Στάχυ
Από μικρή, μόνη στεκόσουν –
κι ας σ΄ έβαζαν πλάι σε καλαμιές,
την τέχνη της κορμοστασιάς να μάθεις.
Έγερνες το κεφάλι από ντροπή
στα είκοσι ‧
στα τριάντα, από σέβας.
Μα στα σαράντα, το βλέμμα χαμήλωνες
μην τύχει και φανεί η απέχθειά σου
Σ΄ όσους αδιάφορα σε κοίταζαν,
κι αν διψούσες, ουδέποτε νοιαστήκαν.
Μα τι τους θες αυτούς;
Σπόρους αλλότριους μισούν,
τους δικούς τους εξουσιάζουν.
Το βλέμμα αλλού στρέφε –
μόνο από αγάπη ελεύθερη
ανάστημα λαμβάνει ο θεριστής.
Mιμόζα
Μέσα σε θρόισμα χωρίζουν οι άνθρωποι,
μήτε φύλλο μήτε καρδιά σαλεύει
κι αθόρυβα την αήθεια αποφεύγουν.
Δεν είναι έτοιμοι
σαν τις μιμόζες της Βενετιάς
στης άνοιξης το πρώτο φως ν΄ ανθίσουν.
Η Ιωάννα Θεοχάρη, με καταγωγή από τη Ζάκυνθο, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Ιατρική στην Ιταλία, με την εκπόνηση της πτυχιακής της εργασίας στην Παιδοψυχιατρική. Ειδικεύτηκε στην Ελλάδα ως γενικός ιατρός και εργάζεται ως ιατρός επειγόντων περιστατικών. Έλαβε το πρώτο της ποιητικό βραβείο στην αγγλική γλώσσα σε ηλικία 17 ετών. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε διακεκριμένα περιοδικά όπως το «Ποιείν», το «Fractal» και το περιοδικό της Θράκας, ενώ έχει λάβει βραβεία σε παγκόσμιους και πανελλήνιους διαγωνισμούς ποίησης . Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές «Το τριαντάφυλλό σου ζει» (Ιωλκός 2021), «Μαρμάρινες Ψυχές» (Βακχικόν 2023) και De plantis et animis (Περί φυτών και ψυχών, Εκδόσεις Ενύπνιο 2026).
Όπως είπε και η συντονίστρια της εκδήλωσης για την παρουσίαση της συλλογής και ποιήτρια Λυγερή Οικονομοπούλου στις 7 Ιουνίου του 2026, «η Ιωάννα Θεοχάρη είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις ανθρώπων που συνδυάζουν έναν βαθύ ανθρωπισμό, λόγω της ιδιότητάς της ως ιατρού και λαμπρής επιστήμονος, με εκείνον της ποιήτριας, που μετουσιώνει με ευαισθησία και λεπτότητα όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Διότι η ζωή θέλει τέχνη. Και η Ιωάννα γνωρίζει και εκτιμά όχι μόνο την αξία κάθε ανθρώπινης ύπαρξης και ζωής, αλλά και την αξία της ίδιας της τέχνης. Μέσα από τη νέα της ποιητική συλλογή ζωντανεύει ο εσωτερικός, μυστικός της κήπος. Ένας κήπος που, για να ανθίσει, χρειάζεται κόπο, φροντίδα και αγάπη. Κι όπως η ζωή έχει όλες τις εκφάνσεις και τις αντιφάσεις της, έτσι κι ο κήπος της Ιωάννας είναι ψυχικά εύφορος. Ξεκινά ίσως μέσα στη χαραυγή του με τα υγρά του βρύα, τις ενοχλητικές τσουκνίδες, ακόμη και με την ονειρική μα άπιαστη ορχιδέα. Όμως, στο τέλος, το άρωμα της πασχαλιάς αναδύεται σαν μια νέα αναγέννηση· σαν μια ψυχική ανάσταση, που κάθε άνθρωπος δικαιούται να βιώσει στη ζωή του, χαρίζοντάς μας ελπίδα. Πως ό,τι δεν ενώθηκε στην αρχή, έρχεται τελικά η ποίηση, γλυκά και αθόρυβα, να το ενώσει».