ΠΟΙΗΣΗ
ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ από τις Εκδόσεις Συρτάρι το πέμπτο λογοτεχνικό έργο του Νίκου Μπελάνε, η ποιητική συλλογή Απώλειες μιας ήσυχης νύχτας.
Ο Νίκος Μπελάνε γεννήθηκε στις Σέρρες το 1974. Σπούδασε στο Τεχνολογικό Ίδρυμα Ηρακλείου Κρήτης (τμήμα Πολιτικών ∆ομικών Έργων). Έχει εργαστεί ως ραδιοφωνικός παραγωγός και έχει αρθρογραφήσει σε πολλά περιοδικά. Έχει εκδώσει ποιητικές συλλογές και διηγήματα, στα οποία συχνά κυριαρχούν θέματα όπως η μνήμη, η απώλεια και οι αστικές αναζητήσεις: Απώλειες μιας ήσυχης νύχτας (Εκδόσεις Συρτάρι, 2026) – Ποιητική συλλογή, Όλα χορεύουν στο κενό (Εκδόσεις Συρτάρι, 2022), Πανδοχείο Κραυγών (Εκδόσεις Σμίλη, 2019), Λευκός Χρόνος (Εκδόσεις Οκτώ, 2014), Το χαμόγελο της Πολαρόιντ (Εκδόσεις Απόπειρα, 2012) – Η πρώτη του συλλογή διηγημάτων.
Για το Νίκο Μπελάνε “Η ποίηση δεν έχει την παραμικρή ανάγκη ορισμών. Είναι αυτόφωτη. Η ποίηση έχει ανάγκη από αναγνώστες”. Αντλεί την έμπνευση “Από τις γεμάτες τσέπες της ομίχλης, τα πρόσωπα των απεγνωσμένων οδηγών χαμένοι καθώς είναι στις λεωφόρους, από τα πάρκα της τρέλας, το κλαψούρισμα των αδέσποτων όντων, το τίποτα, τα πάντα” (πηγή : συνέντευξη της Μαίρης Γκαζιάνη στο Polis MAGAZINO).
Στην συλλογή Απώλειες μιας ήσυχης νύχτας, η νύχτα λειτουργεί ως χώρος μνήμης, επιθυμίας και απουσίας. Τα ποιήματα κινούνται σε έναν εσωτερικό, σχεδόν σωματικό τόπο, όπου το φως που περνά από χαραμάδες, τα αντικείμενα και οι κινήσεις του σώματος γίνονται αφορμές για μια βαθύτερη αναμέτρηση με την απώλεια και την ανάγκη της επαφής. Η γλώσσα παρακολουθεί τις διαδρομές της επιθυμίας, την αγωνία της μνήμης και την αίσθηση ενός κόσμου που άλλοτε πλησιάζει και άλλοτε απομακρύνεται. Ανάμεσα στο σώμα και στην απουσία, ανάμεσα στην ανθρώπινη εγγύτητα και στη σιωπή των πραγμάτων, η συλλογή επιχειρεί να καταγράψει εκείνη τη λεπτή στιγμή όπου η εμπειρία μετατρέπεται σε εικόνα και η εικόνα σε λόγο. Έτσι, μέσα στη σιωπή μιας «ήσυχης νύχτας», αναδύεται ένας ποιητικός κόσμος όπου οι απώλειες δεν αποτελούν μόνο τέλος, αλλά και τρόπο να επαναπροσδιοριστεί η παρουσία του ανθρώπου μέσα στον χώρο και στον χρόνο.
****
[…] Θα επιστρέψω μια νύχτα
και θα καθίσω πλάι σου
όπως ακριβώς μου ζήτησες,
με αγκαλιά οινοφόρα
διάπλατα ανοιχτή,
με δάχτυλα ηλεκτρικά
ακροβάτες στο σύρμα,
με γλώσσα επικίνδυνη
ουρά του κροταλία,
με μάτια δυο σχισμές
δαμασκηνό ατσάλι. […]