O χρόνος
Πρόσεξα ότι ο καφές μου αυτή τη φορά έχει δύο παγάκια, αρκετά σκέφτηκα. Τα παγάκια λιώνουν κάποιες φορές βασανιστικά αργά, κι άλλες πριν προλάβω να κοιτάξω έχουν διαλυθεί. Έχει να κάνει με το μάτι του χρόνου σκέφτηκα ίσως και το αυτί ή τη γλώσσα του. Το μάτι του μισόκλειστο κάποιες φορές να βλέπει λεπτομέρειες κάπου κάπου κι άλλες ορθάνοιχτο παγωμένο ώσπου κλείνει και όλα κοιμούνται. Το αυτί του προταγμένο δεξιά να ακούει το τικ τικ του ρολογιού κι άλλες σφραγισμένο να μην ακούει κιχ. Η γλώσσα του, α η γλώσσα το πιο ενδιαφέρον γεμάτη εξογκώματα κολλάει σε σίδερα άλλοτε, και δεν νιώθουμε τίποτα πέρα από αδιέξοδο, άλλοτε πάλι ομιλεί και σκεφτόμαστε πέρα από το αδιέξοδο. Ο χρόνος είναι ένας κύριος ψηλός και κοντός μαζί, έχει όλα τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου που τον έπλασε και εκείνος, ο χρόνος τον γδέρνει και τον ξύνει σαν παρανυχίδα, ο χρόνος δε θέλει τον άνθρωπο. Θέλει το θάνατό του, ίσως και να μην έχει άδικο εδώ που τα λέμε. Σίγουρα, δεν έχει άδικο τώρα που τα λέμε.
Η Γαρουφαλιά Στέτου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1994. Είναι απόφοιτη του Τμήματος Ιστορίας & Αρχαιολογίας του ΕΚΠΑ. Εργάζεται σαν αρχαιολόγος πεδίου, δίδασκε τον κύκλο μαθημάτων της ποίησης στο δημιουργικό εργαστήρι Τεχνηέντως (2022-2024) και την δεδομένη περίοδο είναι μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο Τμήμα Διαχείρισης Ψηφιακής Πληροφορίας και Υπηρεσίες Πληροφόρησης του Ιονίου Πανεπιστημίου. Έχει διδαχθεί δημιουργική γραφή και ασχολείται ενεργά με την γραπτή και προφορική ποίηση (slam poetry) και την πεζογραφία με ιδιαίτερη προτίμηση στη μικρή φόρμα (διήγημα και μικροδιήγημα ή αλλιώς μπονζάι). Έχει εκδώσει την ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σκέψεις μιας πρώην ψυχασθενούς» που διατίθεται ως αυτοέκδοση (πηγή: culturebook.gr).