Πλοία
Πλέον τα πλοία δεν πλέουν ήσυχα
στα γκρίζα νερά.
Παραπατούν σε άγρια κύματα,
σκοντάφτουν σε πεισματάρες δίνες,
χτυπούν σε θρασείς βράχους.
Ξημερώνουν, όμως, στιγμές
που ένα πινέλο ενσυναίσθησης
βάφει τα νερά
στο χρώμα της ελπίδας.
Τότε τα πλεούμενα
κυλούν σε δρόμους από λάδι
και τα πρωινά πανιά τους
χαιρετούν γλυκούς ανέμους.
Έτσι φτάνουν στο λιμάνι τους,
φέρνοντας δώρα
επιθυμητά, δυσεύρετα, απαραίτητα.
Τότε κατεβαίνω κι εγώ στο λιμάνι
με το λευκό μου μαντήλι.
Περπατώ στον μώλο της υπομονής
και περιμένω τον φάρο της ανθρωπιάς
να ανάψει το πράσινο φως.
Και παρατηρώ τα πλοία να παρελαύνουν
γαλήνια σε θάλασσες καλοσύνης.
Σωσίβια
Ξεφουσκώνουν εύκολα τα σωσίβια της στήριξης.
Αρκεί ένας μυτερός λόγος,
μια τραχιά κίνηση,
μια σφιχτή προσέγγιση.
Και μένει μια πλαστική ελπίδα
να πνίγεται μέσα σε γνώριμα νερά
άγνωστου βυθού.
Μέχρι να την ξεβράσει το κύμα του χρόνου
στη στεριά της επανεκκίνησης.
Και στο κυνήγι σταθερού αέρα
για να φουσκώσει σωσίβια γερά,
που να αντέχουν τα δύσκολα κύματα,
και να ταξιδεύουν μαζί στης ζωής τα πελάγη.
Η Κατερίνα Γιαννακοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Ζει και εργάζεται στη Στοκχόλμη ως καθηγήτρια γλωσσών στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Σπούδασε Ιταλική και Ισπανική Φιλολογία και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στις Λατινογενείς Γλώσσες, τις Βαλτικές Γλώσσες, τη Γλωσσική Εκπαίδευση και τις Σπουδές Παιδιού. Μιλά επτά γλώσσες και ασχολείται με τη συγγραφή και τη ζωγραφική. Πρόσφατα κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή, Φωτεινά Σκοτάδια (εκδ. Ιωλκός).