Αλεξανδρινός ποιητής
στη γήινη αθανασία, αναφώνησα…
κι η καρδιά μου κτυπούσε δυνατά.
Μια ισχυρή παρόρμηση
με πλημμύρισε να του μιλήσω,
μα μια σύσπαση της έκφρασης του προσώπου του
δημιούργησε φόβο·
απομακρύνθηκα γρήγορα
κι έστριψα στην κοντινή πάροδο.
Γύρισα πίσω το κεφάλι·
μέσα στο μαβί και κίτρινο
χρώμα του ενέφελου ουρανού,
τον είδα…
Μ’ ακολουθούσε με μεγάλα βήματα
δίχως να σηκωθεί απ’ το ανάκλιντρο,
με καλοσύνης χαμόγελο στα μάτια.
Δίπλα του με καλούσε
να καθίσω
στο ανάκλιντρο της Αρεοπαγίτου
και να μπει στο αίμα μου όλη αυτή
η λεπτή γοητεία των στίχων του.
05\05\26